روایتی از منظور روحانی درباره دوره ۸۴ تا ۹۲

خبرآنلاین: الدین آشنا معتقد است که منظور رئیس جمهور از اینکه دیگر دوره 84 تا 92 تکرار نخواهد شد، جنبه های منفی این دوره بوده است.

ويژه نامه روزنامه ايران نوشت:حسام الدين آشنا مشاور رئيس جمهور در گفت و گويي که انجام داده است تاکيد کرد که در دوران 84 تا 92 اتفاقات مثبتی هم در کشور روی داده است، اتفاقاتی مانند تلاش برای حفظ استقلال کشور، کوشش‌های جدی در زمینه توسعه، تلاش‌هایی برای همگرایی که میان کشور ما و برخی از کشورهای غیرهمسایه انجام شده است، یا تلاش‌هایی در حوزه سیاست داخلی، اقتصادی و فرهنگی. مهم این است که با یک رویکرد انتقادی به گذشته خود و گذشته پیوسته ای که فقط مربوط به سال‌های 84 تا 92 نیست، نگاه کنیم، ضعف‌های خود را بشناسیم و تلاش کنیم هیچ کدام از آن اشتباهات را تکرار نکنیم. ما امیدواریم هیچ کدام از اشتباهات دهه‌های 20، 30، 40، 50، 60، 70 و 80 شمسی هم تکرار نشود. ما در هر کدام از این دهه‌ها علی‌رغم همه موفقیت‌ها، اشتباهات بزرگی را هم شاهد بوده ایم.

وي افزود: نکته دوم این است که رئیس جمهور روی چه نکات خاصی تاکید می‌کند؟ وقتی رئیس جمهور به دوره 84 تا 92 اشاره می‌کند، بیشتر از اینکه منظور اتفاقات تاریخی باشد، اشاره به موضوع روش اداره دولت است. در دوره انتخابات، ریاست محترم جمهوری به شیوه‌های تصمیم گیری و حکمرانی در 8 سال گذشته انتقادات جدی وارد کردند، آن گاه که مسئولیت دولت را بر عهده گرفتند، با شواهدی مواجه شدند که آن نگرانی‌ها و انتقادات را تثبیت می‌کرد. پس با آن روش اداره دولت مخالف هستند، ایشان می‌گویند امیدواریم در این دولت یا در این دوره، این امر تکرار نشود.

مانند اتخاذ تصمیمات یک شبه یا تصمیمات حجیم ولی با کیفیت پایین؛ تصمیمات هم می‌تواند بی کیفیت باشد، یعنی تعداد آن زیاد و اثربخشی آن اندک باشد. مانند تصمیماتی که آثار کوتاه مدت چشمگیر دارد، اما آثار درازمدت محاسبه نشده یا مخرب دارد. یا مجموعه تصمیماتی که عده اندکی را راضی اما عده کثیری را ناراضی می‌کند، یا برعکس، عده کثیری را در مدت کوتاهی راضی، اما ممکن است زیرساختی از کشور را نابود ‌کند.

ایشان می‌گوید امیدواریم تصمیماتی که مبتنی بر نظر شخصی یا سلیقه شخصی است، تکرار نشود، تصمیم گیری‌هایی که بر استبداد رأی مبتنی شده است، تصمیماتی که بخصوص مسئولیت مشترک هیأت وزیران را مخدوش می‌کند؛ نمی شود وزیران در تصمیمی مشارکت نداشته باشند، یا از مبانی آن مطلع نباشند ولی در مسئولیت آن شریک باشند؛ آقای رئیس جمهوری در این دوره با این امر مقابله خواهند کرد و از همه مهم تر تصمیماتی که تردید باشد که رضایت خداوند در آن لحاظ شده یا نشده است.

مشاور رئيس جمهور در بخش ديگري از اين مصاحبه گفت: ما می‌توانیم به 2/5 میلیون خانوار وعده مسکن ارزان قیمت بدهیم، اما منابع تأمین مالی آن را از محل سرمایه‌های بانک‌ها تأمین کنیم که مربوط به همگان بوده است، یعنی پول همگان را در اختیار 2 میلیون و 500 هزار خانوار قرار بدهیم، بدون اینکه آنان رضایتی داشته باشند یا بدون اینکه به بانک‌ها اجازه سیاستگذاری داده باشیم، ما می‌توانیم پایه پولی کشور را بالا ببریم، ولی با این امر تعدادی را خانه دار کنیم. پس در یک تعریف از عدالت، برای این‌که یک عده خانه دار می‌شوند، عین عدالت است، اما نگاه دیگر به عدالت می‌گوید به چه هزینه ای؟ در موارد دیگری هم این امر مشاهده می‌شود.

اگر عدالت را به سهام عدالت تقلیل بدهیم و بگوییم عدالت همین سهامی است که به شما تعلق گرفته است و بعد این سهام عمدتاً مربوط به کارخانه‌ها و واحدهای زیان ده دولتی باشد و وقتی سهام عدالت در عمل هیچ خاصیتی برای مردم ندارد، از بودجه عمومی به این سهام تزریق کنیم و بگوییم این سود سهام عدالت است، درحالی که سهام عدالت هیچ سودی نداشته است، ممکن است اسم این کار سهام عدالت باشد، اما واقعاً عدالتی را تضمین نمی کند. یا داشتن مصوبات سریالی و ژنریک برای استان‌ها، بدون وجود آمایش سرزمین و بدون درنظر گرفتن اقتضائات منطقه ای و بین استانی، ممکن است کسی بگوید این‌ها عین عدالت است، اما در یک نگاه عمیق تر، شاید بتوان گفت مصوبات یکسان برای مناطق ناهمسان، با عدالت متعارض است.