واکنش اطرافیانِ مردی که خودش را به مردن زد

او گفت: «این ایده پنج ماه پیش به ذهنم خطور کرد. می‌خواستم به نظر برسد که واقعاً مرده‌ام. مردم برداشت اشتباهی از آن داشتند. حقیقت این است که می خواستم بدانم چه کسی به سراغ من خواهد آمد.»

بالتازار ابتدا عکسی را در فیس بوک آپلود کرده بود که در آن لبخند می زند و می گفت که برای همه آرزوی سلامت می کند. دوستان او پس از بررسی دقیق پس‌زمینه تصویر، تصور می‌کردند که او در بیمارستان آلبرت اینشتین در سائوپائولو بستری شده است.

پس از آن بالتازار، پست دیگری به اشتراک گذاشت که خبر از مرگ او می داد. در آن پست نوشته شده بود: «در آغاز این بعد از ظهر غم انگیز، بالتازار لموس ما را ترک کرد.»

خانواده بالتازار از این خبر وحشت زده شدند. برادرزاده نگرانش به سرعت به سمت بیمارستان آلبرت اینشتین رفت و از پزشکان در مورد مرگ ناگهانی او سؤال کرد. اما از آنجایی که بالتازار هرگز بستری نشده بود و در واقع نمرده بود، کارکنان بیمارستان سابقه ای از حضور وی در آنجا نداشتند.

خانواده دلشکسته او، از جمله مادر هشتاد ساله ویلچرنشین او، شروع به سوگواری از دست دادن بالتازار کردند. پست فیس بوک او نیز مملو از نظرات افرادی بود که گیج شده و خواستار اطلاعات بیشتر بودند، اما هیچ به روز رسانی دیگری به اشتراک گذاشته نشد.

جزئیات مراسم تشییع جنازه اعلام شد و عزاداران برای مراسم به کلیسایی محلی هجوم آوردند. داغ دیدگان با شنیدن صدای او که از بلندگوها پخش می شد و در حال اجرای مراسم ترحیم بود، بسیار شوکه شدند. آنها بر این باور بودند که بالتازار این بخش را قبل از مرگ احتمالی خود ضبط کرده است.

اما زمانی که درها را باز کردند به جای اینکه با مراسم دراماتیک او رو به رو شوند، پس از دیدن او که زنده و سلامت است به شدت خشمگین شدند. آنها او را به خاطر این شوخی بی رحمانه مورد انتقاد قرار دادند.

البته بالتازار از حجم افرادی که برای مراسم تدفین او حاضر شده بودند، تحت تأثیر قرار گرفت، اگرچه ممکن است دفعه بعد از او چنین استقبالی نشود. او درباره واکنش به مرگ ساختگی‌اش گفت: «من هیچ قصدی برای آزار، توهین یا آسیب رساندن به کسی نداشتم. من واقعا از این افراد عذرخواهی می کنم.»

دوستانش او را فردی به دنبال جلب توجه و این شیرین کاری را شوخی مضحکی توصیف کرده اند.

یکی از آنها گفت: «من او را از سال ۲۰۰۱ می شناسم. داستان وحشتناکی بود. یک روز را غمگین و روز دیگر را بسیار عصبانی بودم.»