آیا «جنبش مهسا امینی» ادامه «انقلاب۵۷» است؟

خبرآنلاین در گزارشی ارتباط مفهومی جنبش مهسا امینی با آنچه انقلابیون در سال۵۷ خواستار آن بودند را بررسی نموده است.

امام خمینی(ره) در نوفل لوشاتو، همان است که تاکید کردند، ایجاد دمکراسی در ایران به همان شکلی که در کشورهای دیگر است مورد تایید ایشان است. این نگاه نشان می دهد که ایشان از دمکراسی برداشت مثبتی داشته اند.

در مشارکتی بودن و خیابانی بودن انقلاب ۵۷ همین بس که در محرم سال ۱۳۵۷ حدود دو میلیون نفر از جمعیت ۴.۵ میلیون نفری مردم تهران در تظاهرات شرکت کردند. اما سوال این است که به قول آبراهامیان «آدم های این جمعیت چه کسانی بودند؟ نقش های مهم را کدام گروه های اجتماعی ایفا می کردند؟ شعارهایشان چه چیزهایی را در مورد ذهنیت عمومی آدمها در آن دوره آشکار می کرد؟» (مردم در سیاست ایران ص ۸۷)

انقلاب اسلامی در مرحله نخست، اسلام سیاسی را زایمان کرد، در مرحله دوم، یعنی سال ۱۳۷۶ نوبت به اسلام پسا سیاسی رسید. و در سال ۱۴۰۰ با انسداد انتخاباتی، مرحله سوم زایمان تاریخی اسلام سیاسی همه جانبه فرا رسیده است. موضوعی که مایل است ماجرای فساد، سبک زندگی، رفع تبعیض و برابری و آزادی را به کرسی اراده خود بنشاند.

از این منظر نوع برخورد رهبری کشور در اعلام عفو هزاران زندانی در بند، تشخیص درستی است. هرچند از نگاه جبهه پایداری ها در دولت کماکان به معترضان به مثابه اغتشاش گر و اوباش نگریسته می شود، همان نگرشی که مواضع الیزابت مونرو، از تاریخ نگاران بریتانیایی نیز در سال ۱۹۵۳ در مقاله اش در نیویورک تایمز تاکید می کند. همان نگرشی که نیروهای انقلابی را خرابکار یا اوباش و اغتشاشگر می نامید.

او در مقاله اش با تیتر «نیروی اصلی در خاورمیانه: اوباش» نوشت: «در تهران طرف های سیاست را تحریک کنید، و بعد می بینید اوباش از زاغه های شان و حلبی آبادها بیرون می ریزند بدون آن که برایشان اهمیت داشته باشد اصلا بهانه و دلیل تظاهرات چیست ...» عفو نشان می دهد که در راس نظامی سیاسی چنین نگاهی وجود ندارد. از این منظر باید دید سالگرد انقلاب اسلامی که ادامه اش زایش انواع دیگری از سبک های زندگی و اندیشه های مبتنی بر رفع تبعیض و ایجاد برابری و کرامت انسانی است، خود را به عنوان میراث دار انقلاب ۵۷، در راهپیمایی فردا چگونه ظهور و بروز می دهد.