درباره سندرم پای بی‌قرار چه می‌دانید؟

ایسنا: سندرم پای بی‌قرار که به عنوان یک اختلال عصبی شناخته می‌شود، باعث احساس ناخوشایند در پاها می‌شود و فرد مبتلا این احساس را به صورت گزگز، مورمور، سوزش، درد و کشش و یا حرکت حشرات روی پوست توصیف می‌کند؛ به طوری که ناچار است برای کاهش این حس‌ها، پای خود را مدام حرکت دهد یا بِکشد.

 این احساس ناخوشایند معمولا در ساق پا اتفاق می‌افتد اما می‌تواند هر جای اندام تحتانی از مچ پا گرفته تا ران را درگیر کند؛ آنهم بیشتر در حالت دراز کشیده.

بنابر اعلام دفتر آموزش و ارتقای سلامت وزارت بهداشت، در اینجا به هشت حقیقت درباره سندرم پای بی‌قرار بیشتر اشاره شده است:

_ دو نوع سندرم پای بی‌قرار وجود دارد: سندرم پای بی‌قرار زودرس یا اولیه قبل از سنین ۴۵ سالگی آغاز می‌شود در حالی که علت آن ناشناخته است. علائم و نشانه‌های سندرم اولیه، با مرور زمان وخیم‌تر می‌شود. این نوع سندرم در کودکان نیز می‌تواند رخ دهد که البته با بیش فعالی و یا درد ناشی از رشد در بسیاری از موارد اشتباه گرفته می‌شود. سندرم پای بی‌قرار ثانویه یا دیر رس بعد از ۴۵ سالگی خود را نشان می‌دهد و ممکن است ناشی از علل پزشکی دیگر مانند کمبود آهن، بارداری، استفاده از داروهای خاص، نارسایی کلیه یا آسیب طناب نخاعی باشد. علائم و نشانه‌های این سندرم نیز با سرعت بیشتری تمایل به وخیم‌تر شدن دارند. درمان علل ثانویه معمولا با کاهش علائم نشانگان پای بی‌قرار همراه است.

_ سندرم پای بی‌قرار ممکن است با بی‌خوابی اشتباه گرفته شود: از آنجا که علائم سندرم پای بی‌قرار منجر به کاهش کیفیت خواب می‌شود، ممکن است با بی‌خوابی یا دیگر شرایط عصبی، عضلانی و ارتوپدی اشتباه گرفته شود.

_ افراد مبتلا به دیابت بیشتر در معرض سندرم پای بی‌قرار هستند: برخی از شرایط پزشکی از جمله بیماری کلیوی، دیابت، ام اس، آرتریت روماتوئید و پارکینسون بیشتر می‌توانند خطر ابتلا به سندرم پای بی‌قرار را افزایش دهند.

_ سندرم پای بی‌قرار می‌تواند ناشی از رگ‌های واریسی باشد: یکی از علل ثانویه سندرم پای بی‌قرار رگ‌های واریسی، سطوح پایین آهن در بدن و بارداری است. خبر خوب این است که علائم سندرم پای بی‌قرار معمولا با افزایش سطح آهن، بعد از زایمان و بهبود رگ‌های واریسی کاهش می‌یابد.

_ سندرم پای بی‌قرار می‌تواند منجر به افسردگی شود: گاهی اوقات علائم سندرم پای بی‌قرار در شب هنگام بدتر می‌شود و بی‌خوابی ناشی از آن به علاوه عدم تمرکز ناشی از ظهور علائم در روز، نوسانات خلقی مانند افسردگی و دیگر مشکلات سلامت روان مانند اضطراب را به دنبال دارد.

_ کافئین می‌تواند آغازگر علائم سندرم پای بی‌قرار باشد: مصرف کافئین، نیکوتین و الکل، گاهی اوقات علائم سندرم پای بی‌قرار را افزایش می‌دهد. علائم همچنین با مصرف برخی از داروهای خاص مانند داروهای درمان تهوع، سرماخوردگی و آلرژی بعلاوه داروهای قلبی، فشار خون بالا و افسردگی بدتر می‌شوند. توقف مصرف این داروها با کاهش علائم سندرم پای بی‌قرار همراه است.

_ ورزش علائم سندرم پای بی‌قرار را بهبود می‌بخشد: ورزش به بهبود علائم کمک می‌کند اما باید به خاطر داشت که ورزش‌های شدید بخصوص در اواخر شب می‌تواند اثر کاملا معکوس داشته باشد. دیگر تغییرات شیوه زندگی مانند تکنیک‌های تمدد اعصاب، مدیتیشن، یوگا، اولویت بندی بهداشت خواب و رعایت مواردی از جمله گرفتن حمام گرم، ماساژ پاها و استفاده از کمپرس‌های سرد یا گرم می‌تواند تسکین دهنده علائم سندرم پای بی‌قرار باشد.