اژدهای منقرض شده زنده از آب بیرون آمد!

برنا: در یک چرخش قابل توجه وقایع، گونه‌ای از مارمولک که گمان می‌رفت منقرض شده‌است در استرالیا دوباره کشف شده‌ است که امیدی را برای حافظان محیط زیست و دانشمندان به ارمغان می‌آورد.

اژدهای بدون گوش، خزنده‌ای منحصر به فرد که به دلیل ویژگی‌های متمایز و طبیعت دست نیافتنی‌اش شناخته می‌شود، مدت ها تصور می‌شد که از زیستگاه طبیعی خود ناپدید شده‌است.

اژدهای بی گوش گریزان؛ گونه‌ای در لبه پرتگاه اژدهای بدون گوش، با نام علمی Tympanocryptis pinguicolla، یک گونه مارمولک کوچک بومی استرالیا است. این نام خود را از عدم وجود دهانه گوش خارجی گرفته است که آن را از سایر گونه های اژدها متمایز می کند.

این سازگاری منحصر به فرد اژدهای بدون گوش را قادر می سازد تا به طور موثر در زیستگاه های خشک خود استتار کند و تشخیص و مطالعه آن را دشوار می کند. در چند دهه گذشته، اژدهای بدون گوش به دلیل عوامل مختلفی از جمله از بین رفتن زیستگاه، تخریب زمین و گونه‌های مهاجم با کاهش سریع جمعیت مواجه شد.

این گونه به‌عنوان در معرض خطر انقراض طبقه‌بندی شد و حافظان محیط زیست می‌ترسیدند که تسلیم انقراض شده باشد. تلاش‌ها برای یافتن و مستندسازی اژدهای بی‌گوش بی‌ثمر بود و این نگرانی را به وجود آورد که این گونه برای همیشه از بین رفته است. با این حال، کشف مجدد اخیر یک جمعیت کوچک، بارقه‌ای از امید را ایجاد کرده و شور و شوق جدیدی را برای حفاظت از آن برانگیخته است.

این کشف مجدد نه تنها نشان دهنده یک پیروزی برای حفاظت است، بلکه بر اهمیت نظارت مستمر و حفاظت از گونه‌های در معرض تهدید نیز تأکید می‌کند. این امر بر نیاز به بررسی‌های جامع و استراتژی‌های حفاظتی برای اطمینان از حفظ موجودات منحصر به فرد و در خطر انقراض تأکید می‌کند.

دانشمندان اکنون در حال بررسی اندازه و سلامت جمعیت تازه کشف شده و همچنین شناسایی تهدیدات خاصی هستند که با آن مواجه است. این دانش در توسعه اقدامات حفاظتی هدفمند برای محافظت از زیستگاه اژدهای بدون گوش و ارتقای بازیابی آن بسیار مهم خواهد بود.

اژدهای بدون گوش نقش حیاتی در اکوسیستم خود دارد و به تعادل ظریف مناطق خشک استرالیا که در آن زندگی می کند کمک می کند. به عنوان یک شکارچی، به کنترل جمعیت حشرات و سایر بی مهرگان کوچک کمک می کند و از عدم تعادل احتمالی در زنجیره غذایی جلوگیری می کند. علاوه بر این، ترجیح زیستگاه اژدهای بدون گوش برای مناطق خشک، آن را به گونه ای شاخص برای سلامت محیط زیست تبدیل می کند.

وجود یا عدم وجود آن می تواند به عنوان شاخصی از تخریب زیستگاه، اثرات تغییرات آب و هوا و رفاه کلی اکوسیستم باشد. درک اهمیت اکولوژیکی اژدهای بدون گوش، ضرورت حفاظت از آن را تقویت می کند. با حفاظت و احیای زیستگاه آن، می‌توانیم به طور غیرمستقیم از کل اکوسیستم محافظت کنیم و فرآیندهای اکولوژیکی ظریفی را حفظ کنیم که تنوع زیستی را حفظ می‌کند.