ترسناک اما واقعی: اختراع اره برقی برای کمک به زایمان زنان

گجت نیوز: با بررسی ریشه‌ی اختراع اره برقی، به این واقعیت می‌رسیم که اره برقی برای کمک به زایمان زنان اختراع شده بود! اما این ابزار چگونه به فرایند زایمان کمک می‌کرد؟

اگر تا به حال از خود پرسیده‌اید که چرا اره برقی اختراع شده است، احتمالاً از فهمیدن این موضوع تعجب خواهید کرد که دلیل ایجاد این ابزار بریدن چوب نبوده است. اولین اره برقی در اصل برای کمک به زایمان اختراع شد. اگر فکر کردن به این موضوع تصاویر آزاردهنده‌ای را در ذهن شما تداعی می‌کند، باید گفت که شما تنها نیستید!

اره برقی یا اره زنجیری، به عنوان ابزاری خطرناک شناخته می‌شود که حتی شنیدن نام آن نیز می‌تواند باعث ایجاد دلهره در وجود ما شود. این ابزار تقریباً همه‌کاره‌ترین وسیله‌ای محسوب می‌شود که تا به حال ساخته شده است. علاوه‌بر نجارها، جراحان نیز از این وسیله برای بهبود کار خود استفاده می‌کردند و قبل از رواج عمل سزارین، تمام جنین‌ها که امکان طبیعی به دنیا آمدن برای آنها مهیا نبود باید از کانال زایمان با اره برقی عبور می‌کردند.

دکتر آنتونی تیزانو، متخصص زنان و زایمان در اوهایو می‌گوید: «استفاده از اره برقی برای کمک به زایمان زنان به نظر وحشتناک می‌رسد و همینطور هم بود!» دکتر تیزانو دارای یکی از گسترده‌ترین مجموعه‌های خصوصی مصنوعات و کتاب‌های پزشکی در ایالات متحده است که همگی در موزه زنان و زایمان، عتیقه‌های پزشکی و تاریخچه سلامت زنان نگهداری می‌شوند.

با اینکه ترسناک به نظر می‌رسد، اما زمانی اره برقی به عنوان یک وسیله‌ پزشکی در هنگام زایمان نقش نجات دهنده‌ای را ایفا می‌کرد. وقتی که هیچ گزینه ایمن‌تری برای زایمان‌های غیرطبیعی وجود نداشت. استفاده از این ابزار در پزشکی مدت‌ها قبل از این بود که کسی متوجه شود همین مکانیسم می‌تواند برای صنعت چوب نیز مفید باشد.

اره برقی، کارآمدترین وسیله برای نسل بشر

طبق گزارش سازمان ملل، روزانه حدود ۳۸۵ هزار نوزاد متولد می‌شوند. این تقریباً ۴۰۰ هزار فرصت برای یادگیری در مورد فرآیند زایمان و ایجاد راه‌های بهتر برای مدیریت آن (هم برای والدین و هم برای کودک) را فراهم می‌کند. با این حال، بسیاری از فناوری‌هایی که در این فرآیند نقش دارند هنوز نتوانسته‌اند سهولت را برای نسل بشر فراهم کنند.

در آغاز بشر، به ویژه قبل از پیشرفت‌های پزشکی مدرن مانند آنتی بیوتیک‌ها، بیهوشی و اقدامات بهداشتی، زایمان فرایندی دشوار بود. هنگامی که بانوان در حین زایمان دچار عوارضی شوند، می‌تواند جان آنها را مورد تهدید قرار دهد. زایمان در قرون وسطی یک فرایند بسیار سخت بود که معمولاً در خانه انجام می‌شد و مادر فرزند خود را به کمک قابله و اعضای خانواده به دنیا می‌آورد.

پس از گذشت مدت زمان طولانی، سزارین به ندرت مورد توجه قرار گرفت. اما این عمل به دلیل خطر بالای عفونت بسیار خطرناک در نظر گرفته می‌شد. بنابراین، پزشکان مجبور شدند روش‌های جایگزین را امتحان کنند.

در دهه 1770، یک پزشک فرانسوی به‌نام ژان رنه سیگالت، راه حلی برای زایمان نوزادانی که در کانال زایمان گیر کرده بودند، ارائه کرد. ایده‌ی سیگالت از نوشته‌های Severin Pineau، یک جراح فرانسوی الهام گرفته شده بود. راه حل سیگالت این بود که مفصل لگن را با جراحی جدا کند تا دهانه بزرگتری در لگن ایجاد شود. اگر این جراحی موفقیت‌آمیز پیش می‌رفت، به نوزاد اجازه می‌داد از کانال زایمان عبور کند.

در قرن هجدهم، اگر نوزادی در لگن گیر می‌کرد، قسمت‌هایی از استخوان و غضروف برای ایجاد فضا برداشته می‌شد که در پزشکی به آن «سمفیزیوتومی» می‌گویند. این عمل دردناک بدون بیهوشی، با دست و با استفاده از یک چاقوی کوچک برای برداشتن استخوان انجام می‌شد.

در اکتبر ۱۷۷۷، سیگالت و دستیارش آلفونس لو این روش را روی اولین بیمار آزمایش کردند. مادام سوشو زنی ۴۰ ساله بود که راشیتیسم لگنش منقبض شده بود و از زایمان طبیعی او جلوگیری می‌کرد. به دلیل این مشکل، او قبلاً چهار نوزاد را از دست داده بود و اتفاق نظر جامعه پزشکی چنین می‌گفت که او هیچ شانسی برای بچه دار شدن بدون عمل سزارین ندارد. اما احتمالاً سزارین نیز باعث مرگ او می‌شد.

اما سیگالت اولین به اصطلاح سمفیزیوتومی را با موفقیت انجام داد و در نتیجه هم مادر و هم نوزاد زنده ماندند و سمفیزیوتومی به یک روش معمول پزشکی برای زنانی که زایمان انسدادی داشتند تبدیل شد.

این روش در ابتدا با استفاده از یک چاقوی کوچک و اره برای از بین بردن استخوان با دست انجام می‌شد که بدون بیهوشی بود و باتوجه به مدت زیادی که صرف این فرایند می‌شد، مادر محبور بود درد وحشتناکی را تحمل کند.

این روش جدید چگونه به زایمان زنان کمک کرد؟

دو جراح اسکاتلندی برای آسان‌تر کردن این فرآیند، اره برقی را در سال 1780 اختراع کردند تا با برداشتن استخوان لگن فرایند زایمان را راحت‌تر انجام دهند. برای نخستین بار، اره برقی Aitken برای بهبود جراحی سمفیزیوتومی استفاده شد که نسبت به اره‌های وحشتناکی که معمولاً در طول عمل استفاده می‌شد، آسیب کمتری به بافت‌های مجاور وارد می‌کرد.

در سال 1785، جان آیتکن و جیمز جفری، پزشکان و متخصصان زنان و زایمان اسکاتلندی، روش سمفیزیوتومی را با استفاده از ابزاری که بعداً به نام اره برقی انعطاف‌پذیر Aitkens شناخته شد، بهبود بخشیدند. این اره برقی برای کمک به زایمان زنان به‌گونه‌ای خاص طراحی شده بود تا برداشتن استخوان لگن را در طول زایمان آسان‌تر و زمان‌برتر کند.

اره برقی Aitkens، ابزاری که تیزانو در مجموعه ابزارهای جراحی عتیقه خود از آن به عنوان یک اختراع بی‌نظیر و کمیاب یاد کرده است، با یک زنجیر دندانه‌دار ظریف با دسته‌های قطره‌ای شکل در دو طرف ساخته شده است. یکی از دستگیره‌های این وسیله قابل جابجایی بود تا پزشکان بتوانند یک سوزن نوک تیز را به انتهای زنجیره متصل کنند. پزشکان از سوزن برای هدایت زنجیره پشت استخوان لگن استفاده می‌کردند.