جامعۀ دوپاره؛ آدم‌های نزدیک، دغدغه‌های دور!

عصر ایران: عکس مورد نظر مربوط به تجمع دیروز چند نفر در مقابل مجلس شورای اسلامی و در اعتراض به لایحه حجاب است.اعتراض کنندگان البته نه بی‌حجاب‌اند نه کم‌حجاب نه شل‌حجاب. بلکه چنان که در تصویر می‌بینید ناراضی‌اند چون لایحه را التقاطی می‌دانند. یعنی کاملا شرعی نیست و با این مضامین اعتراض می‌کنند: اعتراض به تبدیل حجاب شرعی به حجاب عرفی/ لایحه التقاطی‌یه، یه برجام فرهنگی‌یه. 

البته در این که لایحه عرفی است شکی نیست. همین که رییس مجلس می‌گوید با دختران زیر 18 سال کاری نداریم یعنی عرفی است و شرعی نیست. چون در شرع قید 18 سال نداریم و تعیین سن 18 امری مدرن است. یا اگر قرار بود نگاهی صرفا شرعی داشته باشند باید بحث کنیز و معاف بودن آنان از حجاب شرعی را هم در لایحه می‌آوردند و اگر بخواهیم این گونه نگاه کنیم اجرای حکم شرع نیاز به لایحه و مصوبه ندارد و مکانیسم آن هم آرای نمایندگان نیست که عین عرف است ولو نمایندگان رأی دهنده محصول نظارت استصوابی شورای نگهبان باشند.

مکث اما دلیل دیگری دارد. نگاه کنید: خانم دیگری از این فضا استفاده کرده تا حرف متفاوت و عرفی خود را مطرح کند. به مقوای زرد رنگ توجه کنید: "مافیای خودرو و بورس و مسکن/ این سه شدند بلای جان میهن".

فاصله دو خانم چهار پنج قدم بیشتر نیست. یا با نوشته پشت سر. یکی از عرفی شدن گله دارد و دیگری دربارۀ مفاهیم عرفی چون بورس و خودرو و مافیا و میهن نوشته که هیچ ربطی به شرع ندارند. در جامعۀ دوپاره، دغدغه‌ها این قدر فاصله دارند.

 شاید گفته شود آن خانم معترض به مافیا هم از همین گروه است و برای جلب هم‌دلی بیشتر رهگذران آن شعار را هم مطرح کرده است. در این حالت هم می‌توان گفت پس در دنیای معترضان هم عرف و شرع جدا شده چون بورس و مافیا و خودرو همه عرفی است.

راستی، چرا بحث‌های مربوط به لایحه را به پستو برده‌اند؟ مگر در قانون اساسی نیامده مذاکرات باید از رادیو پخش و در روزنامه رسمی ثبت شود؟ این قدر محرمانه است و اسرار مملکت لو می رود اگر منتشر شود یا می‌دانند تعداد نفوس جامعه محدود به  شمار معترضان نیست؟