چرا دولت با همه شعارهای پر زرق و برق نتوانست به مردم غزه کمک کند؟

یکی گفت ما سلاح هم به غزه خواهیم فرستاد، آن دیگری گفت علاوه بر محموله هواپیما، ۲۰ هزار تن اقلام کمکی هم از طریق کشتی به غزه خواهیم فرستاد و سومی از اعزام خبرنگاران به همراه هواپیمای حامل کمک‌ها خبر داد و از خبرنگاری که مخاطبش بود درخواست کرد شفاعت او را هم بکند. شاید او در آن لحظه که این درخواست را می‌کرد توجه نداشت که شفاعت را کسی می‌کند که در نبرد علیه دشمن به شهادت می‌رسد و طبعاً هرکس این درخواست شفاعت را بشنود به این نتیجه می‌رسد که قرار است ما رزمندگانی را در پوشش خبرنگاران به غزه اعزام کنیم. وعده ارسال سلاح را هم که آن دیگری داده و لابد در آن کشتی حامل ۲۰ هزار تن کمک هم خبرهائی هست، پس گویا ایران درصدد است در پوشش ارسال کمک‌های انسان‌ دوستانه اهداف دیگری را دنبال کند!

این نتیجه‌گیری برای افرادی که با ایران مشکلی ندارند پیش نمی‌آید ولی دشمن صهیونیستی که دنبال بهانه‌جوئی است، بطور طبیعی به همین نتیجه می‌رسد. بعد از همین سخنان بود که رژیم صهیونیستی اعلام کرد محموله‌های کمک‌های ایران به طرف غزه را بمباران خواهد کرد و مصر حق ندارد از ایران چیزی را به عنوان کمک برای غزه بپذیرد.

اینکه بعد از آن وعده‌های پرزرق و برق اولیه تاکنون هیچ خبری درباره ارسال کمک از ایران به غزه منتشر نشده و سخنی در این باره گفته نمی‌شود به همین علت است. این، یعنی مانع‌تراشی‌ ناخواسته و ناآگاهانه. قطعاً این حضرات درصدد مانع‌ تراشی نبودند ولی وقتی کسی سنجیده سخن نگوید طبعاً نتیجه‌ای که حاصل می‌شود تابع نیت او نخواهد بود و چه بسا به ابزاری برای بهره ‌برداری دشمن تبدیل شود و ضایعاتی به ‌بار بیاورد.

راه جلوگیری از ضایعات ناشی از سخنان نابجا و نسنجیده اینست که مصاحبه‌ها، اظهارنظرها و موضعگیری‌های سیاسی و مرتبط با روابط خارجی دارای نظم و نسقی باشند که تداخلی با منافع ملی و مصالح عمومی نداشته باشند. متولی این امر، وزارت امور خارجه است و خودداری افرادی که بر مسئولیتی در مسائل خارجی ندارند، از ورود به مسائلی که در چارچوب وظایف وزارت خارجه هستند باید یک تکلیف تلقی شود.