خدا کند پناهیان به حرف‌هایی که می زند اعتقادی نداشته باشد!

خبرآنلاین: آقای پناهیان سخنرانی کرده و گفته مشکلاتی مثل حجاب اصلا مشکل نیستند و با ساخت دو سریال کل این ماجرا تمام می شود. سعی می کنم با نهایت خوش بینی به این حرف ها نگاه کنم. واقعا آقای پناهیان ماجرا را این قدر ساده فرض کرده؟ یعنی می شود؟ اگر قبل از سال ۵۷ بود فهم سخنان آقای پناهیان خیلی سخت نبود. می گفتیم هنوز با واقعیت مواجه نشده. می گفتیم رسانه را نمی شناسد. می گفتیم تا حالا تجربه ای در این زمینه ها نداشته و گمان می کند رسانه چیزی است از جنس منبر. اما حالا که قریب به چهل و پنج سال از انقلاب می گذرد آیا باز هم می توان چنین قضاوتی درباره حرف هایی از این دست داشت؟

می دانید قسمت هولناک ماجرا کجاست؟ این که آقای پناهیان واقعا به این حرفی که گفته معتقد باشد. فاجعه بار است. اگر صرفا این حرف ها را برای دل خوش کنک مخاطبانش زده باشد ایرادی ندارد. اگر برای تصویب یکی دو سریال از سمت دوستانش گفته باشد بازهم طوری نیست. این همه سریال آبکی و شعاری ساخته می شود این دوتا هم روش. اصلا مهم نیست.آن هم وقتی روز بروز دارد از مخاطبان تلویزیون کاسته می شود اما اگر آقای پناهیان جدی جدی آن هم بعد از این همه سال فکر کند مقوله ای مثل حجاب با ساخت دو سریال کلا تکلیفش مشخص می شود و دیگر اصلا کسی درباره این مسئله چند و چون نمی کند چه باید کرد؟ ماجرا را خیلی جدی گرفته ام؟

بله، جدی گرفته ام چون آن را آقای پناهیان بر زبان آورده و نه هیچ کاره حسنی مثل من. آقای پناهیان حرفش تعیین کننده است و خیلی ها که در مصدر امور نشسته اند حتی اگر حرفش را قبول هم نداشته باشند خودشان را ملزم می دانند بر اساس آن طرح و برنامه بریزند و منویات ایشان را تحقق بخشند. الان هم مسئله من حقیقتا سریال سازی و حجاب نیست مسئله ساده سازی حکمرانی است. همه چیز را با لبخند و طعنه و جملات پیش پا افتاده قابل حل دانستن نتایج ویرانگری به بار می آورد که چشمه هایی از آن را در دوره معجزه هزاره سوم به عینه دیدیم و طعم تلخ آن را با همه وجود چشیدیم. در همان دوره بود که علم و تحصیلات و دانش به سخره گرفته شد و رئیس دولت با وقاحتی مثال زدنی از جعل عنوان دکترایِ وزیرِ کابینه اش در مجلس دفاع کرد. ما تاوان سنگینی بابت آن جهالت های آمیخته به شعارهای انقلابی دادیم با این همه وقتی دوران معجزه هزاره سوم به سر رسید خوش باورانه گمان بردیم در مقابل آن همه خسارت و ویرانی تجربه گران بهایی به دست آوردیم و اگرچه تاوان سنگینی دادیم اما می ارزید.

گمان می کردیم بعد از آن همه فجایع هولناک دست کم به این زودی ها کسی جرئت نخواهد کرد علم و دانش را به سخره بگیرد و آدم های دلسوز و کار بلد را به بهانه های واهی خانه نشین کند و شعار و عربده و حرف های عوامانه را با افتخار بر زبان بیاورد. اما ماندیم و دیدیم نخیر، گویی تقدیر ما کشورهای جهان سومی را با آب جهل و خاک مصیبت سرشته اند. ما هزار بار دیگر هم که از چاله به چاه و از چاه به سیاهچال و از سیاهچال به اعماق زمین سقوط کنیم در اولین فرصت با مشت های گره کرده سر بر می آوریم و همان حرف های هزار سال پیش را تکرار می کنیم، تا کور شود هرآن که نتواند دید.