چند می‌گیرید به روحانی و خاتمی و هاشمی فحش بدهید؟

یادم هست چند سال پیش به اصرار فرهاد عشوندی رفتیم به دفتر یکی از سریال سازان جوانی که از همین نسل بود. نسلی که خودش را انقلابی ناب می داند و معتقد است بزرگان نظام و انقلاب چنان که آن ها انقلاب را فهمیده اند درک نکرده اند. فیلمساز جوان و انقلابی معتقد بود با طرح مفاسد آقازاده ها کاری کرده است کارستان و توقع داشت من هم به عنوان نویسنده ای که خیر سرم دغدغه عدالت دارم از آن حرف ها خوشم بیاید. همان اول ماجرا گفتم این حرف ها آن هم در این زمانه، درست مثل این است که کسی بیست سال بعد از انقلاب بیاید توی خیابان و بگوید مرگ بر شاه و بعد هم فکر کند عجب حرکت انقلابی و متهورانه ای انجام داده است. هر شعاری اگر در زمانه خودش سر داده نشود به کاریکاتور بدل می شود. مردم خیلی وقت است از شعار علیه آقازاده ها گذشته اند. علت این که از بسیاری از این شعارهای شبه انقلابی هم حمایتی صورت نمی گیرد همین بی وقت سر دادن این شعارهاست. بسیاری از مردم زمانی خواستار این بودند که به شایعاتی که پیرامون فرزندان آقای هاشمی رفسنجانی وجود دارد رسیدگی شود. در آن زمان هیچ کس به سراغ فرزندان آقای هاشمی نرفت. حضرات وقتی به سراغ مهدی و فائزه رفتند که هیچ کس صداقت آن ها را باور نکرد و اغلب مردم آن برخوردها را به حساب تسویه حساب سیاسی با مرحوم هاشمی گذاشتند.

کاسبانِ شعارهای انقلابی خوب می دانند به چه کسی بد و بیراه بگویند و مهم تر این که در چه زمانی بد و بیراه بگویند. و جالب این که این دشنام ها را بلافاصله فاکتور هم می کنند. یعنی علاوه بر آن که با فحش دادن به کسانی که هیچ هزینه ای برای آن ها ندارد ادای اپوزسیون را در می آورند، بابت این دشنه و دشنام هایی که نثار سیاستمداران مغضوب و از قدرت افتاده و به حاشیه رانده شده می کنند، جایزه هم دریافت می کنند. نوش جانشان اما این که فکر می کنند مخاطبان آن ها باید بابت چنین روحیه کاسب کارانه ای به آن ها مدال قهرمانی بدهد دیگر خیلی رو می خواهد.