افشاگری ۱ خبرنگار علیه سیا در جنگ ایران

خبرگزاری فارس: یک خبرنگار آلمانی که اخیرا افشاگری‌های علیه سازمان جاسوسی آمریکا کرده بود و گفته بود که سیا به رسانه ها و خبرنگاران آلمانی پول می‌داده تا با توجه به مقاصد آمریکا اخبار خود را منتشر کنند در یک مصاحبه اختصاصی با وبگاه «راشا اینسایدر» از فعالیت‌های خود در ایران نیز پرده برداشت و گفت سازمان سیا و دیگر نهادهای اطلاعاتی به وی اجازه نداده‌اند تا مستنداتش در مورد حمله شیمیایی صدام به ایران را منتشر کند.

«اودو اولف کوت» که برای مجلات اشپیگل و فرانکفورتر آلگمانیه کار می‌کرده است درباره مشاهدات خود از جنگ عراق علیه ایران گفت: «در سال ۱۹۸۸ من را با یک هواپیما به عراق و از آنجا به مناطق مرزی ایران فرستادند. در آن زمان صدام هنوز یک مهره خوب و متحد غربی‌ها محسوب می‌شد! و آمریکایی‌ها از او در جنگ با ایران حمایت می‌کردند».

وی ادامه داد: «حدود ۳۵ کیلومتری مرز در منطقه‌ای تحت حاکمیت ایران به نام «زبیداد» (روستایی در منطقه مرزی عراق و ایران) من با چشمان خود دیدم که عراقی‌ها هزاران ایرانی را با استفاده از گازهای سمی کشتند یا مجروح کردند. من دقیقا کارهایی که مافوق من از من خواسته بود را انجام دادم. من از حملات شیمیایی عکس گرفتم. وقتی که به فرانکفورت بازگشتم دیدم که مافوق من علاقه زیادی به جنایاتی که در مرز ایران شاهدش بودم نشان نمی‌دهد. آنها به من اجازه دادند که مطلبی درباره آن بنویسم اما به شدت مرا محدود کردند، به گونه‌ای که اهمیت آن تا حد زیادی کاهش یافت. همزمان از من خواستند که تصاویری که از حملات شیمیایی صدام گرفته بودم را به «انجمن آلمانی شرکتهای شیمیایی» در فرانکفورت تحویل دهم. چراکه این گازهای سمی که بسیاری از ایرانی‌ها را کشته بود در آلمان ساخته شده بود».

وی اضافه می‌کند: «من هزاران سفر خبری انجام دادم و تا کنون هرگز درباره آنهایی که هزینه این سفرها را تقبل می‌کنند گزارش بد ننوشتم و این یکی از دلایلی است که مجله‌هایی مانند اشپیگل در هر شرایطی هزینه های سنگین سفرهای خبری را می‌پردازند و هرگز اجازه نمی‌دهند خبرنگارانشان با دعوت دیگران به منطقه‌ای سفر کند».

وی درباره انتشار کتاب خود نیز گفت: «زمانی که به مجله فرانکفورتر آلگمانیه گفتم می‌خواهم کتاب منتشر کنم آنها از طریق وکیل خود نامه ای برای من ارسال کردند و نسبت به عواقب انتشار اسناد و اطلاعات محرمانه خود به من هشدار دادند. اما من به آن فکر نمی‌کنم. من نه بچه ای دارم که بخواهم از او مراقبت کنم و شما می‌دانید که در طول حملات شیمیایی که من در سال ۱۹۸۸ در ایران شاهد بودم مجروح هم شدم. من تا کنون سه بار حمله قلبی داشتم و انتظار ندارم که مدت زیاد دیگری زنده باشم».