چرا استیضاح برای مخالفان پزشکیان بُردی ندارد؟

مهرداد خدیر در عصر ایران نوشت: اقلیت رادیکال مجلس که هنوز از ریاست جمهوری مسعود پزشکیان و پایان خالص سازی مبهوت و از دولت وفاق ملی ناراضی است و دوست داشت چند وزیر شاخص از سد مجلس نمی گذشتند هنوز عمر دولت به ۶ ماه نرسیده می خواهند دو یا سه وزیر کلیدی را ساقط کنند و هر روز دم از استیضاح می زنند. 

استیضاح وزیران اقتصاد و نفت در سامانه مجلس تا کنون در سامانه مجلس ثبت شده و زمزمه های استیضاح وزیر کار و تعاون و رفاه هم به گوش می رسد تا به عدد سه برسانند.

درباره وزیر اقتصاد افزایش نرخ دلار و حذف ارز نیمایی انگیزه اصلی علام شده  اما سراغ وزیر کار و تعاون و رفاه هم رفته اند که ربطی به قضیه ارز ندارد.

اگر معیارشان همان وزیرانی باشد که از ابتدا کیهان با آنان موافق نبود بعید نیست  فرزانه صادق وزیر راه و شهرسازی و سیمایی صراف وزیر علوم را هم در فهرست بگذارند هر چند که مشخص نیست اینها را تا چند درصد زاویه دار می دانند ولی با تیتر درشت نوشتند عبور از مشکلات با زاویه داران ناکارآمد شدنی نیست.

با این حال به نظر نمی رسد نه رئیس جمهوری نه وزیران قضیه استیضاح ها را جدی نگرفته اند و اکثریت جامعه هم برای این رفتارها تره خرد نمی کند و اساسا تهدید استیضاح از خود آن مهم تر است.

هر چند از قرائن پیداست استیضاح ها به خاطر وضعیت خاص سیاسی و اقتصادی در آستانه استقرار ترامپ در لحظه آخر با توصیه یا مداخله یا حتی فرمانی منتفی خواهد شد و اگر بشود رای نخواهد آورد چون رهبری به صراحت استیضاح یک وزیر بعد از تنها سه چهار ماه را بلاوجه دانسته بودند اما فرض کنیم وزیری مثلا همتی یا میدری را استیضاح کنند. چه اتفاقی خواهد افتاد؟

اگر استیضاح رای نیاورد که تا مدت ها همین  حربه را از دست داده اند و هم برخی که به دنبال امتیاز خواهی بوده اند تا ماه ها دیگر نمی توانند دور و بر وزیر مربوطه خواست و مطالبه ای را مطرح کنند زیرا دیگر از تهدید عملی شده آنان نخواهد هراسید.

اگر هم با احتمال بسیار اندک موفق به انداختن وزیر مربوطه شوند رئیس جمهور برای معرفی جانشین شتاب نخواهد ورزید و سه ماه بی وزیر مربوطه سپری می شود و هم دست شان کوتاه می شود و هم نمی توانند امیدوار باشند  یکی از هم فکران شان جای وزیر قبلی را بگیرد.

با مزه این که در حوزه وزارت اقتصاد اگر به خاطر ارز و بحث مدیریت باشد رئیس کل بانک مرکزی در دولت فعلی تغییر نکرده و همان رئیس کل دولت ابراهیم رئیسی است و اینها معتقدند مرحوم رییسی در زیر آسمان یک استثنا بوده ( مقاله رییس شورای اطلاع رسانی دولت قبل در کیهان) و هر  روز کلی خدمات برای دولت قبل قطار می کنند. خوب این آقای فرزین هم که یادگار همان است.

جدای اینها تدبیر کلان اقتضا می کند فرماندهی اقتصادی در آستانه بازگشت ترامپ بلامتصدی نشود.

رادیکال های مجلس البته اگر دغدغه اقتصاد و یخچال خانه مردم داشتند ماه ها وقت خود را صرف جریمه های مضحک قانون حجاب نمی کردند یا وسط معرکه چالش با دنیای بیرون پی گیر عزل معاون راهبردی نبودند.

استیضاح برای رادیکال ها بردی ندارد چون مجلس به حاشیه رانده شده و نماینده ای چون رسایی کلی تقلا کرد تا بداند دستور توقف ابلاغ قانون حجاب از کجا آمده و بعد پروژکتورهای سقف پارلمان را شمرد تا نشان دهد با این اوضاع اگر مجلس تعطیل شود بهتر  خواهد بود.

این استیضاح ها مانند دولت های اصلاحات و اعتدال آنها را از کارکرد نمی اندازد چون مملکت گرفتار ناترازی مزمن است و منظور از وفاق این است که بیرون از دولت در کار دولت نگذارند و اگر بخواهند چنین کنند پزشکیان هم تعهدی نخواهد داشت.

هر چند که قالیباف ترمز این جماعت را می کشد چون می داند رهایشان کند به خود او هم رحم نخواهند کرد.

پزشکیان اگر می خواست زیر بار اولدوروم بولدوروم های اینان برود به تغییر جواد ظریف و ابلاغ قانون موهن حجاب تن می داد و دیدیم که زیر بار نرفت.

روزی که ناصرالدین شاه را میرزا رضا کرمانی ترور کرد ناظم الدوله رئیس نظمیه دارالخلافه از ضارب پرسید کی پشت دروازه های شهر منتظر بود که قبله عالم را کشتی. حالا می توان از استیضاحیون پرسید کی را پشت دروازه باب همایون منتظر دارید که به  دنبال انداختن همتی هستید در حالی که همه می دانند بی مذاکره برای رفع تحریم ها و بدون پیوستن به گروه ویژه  اقدام مالی کاری از هیچ مدیر ارشد اقتصادی برنخواهد آمد.

به نظر می رسد که به دنبال تشفی خاطر و تسلای دل خودشان باشند تا بگویند از ابزار نظارتی استقاده کرده اند.

مخالفت اقلیت رادیکال مجلسی که خود مجلس اقلیت است با دولتی که با اکثریت نسبت بیشتری دارد امر شگفت آوری نیست اگرچه بنا بر ادامه کار وزیران باشد از این جماعت کاری برنخواهد آمد و بردی نخواهند داشت.