با این هزینه‌ها، مُردن ارزان‌تر از درمان است!

آنا: خبر کوتاه و غم‌انگیز بود؛ افزایش ده برابری قیمت تجهیزات پزشکی، نه‌تنها بیماران بلکه بیمارستان‌ها و بیمه‌ها را هم در دردسر انداخت. حذف ارز دولتی بر واردات دارو و تجهیزات پزشکی، تاثیر خود را در کمترین زمان ممکن بر بازار گذاشت. انتشار لیست قیمت‌های جدید دارو و تغییرات آن، نخستین نتیجه آن بود که کل بازار و مصرف‌کندنگان را در شوک فرو برد. اما خبر بدتری که از این حوزه به گوش رسیده، افزایش ده برابری نرخ تجهیزات پزشکی و در مقابل ناتوانی تمامی ارگان‌های درگیر برای پرداخت هزینه‌های مربوط به آن است.هزینه‌هایی که به میلیارد رسیده و نه بیمه و نه حتی بیمارستان‌ها قادر به پرداخت آن هستند، زنگ هشدار جدی ایجاد بحران سنگین در بخش درمان است.

به عنوان مثال لوازمی مثل دریچه‌ی تاوی قلب از ۱۰۵ میلیون به بیش از یک میلیارد تومان رسیده و بیمار و بیمه توان پرداخت ندارند. از طرفی دیگر دولت نسبت به این فاجعه انسانی بی‌تفاوت است و به نظر می‌رسد دلیلی برای ورود و دخالت برای حل این آشفتگی نمی‌بیند. حذف ارز دولتی برای واردات دارو و تجهیزات پزشکی در شرایطی که اقتصاد آشفته تمام بازار‌های کشور را گرفته و دولت قادر به حفظ ارزش واحد پولی کشور نیست، می‌تواند شروعی برای به خطر افتادن جدی سلامت مردم باشد.

همه چیز به ارز برمی‌گردد

علیرضا چیذری، عضو اتحادیه صنفی تأمین، تهیه و توزیع تجهیزات و ملزومات پزشکی ایران به تشریح وضعیت فعلی بازار دارو پرداخت و گفت: در حال حاضر با افزایش شدید قیمت‌های دارو مواجه هستیم و امری طبیعی است. زمانی که ارز گران می‌شود، با دو رویکرد بیشتر مواجه نیستیم؛ یک راهکار آن است که علیرغم افزایش هزینه نهایی تولید و محصول وارداتی، قیمت‌ها را ثابت نگه داریم که چنین اتفاقی به ضرر تولید است. چراکه هزینه‌ها برای تولیدکننده ده برابر می‌شود، اما با ثابت بودن قیمت پرداختی از سمت مصرف‌کننده، تولیدکننده انگار هزینه‌ها را از جیب پرداخت می‌کند. همین موضوع باعث می‌شود تا تولیدکنندگان علاقه‌ای به انجام فعالیت نداشته و چرخه کارخانه‌های خود را متوقف کنند. در نهایت با کمبود کالا در بازار مواجه می‌شویم.

وی ادامه داد: تا پیش از این در بسیاری از آمپول‌های ساده مثل دگزامتازون کمبود داشتیم و این کمبود را با واردات جبران می‌کردیم. هزینه نهایی این آمپول ۲۸۰ هزار تومان می‌شد. اما در حال حاضر با کاهش هزینه‌های بازار ، تولید داخلی مقرون به صرفه شد و این آمپول با هزینه ۲۰ هزار تومان در حال حاضر تولید می‌شود. این اتفاق نتیجه متعادل شدن هزینه تولید و قیمت نهایی در بازار است.

این فعال حوزه دارو و درمان ادامه داد: راهکار دوم آن است که همزمان با افزایش قیمت ارز، نرخ کالای نهایی نیز برای مصرف‌کننده افزایش یابد. چنین اتفاقی در حال حاضر برای بازار ایران رخ داده و در بخش دارو و تجهیزات پزشکی، شاهد افزایش هزینه‌های سرسام‌آور هستیم.

حتی بیمه هم توان پرداخت ندارد

چیذری در ادامه صحبت‌های خود دلیل ناتوانی بیمه‌ها برای پرداخت مابه‌التفاوت قیمت دارو و تجهیزات پزشکی را برنامه‌های آشفته دولت برای بازار عنوان کرد و در این باره توضیح داد: هر چند درصد پوشش هزینه‌ها در بیمه‌های مختلف متفاوت است، اما به طور کلی اگر در نظر بگیریم بیمه ۹۰ درصد هزینه‌های مربوط به دارو و درمان را تقبل کند، با افزایش ده برابری قیمت‌ها باز هم پرداخت ۱۰ درصد مخارج، رقم بالایی خواهد بود. زمانیکه ارز ۴ هزار و ۲۰۰ تومانی از واردات مواد اولیه دارو و تجهیزات پزشکی حذف شد، سهم پرداختی بیماران از ۱۰ درصد به ۶۰ درصد رسید. حال که ارز نیمایی حذف شده و به ارزی با رقم نزدیک به بازار آزاد رسیده‌ایم، به یقین این سهم به ۹۰ درصد افزایش می‌یابد.

وی ادامه داد: هر فرد ۷ درصد از میزان دستمزد خود را بابت بیمه پرداخت می‌کند. یعنی بیمه مقدار مشخصی در ماه و سال از افراد دریافت می‌کند تا در مواقع نیاز خدمت‌رسانی کند. اما در حال حاضر هزینه‌ها به طرز ترسناکی افزایش یافته و بیمه بودجه مالی برای این اتفاق ندارد. چراکه نه‌تنها دستمزد‌ها رشد نکرده، بلکه حتی اگر با شروع سال بعدی قرار باشد دستمزد بیشتر شود، نهایتا ۳۰ درصد بیشتر خواهد شد و این تغییر هم باز کمکی به بیمه نخواهد کرد. برای همین توان فعلی بیمه و حتی بیمارستان‌ها، پاسخگوی افزایش هزینه‌ها نبوده و مشخص نیست چه بلایی بر سر بخش دارو و درمان در ایران خواهد آمد.

چه کسی به فکر سلامت مردم خواهد بود؟

کارشناسان و فعالان حوزه دارو درمان معتقدند با حذف ارز ۴ هزار و دویست تومانی از واردات دارو، کمر مردم خم شد و این بار به قطع کمر آنها خواهد شکست. مگر چند درصد مردم جامعه امروز، توان پرداخت هزینه‌های سرسام‌آوری که دولت به آنها تحمیل کرده را دارند که مسئولان نسبت به این اتفاق کاملا بی‌توجه‌اند؟ امروز پایه هزینه‌های مربوط به تجهیزات پزشکی که به صورت جدی با سلامت بیماران سروکار دارد، از ۲۰ میلیون تومان آغاز شده و تا میلیارد‌ها تومان می‌رسد. این یک غم بزرگ است که فقط مردم به دوش می‌کشند؛ وگرنه دولت و مسئولان دولتی که هیچ محدودیتی برای منابع مالی ندارند و این هزینه‌ها برای آنها شوخیست.