دزد شبانه‌ی منازل: همه چیز از پاتوق مراد مرغی شروع شد

در یک خانواده پرجمعیت به دنیا آمدم. پدرم کارگر زحمت کشی بود که بی ادعا برای تامین مخارج خانواده ۱۱ نفره اش تلاش می کرد اما چند سال قبل، زمانی که ۷۰ سال بیشتر نداشت به بیماری کرونا مبتلا شد و یک هفته بعد هم از دنیا رفت.

ولی به همه تلاش های پدرم اوضاع مالی ما خوب نبود و هر کدام از خواهران و برادرانم برای رهایی از این وضعیت به هر کاری دست می زدند به طوری که دو تن از برادرانم به خرید و فروش مواد مخدر روی آوردند و هم اکنون نیز در زندان هستند. مادرم سعی می کرد ما را زیر پرو بال خودش بگیرد اما فایده ای نداشت. هر کدام از خواهرانم به اولین خواستگارشان پاسخ مثبت می دادند تا به هر طریق ممکن از این شرایط آشفته و نابسامان فرار کنند. در این میان فقط یکی از خواهرانم به تحصیل ادامه داد و وارد دانشگاه شد. من هم که فرزند بزرگ خانواده بودم وظیفه سنگینی را روی دوش خودم احساس می کردم اما حتی نمی توانستم مخارج خودم را تامین کنم.

خلاصه ۲۴ سال قبل با توصیه پدر و مادرم به خواستگاری یکی از دختران فامیل رفتم و با «فهیمه» ازدواج کردم. آن زمان در یک رستوران سنتی و با حقوق متعارف کارگری می کردم ولی روزگارم به سختی می گذشت. با به دنیا آمدن پسرم انگار زندگی رنگ و بوی تازه ای گرفت و همسرم نیز با مهربانی و صبوری امور مربوط به خانه را اداره می کرد. در همین روزها بود که متوجه شدم یکی از کارگران خدماتی رستوران گاهی برای نیم ساعت ناپدید می شود و کارش را رها می کند. حس کنجکاوی ام گل کرد و از دیگر همکارانم ماجرای «باقر» را جویا شدم. آن ها گفتند «باقر» به مواد مخدر صنعتی آلوده شده و برای آن که بتواند رستوران را تمیز کند، پنهانی به سرویس بهداشتی می رود و در آن جا شیشه مصرف می کند! وقتی این موضوع را فهمیدم خودم را به او نزدیک کردم و برای آن که صاحب رستوران متوجه اعتیاد او نشود، برخی از وظایف «باقر» را انجام می دادم ولی آرام آرام خودم نیز ترغیب شدم تا از این نوع مواد مخدر استفاده کنم. البته قبل از آن گاهی به صورت تفننی مواد مخدر سنتی مصرف می کردم.

خلاصه خیلی زود گرفتار این افیون وحشتناک شدم و زندگی ام را به نابودی کشاندم. آن روزها همسرم از اعتیادم خبرنداشت ولی وقتی خمار می شدم، خشم و عصبانیت سراسر وجودم را فرا می گرفت و با بد اخلاقی عجیبی با همسر و فرزندم برخورد می کردم.

حالا دیگر آن مهر و علاقه به همسر و فرزندم در وجودم مرده بود و من به چیزی جز تهیه مواد فکر نمی کردم. مدتی بعد «فهیمه» ماجرای اعتیادم را فهمید و به طور ناگهانی پسرم را برداشت و به خانه پدرش رفت. او در خواست طلاق داد و میانجی‌گری بزرگ‌ترها هم فایده ای نداشت. با آن که همسرم مهریه اش را در قبال سرپرستی پسرم بخشیده بود، ولی من به بهانه پرداخت مهریه از صاحبکارم مبلغی پول قرض کردم تا برای مدتی بتوانم هزینه های اعتیادم را بپردازم! دیگر پشیمانی هم سودی نداشت و من در اوج بدبختی و تنهایی در حالی دست و پا می زدم که صاحبکارم نیز طلبکاری اش را تقاضا می کرد. در این شرایط یکی از دوستانم پیشنهاد داد تا برای تامین هزینه هایم وارد باند سارقان منزل شوم! به ناچار پذیرفتم و با معرفی او به پاتوق  یکی از آشنایان او رفتم. 

«مراد» شگرد سرقت از منازل را به من آموخت و گفت: ما خانه های خالی از سکنه را زیر نظر می گیریم و شبانه به آن جا دستبرد می زنیم. سپس اموال سرقتی را به مالخران می فروشیم و پولش را به طور مساوی تقسیم می کنیم.  خلاصه من کارم را رها کردم و در پاتوق «مراد مرغی» به زندگی ادامه دادم. صبح تا بعداز ظهر می‌خوابیدیم و از اوایل غروب هم پس از مصرف مواد مخدر به خیابان می آمدیم تا خانه های خالی را شناسایی کنیم!

در این میان یک روز که به تنهایی خانه ای را زیر نظر گرفته بودم ناگهان نیروهای گشت کلانتری نواب صفوی مرا محاصره کردند و دستگیر شدم اما ای کاش ...

گزارش اختصاصی روزنامه خراسان حاکی است: تحقیقات افسران زبده دایره تجسس با راهنمایی و دستورهای تخصصی سرهنگ علی ابراهیمیان (رئیس کلانتری نواب صفوی مشهد) در حالی برای رمزگشایی از سرقت های اعضای این باند شب رو آغاز شد که بررسی های روان شناختی نیز در دایره مددکاری اجتماعی ادامه یافت.