جلیقه ضدگلوله‌ای که از پسماندِ کشاورزی ساخته می‌شود

ایسنا: پژوهشگران دانشگاه IPB با تبدیل پسماندهای کشاورزی به فناوری دفاعی، موفق به ساخت جلیقه‌ای ضدگلوله از خوشه‌های خالی میوه نخل روغنی شدند؛ محصولی نوآورانه که پس از پشت‌سر گذاشتن آزمون‌های سخت بالستیک، تأییدیه رسمی نظامی دریافت کرده و نگاه‌ها را به نقش مواد پایدار در صنایع نظامی معطوف کرده است.

پسماند نخل روغنی که سال‌ها به‌عنوان ضایعات کم‌ارزش کشاورزی نادیده گرفته می‌شد، اکنون به‌عنوان یک ماده راهبردی در حوزه دفاع ملی اندونزی مطرح شده است. نخل روغنی (Palm Oil Tree) گیاهی گرمسیری است که عمدتا در مناطق استوایی رشد می‌کند و میوه آن منبع اصلی تولید روغن پالم محسوب می‌شود.

پژوهشگران دانشگاه IPB در این کشور موفق شده‌اند با استفاده از خوشه‌های خالی میوه نخل روغنی (TKKS)، جلیقه‌ای ضدگلوله تولید کنند که پس از گذراندن آزمون‌های سخت‌گیرانه بالستیک، موفق به دریافت گواهی رسمی نظامی شده است.

این جلیقه ضدگلوله نوآورانه در آزمایشگاه تحقیق و توسعه ارتش اندونزی در منطقه باتوجاجار باندونگ مورد ارزیابی قرار گرفت و تمامی مراحل آزمون را با موفقیت پشت سر گذاشت. این دستاورد نقطه عطفی در تحقیقات زیست‌مواد دانشگاه IPB محسوب می‌شود و گامی مهم در جهت توسعه صنعت دفاعی مبتنی بر منابع بومی به شمار می‌رود.

پروژه مذکور حاصل سال‌ها تحقیق درباره زیست‌مواد TKKS است که از سال ۲۰۲۳ به‌طور مشخص بر کاربردهای ضدگلوله متمرکز شد و در نهایت توانست استانداردهای صلاحیت نظامی را برآورده کند. این نوآوری توسط یک تیم چندرشته‌ای به رهبری دکتر سیتی نیکماتین، پژوهشگر مرکز تحقیقات نخل روغنی و عضو هیات علمی گروه فیزیک دانشگاه IPB انجام شده است. اعضای این تیم شامل متخصصانی از حوزه فیزیک و کسب‌وکار کشاورزی هستند که همکاری میان‌رشته‌ای آنها نقش کلیدی در موفقیت پروژه داشته است.

آزمون‌های انجام‌شده شامل شلیک مهمات کالیبر ۹×۱۹ میلی‌متر از فاصله ۵ متری، در شرایط خشک و مرطوب و همچنین آزمایش مقاومت در برابر ضربه چاقو و سلاح‌های برنده بود. بر اساس نتایج اعلام‌شده، جلیقه بدون نفوذ پرتابه عمل کرده و میزان تغییر شکل آن کمتر از ۴۴ میلی‌متر بوده است؛ معیاری که آن را در سطح جلیقه‌های ضدگلوله استاندارد و از نظر قیمتی رقابتی می‌کند.

علاوه بر سطح حفاظتی، ویژگی‌های ارگونومیک این جلیقه نیز قابل توجه است؛ وزن آن کمتر از ۲ کیلوگرم و ضخامت آن کمتر از ۲ سانتی‌متر است. این پروژه با حمایت مالی وزارت آموزش عالی، علوم و فناوری اندونزی اجرا شده است. پژوهشگران اکنون بر ضرورت سرمایه‌گذاری صنعتی برای عبور از تولید دستی و حرکت به سمت تجاری‌سازی تأکید دارند.