یک جمله از پزشکیان که جنجال درست کرد

برترین‌ها: اظهارنظر مسعود پزشکیان در سفر به گلستان مبنی بر اینکه «منِ رئیس‌جمهور هزار دلار حقوق می‌گیرم» خیلی زود به یکی از بحث‌برانگیزترین جملات امروزِ فضای عمومی تبدیل شد؛ جمله‌ای که برای بخشی از افکار عمومی یادآور شکاف میان گفتار مسئولان و تجربه اقتصادی مردم است.

واقعیت این است که در اقتصاد تورمی، مقایسه حقوق‌ها فقط با عدد اسمی معنا ندارد، بلکه نسبت آن با سطح درآمد جامعه اهمیت پیدا می‌کند. بر اساس گزارشی که «وب‌سایت زومان» منتشر کرده، داده‌های مرکز آمار ایران نشان می‌دهد میانگین درآمد ماهانه گروه «مقامات عالی‌رتبه و مدیران» در سال گذشته حدود ۶۰.۶ میلیون تومان بوده، در حالی که متوسط درآمد کارگران ساده حدود ۲۰.۶ میلیون تومان برآورد شده است؛ یعنی فاصله‌ای تقریباً سه‌برابری که خود به‌تنهایی بیانگر تفاوت جدی سطح رفاه است. همین گزارش همچنین اشاره می‌کند این گروه شغلی حتی نسبت به متخصصان علمی و فنی نیز حدود ۵۰ درصد درآمد بیشتری داشته‌اند.

در همین حال، رسانه «رکنا» نیز در گزارشی دیگر به موضوع افزایش حقوق‌ها پرداخته و نوشته است حقوق ماهانه رئیس‌جمهور طی یک سال و پنج ماه گذشته بیش از ۱۳۰ درصد افزایش یافته و به حدود ۱۶۰ میلیون تومان رسیده؛ در حالی که حقوق کارگران در همین مدت تنها ۴۳ درصد رشد کرده و حتی هم‌پای تورم حرکت نکرده است.

به همین دلیل، واکنش‌ها به جمله «حقوق هزار دلاری» صرفاً واکنش به یک عدد نبود، بلکه به نوعی بازتاب حساسیت جامعه نسبت به عدالت مزدی بود. در شرایطی که بخش بزرگی از جامعه با کاهش قدرت خرید دست‌وپنجه نرم می‌کند، هر اشاره‌ای به دریافتی مسئولان ناخواسته به مقایسه‌ای اجتماعی تبدیل می‌شود؛ مقایسه‌ای که بیشتر از آنکه درباره شخص گوینده باشد، درباره شکاف اقتصادی ادراک‌شده میان دولت و مردم است.

از این زاویه، مسئله اصلی نه رقم دقیق حقوق رئیس‌جمهور، بلکه احساس فاصله است؛ فاصله‌ای که اگر توضیح داده نشود، حتی یک جمله کوتاه هم می‌تواند به نمادی از نابرابری تبدیل شود.