خطرناک‌ترین تصمیمی که شاید ترامپ بگیرد

اقتصاد نیوز: مواجهه دونالد ترامپ با شکست، از تغییر روایت ها گرفته تا تشدید تنش، می‌تواند پیامدهایی بسیار فراتر از میدان نبرد در پی داشته باشد. پیامدهایی که مسیر جنگ را به بن‌بستی سیاسی و پرهزینه تبدیل خواهند کرد.

به گزارش فارن پالیسی، نگرانی اصلی در این جنگ معطوف به ماهیت جنگی آن نیست، بلکه به پیامدهای احتمالی شکست آمریکا بستگی دارد. آنچه وضعیت را حساس می‌کند، این واقعیت است که دونالد ترامپ اصولا سیاستمداری نیست که شکست را به‌راحتی بپذیرد. همین ویژگی، سناریوی پایان جنگ را پیچیده‌تر می‌کند. در شرایطی که نتایج جنگ با ایران نتواند به‌عنوان یک پیروزی روشن معرفی شود، چالش اصلی برای ترامپ نه در میدان نبرد، بلکه در نحوه روایت و مدیریت آن در داخل آمریکا خواهد بود.

یکی از ویژگی‌های بارز رفتار سیاسی ترامپ، اجتناب از پذیرش شکست است. در طول دوران سیاسی‌اش، او بارها نشان داده که تمایلی ندارد نتایجی را که به ضررش هستند، بپذیرد. در چنین چارچوبی، اگر جنگ ایران به نتیجه مطلوب او نرسد، بسیار بعید است که این وضعیت به‌عنوان یک ناکامی صریح پذیرفته شود.

در مواجهه با نتایج نامطلوب، یکی از محتمل‌ترین واکنش‌ دولت ها تغییر روایات است. به این معنا که به‌جای پذیرش شکست، تلاش می‌شود تا واقعیت به‌گونه‌ای توصیف شود که همچنان نوعی موفقیت به نظر برسد. این تحریف ها می‌تواند از برجسته کردن دستاوردهای محدود و نادیده گرفتن اهداف محقق‌نشده تا حتی بازتعریف اهداف اولیه گسترده باشد؛ به‌طوری که نتیجه نهایی با آن‌ها سازگار جلوه کند.

مسیر دیگری که ممکن است دولت ترامپ در پیش بگیرد، نسبت دادن ناکامی به دیگران است. در این سناریو مسئولیت شکست نه به تصمیمات اولیه، بلکه به عوامل بیرونی نسبت داده می‌شود. این عوامل می‌توانند شامل نهادهای داخلی، متحدان خارجی، یا حتی شرایط پیش‌بینی‌نشده باشند. چنین رویکردی به ترامپ اجازه می‌دهد تا بدون پذیرش مستقیم مسئولیت ، از فشار سیاسی ناشی از شکست فاصله بگیرد.

یکی از خطرناک‌ترین سناریوها این است که برای جلوگیری از شکل‌گیری تصویر شکست، مسیر روند حملات در جنگ تشدید شود. در چنین شرایطی، افزایش فشار نظامی می‌تواند به‌عنوان راهی برای تغییر معادله مطرح شود اما این انتخاب، ریسک‌های قابل‌توجهی را به همراه دارد. گسترش درگیری می‌تواند هزینه‌ها را افزایش داده و وضعیت را از آنچه که هست هم پیچیده‌تر کند، بدون اینکه تضمینی برای بهبود نتیجه وجود داشته باشد.

این وضعیت نشان می‌دهد که حتی با وجود داشتن قدرت نظامی قابل توجه، کنترل کامل نتایج یک جنگ ممکن نیست. عوامل متعددی، از مقاومت طرف مقابل گرفته تا پیچیدگی‌های منطقه‌ای می‌توانند مسیر درگیری را تغییر دهند. در چنین شرایطی، تکیه صرف بر قدرت نظامی بدون در نظر گرفتن پیامدهای سیاسی می‌تواند به نتایجی منجر شود که با اهداف اولیه فاصله زیادی دارند.

در چنین شرایطی احتمال دارد که آمریکا به‌جای پایان دادن شفاف به درگیری، برای بازتعریف آن، انتقال مسئولیت، یا حتی تشدید تنش ها تلاش کند، اما نتیجه نهایی نه‌ فقط به تحولات میدانی، بلکه به نحوه مواجهه سیاسی با این تحولات نیز وابسته خواهد بود.