درباره یک پرونده قتل که این‌روزها پر حرف و حدیث شده است

سریال  «بیست و یک»  جنایی‌ترین سریال این روزهاست. تا به امروز پنج قسمت از این سریال از پلتفرم فیلم‌نت پخش شده است و حالا شاهد  نظرات زیادی درباره این سریال هستیم. در ادامه برخی از نقدهای منتشر شده درباره این سریال را می‌خوانید:

روایتی بر  ضدساختارهای همیشگی

یکی از مهم‌ترین نقاط قوت این سریال نسبت به آثار مشابه، ساختارشکنی در ژانر جنایی و وارونه کردن ساختار روایی داستان است.

فرزانه متین، نویسنده سینمایی در خبرگزاری مهر درباره این سریال نوشت: مخاطب با یک سریالِ ترکیبی از ژانرهای پلیسی، معمایی، جنایی و سایکودرام روبه‌روست که اثر به خوبی توانسته به تفکیک ژانرها بپردازد. «بیست و یک»، مجموعه‌ای است که قواعد کلاسیک ژانر پلیسی و نوآر را در هم می‌شکند؛ همیشه در آثار پلیسی، جرم و جنایت رخ داده و کارآگاه باهوش با یافتن سرنخ‌ها در نهایت قاتل را پیدا می‌کند اما در این سریال این قواعد معکوس عمل می‌کند؛ اول سر و کله‌ قاتل پیدا می‌شود و حالا پلیس باید قتل‌ها را شناسایی کند نکته مهم این است که باید دید این کاراگاهان چقدر برای رمز گشایی جنایت‌ها ذکاوت به خرج می‌دهند.

ترکیبی از ژانرهای مختلف

باید گفت سریال بیست و یک، یک سریال تک ژانری تخت نیست. این سریال با تریکب ژانرهای مختلف توانسته امتیاز مثبتی از بینندگان خود بگیرد.

پوریا ملکی در یادداشتیی اختصاصی درباره این سریال نوشته است: یکی از ویژگی‌های قابل توجه «بیست‌ و یک» تلاش آن برای ترکیب چند ژانر مختلف است. ژانر در سینما مجموعه‌ای از قراردادها و الگوهای روایی است که به مخاطب کمک می‌کند تا جهان داستان را سریع‌تر درک کند. با این‌ حال، بسیاری از آثار معاصر به‌ جای پایبندی کامل به یک ژانر، به سمت ترکیب چند ژانر حرکت کرده‌اند تا دامنه تجربه روایی خود را گسترش دهند.

در «بیست‌ و یک» عناصر جنایی، پلیسی، معمایی و حتی تا حدی روان‌شناختی در کنار هم قرار گرفته‌اند. فلش‌بک ابتدایی که در آن کودک ربوده‌شده‌ای در کمد پنهان شده است، فضایی نزدیک به تریلرهای جنایی ایجاد می‌کند. صحنه خفه شدن یک دختر توسط زنی ناشناس نیز بر لایه تاریک و خشونت‌آمیز روایت می‌افزاید.

در زمان حال، حضور پلیس و روند تحقیقات پرونده، سریال را در چارچوب ژانر پلیسی قرار می‌دهد، اما هم‌زمان، تمرکز بر گذشته شخصیت‌ها و ریشه‌های روانی خشونت، اثر را به قلمرو درام روان‌شناختی نزدیک می‌کند. به همین دلیل «بیست‌ و یک» صرفا یک داستان کارآگاهی نیست، بلکه تلاشی برای بررسی چرخه خشونت و تاثیر تجربه‌های تلخ گذشته بر شکل‌گیری شخصیت انسان‌ها نیز به شمار می‌آید.

رونمایی از سرگرد دوست‌داشتنی

حضور سعید آقاخانی در بیست و یک، آن هم با یک شخصیت متفاوت، یکی از شاه کلیدهای سریال است. وب سایت سینما۱۲۰ نیز از یکی دیگر از مهره‌های برنده این سریال رونمایی کرده است:  آقاخانی که طی یک دهه اخیر نقش‌های جدی را هم به کارنامه‌اش اضافه کرده است؛ در «بیست و یک» در عین جدیت نوعی ملاحت گفتاری و رفتاری دارد. همین امتیاز مهم بازی او در این اثر است. در سه قسمت ابتدایی سریال، سرگرد مجد (مهدی حسینی‌نیا) با پرونده الناز درگیر بود که با گلوله همکارش مجروح شد و روی تخت بیمارستان افتاد و کار به سرگرد صدر سپرده شد.نقطه‌عطف بازی آقاخانی به سکانس بازجویی از الناز برمی‌گردد که خونسردی و ذکاوت شخصیت را باورپذیر ایفا کرده. چه بسا قدرت کاراکتر و استیصال الناز که مجرم است و خنده‌های پیرزمندانه داشت؛ مایه مسرت و دل‌خنکی برخی مخاطبان هم شده باشد! این نتیجه دیگری است که از بازی آقاخانی می‌توان گرفت.

خشونت زیاد مخاطب را زجر می‌دهد؟

با وجود نقاط قوت زیاد، این سریال خالی از ایراد نیست. مریم فضائلی در یادداشتی برای سایت فرهیختگان درباره این سریال نوشت: دیدن سریال بیست و یک، بیش از هر چیز آزاردهنده است. زمانی که تعریف کارگردان از ژانر جنایی می‌شود نشان دادن صحنه‌های خشونت و آزار قربانی، باعث می‌شود مخاطب از وقت گذراندن با فیلم به جای لذت بردن بیشتر چندش‌اش شود یا اذیت شود.

جمع‌بندی

بنظر می‌رسد سریال بیست و یک در مسیر موفقیت پا گذاشته است و توجه مخاطبان زیادی را جلب کرده. اگر درباره این سریال نظری دارید، با ما به استراک بگذارید.