آقای مدیری، صادقانه بگوییم؛ دیگر شما را نمی‌شناسیم!

سینما ۱۲۰: ما مهران مدیری را دوست داریم. او بخشی از خاطرات خوش ما است و از یاد نمی‌بریم شب‌هایی که در قاب تلویزیون ظاهر می‌شد و لبخند بر لب‌ها می‌آورد. او یکی از برترین چهره‌های کمدی تلویزیون است و تا همیشه سپاسگزار لطف و هنر او هستیم.

اینکه کارهای مهران مدیری چند سالی است درخشش سابقه را ندارد، بحثی است جدا و دستکم روی پیوند عاطفی ما با او سایه نمی‌اندازد. مشکل چیزی دیگر است و دقیقاً به جایی وصل می‌شود که مدیری زبان به سخن می‌گشاید.

او در سال‌های اخیر هر چه حرف زد، بیشتر بین «خیلی‌ها» و خودش فاصله انداخت. چون از کلامش بوی «صداقت» به مشام نمی‌رسد و تلاش او برای همدردی با فقر و حال بد مردم به دل نمی‌نشیند. یا می‌خواهد خود را «خاکی» نشان دهد؛ ولی نوعی خودبزرگ‌بینی نسبت به مجریان «پامپ» و «منشور» دارد و این نگاه به مخاطب نیز تسری می‌یابد. یا از زندگی معمولی می‌گوید و ظاهر او حکایت از چیزی دیگر دارد!

بماند که بهاره افشاری آداب مصاحبه را رعایت نکرد؛ اما زبان بدن مدیری طوری است که راه انتقاد صریح را می‌بندد. برای نمونه، کارشناسان موسیقی معتقدند او خواننده‌ای بد است و مجری «منشور» می‌ترسد که سؤال را صریح مطرح کند.

مدیری در مصاحبه‌ها بازیگر خوبی نیست و نمی‌تواند «تصویر مطلوب» خود را در ذهن مردم جا بیندازد. کاش او دست از کوشش بیهوده بردارد و خود واقعی‌اش باشد.