وقتی فولاد، بتن و شیشه جزئیات معماری را به حاشیه بردند
تا اواخر قرن نوزدهم، معماری در اروپا و بسیاری از نقاط جهان با تزئینات پرجزئیات، ستونهای کلاسیک، مجسمهها و نقشبرجستههای چشمگیر شناخته میشد. اما با آغاز قرن بیستم و شکلگیری جریان مدرنیسم، نگاه معماران بهتدریج تغییر کرد.
برترینها: تا اواخر قرن نوزدهم، معماری در اروپا و بسیاری از نقاط جهان با تزئینات پرجزئیات، ستونهای کلاسیک، مجسمهها و نقشبرجستههای چشمگیر شناخته میشد. اما با آغاز قرن بیستم و شکلگیری جریان مدرنیسم، نگاه معماران بهتدریج تغییر کرد. سادگی، کارکردگرایی و حذف تزئینات به اصول اصلی طراحی تبدیل شد و مصالحی مانند فولاد، بتن و شیشه جای عناصر سنتی را گرفتند.
رواج روشهای صنعتی ساختوساز نیز این روند را سرعت بخشید؛ ساختمانها سریعتر، ارزانتر و با فرمهایی استاندارد ساخته شدند. پس از جنگ جهانی دوم، بهویژه بین دهههای ۱۹۵۰ تا ۱۹۷۰، این سبک به جریان غالب معماری جهان تبدیل شد و چهره بسیاری از شهرها را تغییر داد.
البته این به معنای برتری مطلق معماری قدیم یا جدید نیست. زیبایی مفهومی سلیقهای است و هر دوره ویژگیهای خاص خود را دارد. با این حال، بسیاری معتقدند بناهای تاریخی هویت و شخصیت بیشتری به شهرها میبخشند و حفظ و بازآفرینی آنها، علاوه بر صیانت از میراث فرهنگی، میتواند از تخریب بیرویه و انتشار کربن ناشی از ساختوسازهای جدید نیز جلوگیری کند.
در ادامه تصاویر مقایسهای دو سبک معماری را به گزارش «عصرایران» ببینید؛ به نظر شما شکوه گذشته جذابتر است یا سادگی امروز؟
ارسال نظر