وسایلی که زمانی داشتنشان در ایران کلاس داشت!

برترین‌ها: یک زمانی بعضی وسایل فقط وسیله نبودند؛ نشانه بودند. نشانه اینکه صاحبخانه از قافله عقب نمانده، زندگی مدرن‌تری دارد یا دست‌کم توانسته چیزی بخرد که هنوز در خانه خیلی‌ها پیدا نمی‌شود. بعضی از این وسایل امروز آن‌قدر عادی شده‌اند که شاید باورمان نشود روزی داشتنشان اتفاق مهمی بوده است.

البته زمان «کلاس داشتن» این وسایل برای همه یکسان نبود؛ اما اگر متولد دهه ۵۰، ۶۰ یا حتی ۷۰ باشید، احتمالاً چند مورد از این فهرست را خوب به خاطر دارید.

موبایل؛ دهه ۷۰

اوایل دهه ۷۰ شمسی، موبایل بیشتر شبیه یک وسیله اشرافی بود تا چیزی که هر کسی در جیبش داشته باشد. نخستین گروه متقاضیان سیم‌کارت در سال ۱۳۷۲ ثبت‌نام کردند و شبکه تلفن همراه در سال ۱۳۷۳ به‌صورت رسمی راه افتاد. در آن سال‌ها داشتن یک موبایل بزرگ و سنگین، مخصوصاً میان مدیران و افراد متمول، واقعاً جلب توجه می‌کرد.

تصویری عجیب از صف خرید موبایل در ایران در دهه هفتاد

آن روزها اگر کسی در مهمانی موبایلش را روی میز می‌گذاشت، احتمالاً خودش هم می‌دانست وسیله‌ای روی میز گذاشته که قرار است دیده شود!

ویدئو؛ دهه ۶۰ و اوایل دهه ۷۰

برای بچه‌های دهه ۶۰، ویدئو فقط یک دستگاه پخش فیلم نبود؛ یک جور امتیاز محسوب می‌شد. نوارهای VHS در ایران طی دهه‌های ۶۰ و ۷۰ شمسی به شکل گسترده و عمدتاً در شبکه‌های غیررسمی دست‌به‌دست می‌شدند و سال‌ها استفاده از ویدئو با محدودیت‌های رسمی همراه بود.

داشتن ویدئو یعنی می‌توانستی فیلم‌هایی را در خانه ببینی که خیلی‌ها برای دیدنشان باید سراغ دوست، فامیل یا ویدئوکلوپ می‌رفتند.

تلویزیون رنگی؛ دهه ۵۰ و ۶۰

تلویزیون در ایران از سال ۱۳۳۷ وارد زندگی عمومی شد، اما تلویزیون رنگی ماجرای دیگری داشت. تلویزیون‌های رنگی از دهه ۱۳۵۰ به ایران راه پیدا کردند و مدتی طول کشید تا از یک کالای خاص به وسیله‌ای معمولی در خانه‌ها تبدیل شوند.

برای نسلی که سال‌ها تلویزیون سیاه‌وسفید دیده بود، دیدن تصویر رنگی در خانه خودش یک اتفاق بود؛ مخصوصاً وقتی تلویزیون بزرگ و جعبه‌ای را وسط پذیرایی می‌گذاشتند.

میز ناهارخوری؛ دهه ۶۰ و ۷۰

امروز میز ناهارخوری برای خیلی از خانه‌ها یک وسیله عادی است، اما در خانه‌های ایرانی قدیمی‌تر، داشتن یک دست میز و صندلی ناهارخوری در پذیرایی بیشتر از یک وسیله کاربردی، بخشی از دکور خانه بود.

به‌خصوص در دهه ۶۰ و ۷۰، خانه‌ای که فضای کافی برای یک میز بزرگ و چند صندلی داشت، جلوه متفاوتی پیدا می‌کرد. میزهای ناهارخوری به‌تدریج به یکی از عناصر ثابت دکوراسیون خانه‌های ایرانی تبدیل شدند.

تراش رومیزی؛ نوستالژی بچه‌های دهه ۶۰

این یکی شاید بیشتر از اینکه نشانه ثروت باشد، نشانه یک میز تحریر مجهز و شیک بود! تراش رومیزی، مخصوصاً مدل‌هایی که با چرخاندن دسته مداد را می‌تراشیدند، برای خیلی از بچه‌های دهه ۶۰ و اوایل دهه ۷۰ یک وسیله جذاب و خاص بود.

اگر کسی در خانه چنین تراشی داشت، مداد تراشیدن دیگر یک کار ساده نبود؛ خودش تبدیل به سرگرمی می‌شد!

ماشین لباسشویی؛ دهه ۵۰ تا ۷۰

ماشین لباسشویی سال‌ها در ایران وسیله‌ای نبود که در هر خانه‌ای پیدا شود. با گسترش تولید و عرضه لوازم خانگی در دهه‌های بعد، به‌خصوص در دهه ۷۰، استفاده از آن بیشتر شد. حتی برندهایی مانند ارج از دهه ۵۰ در تولید لوازم خانگی از جمله ماشین لباسشویی فعال بودند و در دهه ۷۰ رونق زیادی داشتند.

برای خانواده‌ای که هنوز شستن لباس‌ها بخش بزرگی از کارهای دستی خانه بود، داشتن یک ماشین لباسشویی یعنی یک قدم جدی به سمت زندگی مدرن‌تر.

آشپزخانه اپن؛ دهه ۷۰ و ۸۰

امروز شاید سخت باشد تصور کنیم خودِ اپن بودن آشپزخانه زمانی بخشی از کلاس خانه محسوب می‌شد. اما از دهه ۷۰ شمسی، آشپزخانه‌های اپن کم‌کم در خانه‌های ایرانی فراگیر شدند و به یکی از نشانه‌های دکوراسیون مدرن تبدیل شدند.

دیوار بین آشپزخانه و پذیرایی برداشته شد، چند صندلی پایه‌بلند آمد و ناگهان همان آشپزخانه‌ای که قرار بود از دید مهمان پنهان باشد، تبدیل شد به یکی از بخش‌های به‌نمایش‌گذاشته‌شده خانه!

کامپیوتر شخصی؛ دهه ۷۰ و ۸۰

کامپیوتر خانگی هم برای مدتی دقیقاً همین حس را داشت. در دهه ۷۰ و اوایل دهه ۸۰، داشتن یک کامپیوتر رومیزی در خانه برای بسیاری از خانواده‌ها اتفاق مهمی بود؛ حتی اگر استفاده از آن محدود به تایپ، بازی، نقاشی در Paint یا چند نرم‌افزار ساده می‌شد.

گاهی حتی میز مخصوص کامپیوتر خودش بخشی از ماجرا بود؛ همان میزهایی که مانیتور CRT بزرگ رویشان جا می‌گرفت و برای خیلی از خانه‌ها حکم یک وسیله مدرن و متفاوت را داشتند.

مایکروفر؛ دهه ۷۰ و ۸۰

مایکروفر هم زمانی از آن وسایلی بود که حضورش در آشپزخانه توجه مهمان را جلب می‌کرد. در دهه ۷۰ و به‌خصوص ۸۰، این وسیله برای بسیاری از خانواده‌ها نماد آشپزخانه مدرن بود؛ حتی اگر بیشتر استفاده‌اش به گرم کردن غذا محدود می‌شد!

امروز شاید داشتن مایکروفر موضوع خاصی نباشد، اما آن زمان خود دستگاه و نمایشگر دیجیتال و دکمه‌های فراوانش برای خیلی‌ها جذابیت داشت.

تردمیل؛ دهه ۸۰ و ۹۰

تردمیل را باید در نسل بعدی وسایل «کلاس‌دار» گذاشت. از دهه ۸۰ به بعد، با پررنگ‌تر شدن فرهنگ باشگاه و تناسب اندام، داشتن دستگاه ورزشی در خانه برای بعضی خانواده‌ها نشانه‌ای از سبک زندگی مدرن و مرفه بود.

البته تردمیل یک ویژگی جالب هم داشت: هرچه خانه بزرگ‌تر و تردمیل گران‌تر، احتمال اینکه بیشتر تبدیل به رخت‌آویز شود هم بیشتر!

از «کلاس» تا وسیله معمولی

جالب اینجاست که بسیاری از این وسایل امروز دیگر هیچ بار تجملاتی ندارند. موبایل تقریباً در جیب همه است، کامپیوتر جای خودش را به لپ‌تاپ و گوشی داده، آشپزخانه اپن دیگر اتفاق ویژه‌ای نیست و حتی تلویزیون رنگی هم آن‌قدر عادی شده که کمتر کسی یادش می‌آید زمانی دیدن تصویر رنگی روی صفحه تلویزیون چه هیجانی داشت.

حالا اگر به خانه‌های دهه ۶۰، ۷۰ و ۸۰ برگردیم، کدام وسیله را بیشتر از همه به یاد می‌آورید که داشتنش واقعاً «کلاس» داشت؟