کتابی که مرزهای دانش آنتیک در ایران را جابه‌جا کرد

برترین‌ها: مجموعه سه جلدی «میراث زرین قرن نوزدهم» اثر امیر کشمیری به تازگی روانه بازار نشر شده است. مولف در این کتاب‌ها که با محوریت اشیای آنتیک، فرنیچرهای کلاسیک و آثار کاربردی و تزئینی اواخر قرن‌ هجدهم تا اوایل قرن بیستم میلادی تدوین شده‌اند، می‌کوشد زبان مشترکی میان پژوهش و بازار هنر ایجاد کند؛ زبانی که سال‌ها جای خالی آن در عرصه کتب فارسی احساس می‌شد.

کتاب «میراث زرین قرن نوزدهم» در جلد نخست به بررسی مبلمان هنری و تاریخی، در جلد دوم به بررسی لوسترها، ساعت‌ها، شمعدان‌ها و میناها و در جلد سوم به بررسی مجسمه‌ها، ظروف سیلور پلیت، چینی‌ها و شیشه‌ها در بازه زمانی اواخر قرن هجدهم تا اوایل قرن بیستم میلادی می‌پردازد.

امیر کشمیری، پژوهشگر و مرمت‌گر آثار هنری که سال‌ها در نمایشگاه‌ها و حراجی‌های معتبر اروپا حضور و فعالیت داشته، در این مجموعه، تجربه‌ عینی خود از تعامل با صنایع دستی و هنری کلاسیک اروپا را با دانش نظری پیوند زده است. این اثر صرفاً یک گردآوری تصویری نیست؛ بلکه با تمرکز بر ویژگی‌های فنی، متریال‌ها و سبک‌شناسی‌های دقیق، تلاش می‌کند ابزاری برای مدیریت ریسک در معاملات هنری و ارتقای سطح آگاهی کلکسیونرها فراهم کند.

این مجموعه با بهره‌گیری از متدولوژی تحقیق میدانی و بررسی‌های تطبیقی، تلاش کرده است تا میان دانش نظری و واقعیت‌های عینی موجود در موزه‌ها و مجموعه‌های خصوصی، پیوند برقرار کند. نویسنده با دقت در جزئیات ساختاری، از بررسی انواع مجسمه‌ها و چوب‌ها و تکنیک‌های نجاری و میناکاری به‌کار رفته در دوره‌های مختلف تا تحلیل نقشه‌های تزئینی و نمادگرایی‌های به کار رفته در اشیا، به خواننده کمک می‌کند تا نگاهی چندبعدی به این میراث داشته باشد.

آنچنان که نیما نوربخش -روزنامه‌نگار- در دیباچه این مجلد می‌نویسد: «مجموعه میراث زرین قرن نوزدهم، با پشت سر گذاشتن سه مرحله از پژوهش، اکنون به بلوغ خود رسیده است... در پایان این سه‌گانه، امیدواریم که خواننده تنها به شناخت قطعات آنتیک دست نیافته باشد، بلکه نگاهی منتقدانه و عمیق به ساختار زیبایی پیدا کرده باشد. مجسمه‌ها، ظروف و تزئینات، تنها قطعاتی جداافتاده در فضای داخلی نبودند؛ آن‌ها جزئی از یک ارکستر بزرگ هنری بودند که تمدن اروپایی قرن نوزدهم را به اوج شکوه بصری رساند.»

ناگفته نماند وجود چنین منبعی در زبان فارسی، نه تنها به غنای دانش تخصصی در ایران می‌افزاید، بلکه بستری برای درک عمیق‌تر پیوند میان هنر، صنعت و تاریخ در میراث هنری کلاسیک فراهم می‌آورد.