۵ چهره مشهور که فقط باید به ادعاهایشان خندید

برترین‌ها: رسول بهروش (روزنامه‌نگار) در صفحه اینستاگرامی خود نوشت: این بزرگواری که در روزگار ارز شصت هزار تومانی، با این قاطعیت حرف از ایستادگی ریال ایران در برابر دلار آمریکا می‌زد، دکترای اقتصاد پولی از دانشگاه اصفهان دارد؛ یعنی نه‌تنها خودش با سرمایه ملت به طور رایگان تحصیل کرده و یک خروار اسکناس آتش زده تا به این «حرف مفت» برسد، بلکه صدها جوان ایرانی ناچارند پای درس‌اش بنشینند و همین مزخرفات را به او پس بدهند، بلکه مدرکی بگیرند و به سیل تحصیل کرده‌های بیکار اضافه شوند. خب البته تجربه ثابت کرده این حرف‌ها اگر برای ما «آب» نداشته باشد، برای گوینده «نان» دارد؛ اینطوری است که آقای رسول بخشی با فقط صد هزار رای از اصفهان به آن بزرگی به مجلس رسید و الان برای خودش تشکیلات دارد، منشی و ماشین و راننده دارد، خوراک و خانه و دفتر و کارمند در تهران و شهرستان دارد، وام و تسهیلات و تنخواه ایاب و ذهاب دارد و خلاصه مطمئنیم حداقل ریال دریافتی خودش، محکم جلوی دلار آمریکا ایستاده! 

راستش هیچ‌کدام اینها خنده‌دار نیستند. نه این استاد اقتصاد، نه آن مجری تلویزیونی که دنبال نفت چهارصد دلاری بود، نه آن کارشناس سیاسی که عقیده دارد پانصد میلیون تن طلا دست مردم ایران است، در حالی که کل طلای استخراج شده در تاریخ بشر به سیصد هزار تن هم نمی‌رسد، نه آن نماینده فعلی مجلس که سودای زمستان سخت اروپا را در سر داشت و نه پروفسور رائفی‌پور که نمک از عرق جوراب می‌گیرد و نسخه تعویض تنبان دشمن را می‌پیچد. همه جای دنیا، دزد و دله و دغل‌باز دارند، اما مساله این است که هیچ کجای جهان آنها را بر صدر کار نمی‌نشانند. اینها یا فرصت‌طلب و کلاهبردارند که طبیعتا باید مهار شوند، یا احمق‌اند که باید یک گوشه به کار خودشان مشغول باشند و نهایتا شعاع تخریب‌شان تنها به خانواده و دوستان محدود شود.

ایران ما اما از معدود نقاط جهان بود که در آن تعیین سرنوشت یک ملت را به همین قماش سپردند؛ کسانی که تئوری‌های‌شان را روی عمر و آمال میلیون‌ها انسان واقعی آزمایش کردند. به ازای هر چرندی که از دهان این جماعت بیرون آمد، چه زندگی‌هایی که سوخت و چه آرزوهایی که بر باد رفت.