عموی متاهلم با صمیمی‌ترین دوستم رابطه دارد!

خراسان نوشت: یک سال پیش، متوجه شدم یکی از صمیمی‌ترین دوستانم، با عموی من آشنا شده. با دوستم دعوا کردم، التماس کرد که به زن‌عمویم چیزی نگویم و او هم آن رابطه را تمام کند اما یک ماه پیش فهمیدم رابطه تمام نشده و زن‌عمویم متوجه این ماجرا شده! احساس عذاب‌وجدان دارم و رویم نمی‌شود به صورت زن عمویم نگاه کنم.

این روزنامه در پاسخ این مخاطب خود نوشت: قرار گرفتن در موقعیتی که در آن هم یک دوست نزدیک و هم یکی از اعضای خانواده درگیر هستند، می‌تواند شما را با هیجان‌های مختلفی مانند سردرگمی، شرم، نگرانی و احساس گناه روبه‌رو کند. با این حال، مهم است که در چنین شرایطی میان آن‌چه در اختیار شما بوده و آن‌چه خارج از کنترل شماست، تفاوت بگذارید. شما نمی‌توانید انتخاب‌ها و پیامدهای رفتار دیگران را به جای آن‌ها بر عهده بگیرید. چند نکته را در نظر بگیرید:

۱ هیجان‌های خود را مدیریت کنید

وقتی فرد تحت فشار هیجانی قرار دارد، ممکن است گذشته را بارها مرور کند و خودش را به خاطر تصمیم‌هایی که گرفته یا نگرفته، سرزنش کند. در این شرایط به خودتان یادآوری کنید که آگاهی از یک رفتار، به معنای مسئول بودن در قبال آن نیست. شما مسئول انتخاب‌های دیگران نیستید و نمی‌توانید رفتار دو فرد بزرگسال را کنترل کنید. از خود بپرسید: «در آن زمان چه چیزهایی واقعاً تحت کنترل من بود؟» این سؤال کمک می‌کند مسئولیت واقعی خود را از مسئولیتی که صرفاً به دلیل احساس گناه به خودتان نسبت داده‌اید، جدا کنید.

۲ مرزهای خود را مشخص کنید و در جایگاه خود بمانید

اگر موضوعی از طرف شما نیاز به توضیح دارد، می‌توانید در زمانی مناسب و با آرامش، بدون توجیه یا متهم کردن دیگران، درباره نقش خودتان صحبت کنید و بگویید که در آن شرایط قصد آسیب رساندن نداشته‌اید. پس از آن، تصمیم‌گیری درباره ادامه یا پایان روابط و پیامدهای آن بر عهده خود افراد است. مرزبندی یعنی بدانید کجا باید مسئولیت رفتار خودتان را بپذیرید و کجا باید مسئولیت را به صاحب اصلی آن برگردانید. 

۳  افکار خود را مورد بررسی قرار دهید

 در این موقعیت، ممکن است ذهنتان بین دانستن ماجرا و مسئول بودن در قبال آن ارتباطی ایجاد کند؛ مثلاً با خودتان فکر کنید: «من از این رابطه خبر داشتم، پس شاید باید کاری می‌کردم که ادامه پیدا نکند» یا «حالا که همسر او متوجه شده، من هم باید خودم را مقصر بدانم.» وقتی چنین افکاری به ذهنتان می‌آید، آن‌ها را بدون بررسی نپذیرید. از خودتان بپرسید: «آیا دارم اتفاقی را که امروز از نتیجه‌اش خبر دارم، با اطلاعاتی که آن زمان داشتم قضاوت می‌کنم؟» شما در آن زمان فقط بخشی از ماجرا را می‌دانستید و حتی پس از صحبت با دوستتان، نمی‌توانستید مطمئن باشید که او به وعده‌اش عمل می‌کند یا نه.