در بزرگداشت «م.ا. به‌آذین» چه گذشت؟
در شب «م.ا. به‌آذین» از نقش انکارناپذیر ترجمه‌های این مترجم در زبان فارسی سخن گفته و تاکید شد: او به همه مردم ایران تعلق دارد و نمیتوان او را ندید.
خبرآنلاین: در شب «م.ا. به‌آذین» از نقش انکارناپذیر ترجمه‌های این مترجم در زبان فارسی سخن گفته و تاکید شد: او به همه مردم ایران تعلق دارد و نمیتوان او را ندید.
در این مراسم که به مناسبت یکصدمین سال‌روز تولد محمود اعتمادزاده ( م.ا. به‌آذین) و صد و هشتاد و پنجمین شب از شب‌های مجله بخارا برگزار شد، دکتر محمد روشن در سخنانی گفت: به‌آذین، مهندس محمود اعتمادزاده، انسانی والا و آزاده بود. کم‌سخن و فروتن، شرمگین و متین، و آهسته و شکیبا بود. اما با این همه در زندگانی، نشانی از استواری و صلابت داشت. اهل تسامح بود اما مسامحهکار نبود، مداراگر بود، اما سازشکار نبود. پیدا بود که باورهای اندیشگی او ریشه در اعتقاداتی بنیادین دارد. راه و روش گزیده او، گزیده سال‌های بلند حیات او بود. راهِ منتخب او، راه پاکان و نیکان، درست‌اندیشان و راست‌کرداران بود. میل و محابا در کار و اندیشه او جایی نداشت. به باورهای خود اعتقاد راسخ داشت، و سرپیچی از آن باورها را ناستوده میدانست.
او افزود: آشنایان با شیوه نگارش و نویسندگی او جملگی برآنند که او رنج روح و روان را بر ساحه اندیشه خود گسترده بود. تفننات ادبی و ذوقی در آثار او جایی نداشت. به راستی زبان فارسی را میشناخت و بدان ارج فراوان مینهاد. در گزینش واژگان، ضمن پرهیز از ناروایی‌ها، سخت گزیده‌جوی و گزیده‌گوی بود.
در این مراسم، مهدی غبرایی نیز به برخی از ترجمه‌های به‌آذین از جمله «جان شیفته» و « ژان کریستف» همچنین «دن آرام» و «زمین نوآبادِ» شولوخف اشاره کرد و گفت: نثری که به‌آذین برگزید نثر معیار و بیممیز است.
بنابراین گزارش، کاوه اعتمادزاده نیز درسخنانی درباره پدرش گفت: امسال، سال ۱۳۹۳، امروز ۲۳ دی‌ماه، یکصدمین زادروز محمود اعتمادزاده م.ا. به‌آذین، نویسنده، مترجم، هنرمند و مرد مطبوعات و مرد سیاست است. او به همه مردم ایران تعلق دارد. به‌آذین را نمیتوان ندید.
او در ادامه اظهار کرد: به‌آذین مردی چندبعدی بود و در آثار پرحجم و پرکیفیت و تأثیرات بر جای مانده از او محورهای متعددی وجود دارد که هر یک به نوبه خود قابل بررسی و دقت است و جا دارد محققین و نقدنویسان روی هر یک از محورها بررسی و تحقیق کرده و بنویسند.
فرزند به‌آذین سپس به برخورد پدرش با مسئله مرگ اشاره کرد و گفت: او علی‌رغم عشق به زندگی و احساس لطیفش برخورد بسیار جالب و از بالایی با مرگ دارد و این برخورد در این جملهاش بازتاب یافت؛ «من نه با اشک حسرت که با لبخند خواهم مرد. طنزی نه چندان تلخ بر لب.»
در این مراسم که به مناسبت یکصدمین سال‌روز تولد محمود اعتمادزاده ( م.ا. به‌آذین) و صد و هشتاد و پنجمین شب از شب‌های مجله بخارا برگزار شد، دکتر محمد روشن در سخنانی گفت: به‌آذین، مهندس محمود اعتمادزاده، انسانی والا و آزاده بود. کم‌سخن و فروتن، شرمگین و متین، و آهسته و شکیبا بود. اما با این همه در زندگانی، نشانی از استواری و صلابت داشت. اهل تسامح بود اما مسامحهکار نبود، مداراگر بود، اما سازشکار نبود. پیدا بود که باورهای اندیشگی او ریشه در اعتقاداتی بنیادین دارد. راه و روش گزیده او، گزیده سال‌های بلند حیات او بود. راهِ منتخب او، راه پاکان و نیکان، درست‌اندیشان و راست‌کرداران بود. میل و محابا در کار و اندیشه او جایی نداشت. به باورهای خود اعتقاد راسخ داشت، و سرپیچی از آن باورها را ناستوده میدانست.
او افزود: آشنایان با شیوه نگارش و نویسندگی او جملگی برآنند که او رنج روح و روان را بر ساحه اندیشه خود گسترده بود. تفننات ادبی و ذوقی در آثار او جایی نداشت. به راستی زبان فارسی را میشناخت و بدان ارج فراوان مینهاد. در گزینش واژگان، ضمن پرهیز از ناروایی‌ها، سخت گزیده‌جوی و گزیده‌گوی بود.
در این مراسم، مهدی غبرایی نیز به برخی از ترجمه‌های به‌آذین از جمله «جان شیفته» و « ژان کریستف» همچنین «دن آرام» و «زمین نوآبادِ» شولوخف اشاره کرد و گفت: نثری که به‌آذین برگزید نثر معیار و بیممیز است.
بنابراین گزارش، کاوه اعتمادزاده نیز درسخنانی درباره پدرش گفت: امسال، سال ۱۳۹۳، امروز ۲۳ دی‌ماه، یکصدمین زادروز محمود اعتمادزاده م.ا. به‌آذین، نویسنده، مترجم، هنرمند و مرد مطبوعات و مرد سیاست است. او به همه مردم ایران تعلق دارد. به‌آذین را نمیتوان ندید.
او در ادامه اظهار کرد: به‌آذین مردی چندبعدی بود و در آثار پرحجم و پرکیفیت و تأثیرات بر جای مانده از او محورهای متعددی وجود دارد که هر یک به نوبه خود قابل بررسی و دقت است و جا دارد محققین و نقدنویسان روی هر یک از محورها بررسی و تحقیق کرده و بنویسند.
فرزند به‌آذین سپس به برخورد پدرش با مسئله مرگ اشاره کرد و گفت: او علی‌رغم عشق به زندگی و احساس لطیفش برخورد بسیار جالب و از بالایی با مرگ دارد و این برخورد در این جملهاش بازتاب یافت؛ «من نه با اشک حسرت که با لبخند خواهم مرد. طنزی نه چندان تلخ بر لب.»
ارسال نظر