آلبوم هایی که با مجوز حق انتشار ندارند!

تماشا: آلبوم های زیادی در صف انتشار هستند و با شروع سال جدید یکی پس از دیگری در بازار موسیقی کشور منتشر می شوند تا بازار موسیقی بازهم به روزهای شلوغش بازگردد. ولی در این بین برخی هنرمندان نیز به دلایل مختلف، به رغم اخذ تمام مجوزهای لازم، قادر به انتشار آلبوم هایشان در بازار موسیقی کشور نیستند و رفته رفته زمان این توقیف ها در حال رکورد زدن است و در برخی موارد نزدیک به یک سال شده است. در این گزارش سراغ آلبوم برخی از چهره های شاخص بازار موسیقی رفته ایم تا از چند و چون توقیف آنها سر دربیاوریم.

عجیب ترین آلبومی که در همه این سال ها هنوز هم نتوانسته به صورت مجاز در بازار موسیقی کشور منتشر شود آلبوم «سورپراز» محمد علیزاده است. خواننده ای که بارها در تلویزیون و تیتراژ سریال های مختلف حضور داشته و وجهه ای قابل توجه در بین مخاطبان موسیقی دارد. صدرالدین حسین خانی (مدیریت شرکت ایران گام) درباره دلایل توقیف این آلبوم که در ظاهر رکورددار زمان معطلی در بازار موسیقی است اعتقاد دارد:


«از سال ۸۶ استارت کاری آلبوم محمد علیزاده را زدیم. یعنی برای مجوزش اقدام کردیم و در سال ۸۸ توانستیم تمام مجوزهای آن را اخذ کنیم. در تاریخ ۸۸/۹/۱۷ مجوز کتابخانه ملی این آلبوم به شماره «۳۶- و ۷۷۱/۸۸» را گرفتیم. مجوز نشر را هم قرار بود دو سه روز دیگر به ما بدهند که متاسفانه این اتفاق نیفتاد و پس از ۶ ماه به ما گفتند ایشان برخی مشکلات حراستی دارند و به همین دلیل فعلا صلاح نیست آلبومشان وارد بازار شود. این در حالی است که این مشکلات هیچ ربطی به این آلبوم نداشت چون استارت کار در سال ۸۶ بود و در سال ۸۸ کار آن تمام شده بود. یک همکاری با یکی از هنرمندان خارج از کشور باعث همه این گرفتاری ها شده که البته بازهم چون تاریخ این همکاری ربطی به تاریخ سیر اخذ مجوز آلبوم نداشت، کمی دور از عرف و قانون است که این رفتارها درباره این جوان صورت بپذیرد.»


جواب بی جواب


سیروان خسروی هم در لیست سیاه این روزهای بازار پاپ است که نه تنها اجازه انتشار آلبوم ندارد، بلکه نمی تواند کنسرت هم بدهد تا طرفدارانش بیشتر از همیشه دلتنگ او باشند. مشابه اتفاقی که برای علی لهراسبی افتاده است. حسین خانی درباره ماجراهای سیروان هم صحبت های جالبی دارد:

«آلبوم سیروان خسروی هم الان دقیقا دو سال است که بلاتکلیف مانده. ۸۸/۱/۲۵ که شعرهایش تحویل دفتر موسیقی شده و مجوزشان گرفته شد. برج ۸ هم دوباره برای اخذ مجوز موسیقی ها اقدام کردیم که به یک باره این پرونده در دفتر موسیقی گم شد! بعد از پیگیری های فراوان به ما گفتند که به دلیل برخی تغییر و تحولات این پرونده مفقود شده و باید از اول شما اقدام به اخذ مجوزهای لازم کنید! ما دوباره این سیکل را طی کردیم و در برج ۶ سال ۹۰ هم مجوز شعر و موسیقی را توانستیم اخذ کنیم. پرونده برای نظر نهایی به حراست فرستاده شده که تا این لحظه هیچ جوابی از سوی این ارگان به ما داده نشده است. در ماده ۱۲ قوانین شورای امور صنفی، قانونی وجود دارد که اگر جواب نامه ای ظرف ۱۵ روز از سوی ارگانی داده نشود، جواب نامه مثبت تلقی می شود و دوستان حتی به قوانینی که خودشان آن را تصویب کرده اند، نیز احترام نمی گذارند».


این «سون» بی گناه!


گروه «سون» اجازه برگزاری کنسرت را در تهران و شهرستان دارد ولی انتشار آلبومش همچنان در هاله ای از ابهام قرار دارد. تلاش ما برای ارتباط گرفتن با سرپرست این گروه بی نتیجه ماند تا بازهم سراغ شرکت طرف قرارداد این گروه یعنی ایران گام برویم:

«ماجرای گروه «سون» هم برای خود ما هم جالب است چون این گروه بی حاشیه ترین گروه در بین همه ستارهای پاپ هستند که بی هیچ مشکلی کارشان را می کنند. هیچ تذکری تا به حال نداشته اند اما متاسفانه از ۹۰/۴/۱۰ که مجوزهای این آلبوم بعد از چند بار گم شدن پرونده، بالاخره اخذ شد. به ما اعلام می کنند که آلبوم در حراست است و حراست نیز هیچ جواب درست و حسابی ای به ما نمی دهد و خودمان هم نمی دانیم چه اتفاقی افتاده. ما به جایی رسیده ایم که من به شخصه دیگر معتقدم هیچ توجیهی دیگر برای سرمایه گذاری در بحث های فرهنگی نیست. بحث نداشتن کپی رایت یک طرف و عدم بازگشت مالی همه و همه دست به دست هم می دهند تا دیگر انگیزه ای برای ماندن و کار فرهنگی کردن نماند. این درحالی است که برخی شرکت ها با خواننده هایی که تخلفات بزرگ حراستی دارند، سه ماهه مجوز می گیرند و آلبوم هایشان وارد بازار موسیقی کشور می شود! بازتر شدن فضا برای همه آرزوی ماست ولی یک نفر به من توضیح دهد خواننده ای که چند ماه در برنامه های شبکه های ماهواره ای شرکت می کند، آلبومش در کمترین زمان ممکن مجوز می گیرد و هیچ مشکلی هم پیش نمی آید. من بازهم می گویم مخالفتی با بازترشدن فضا ندارم ولی در شرایطی که برای همه این اتفاقات بیفتد. نه برای یک سری خاص!».


آخر و عاقبت؟

حسین خانی در انتهای صحبت هایش اذعان داشت:

«تجربه نشان داده، اگر همین رویه در دستور کار دوستان قرار بگیرد به هر حال این خواننده ها عده ای جوان هستند بالاخره زحمت کشیده اند و هزینه های زیادی هم شده و ما هم همه آنها را تقبل کرده ایم. اگر کار بازهم گره بخورد دیگر صبر آنها هم تمام می شود و کار را روی اینترنت پخش می کنند. همه سرمایه ما هم به باد می رود. همین باعث می شود انگیزه شرکت های فرهنگی و هنری برای تولید آثار هنری تنزل پیدا کند و اوضاع بدتر از اینی شود که می بینید».