یک گزارش تلخ درباره دختران فراری

آمارها تلخ و نگران کننده هستند. سن فرار دختران از ۱۶ سال به ۱۴ سال کاهش یافته و مسأله بدتر اینکه هر ساله ۱۵ تا ۲۰ درصد به آمار قبلی اضافه می شود. این خبرهای بد را خبرگزاری ایسنا منتشر کرده است. اما دختران جوان چرا از خانه فرار می کنند؟

طبق بررسی های انجام شده ۹/۵۸ درصد ناسازگاری با والدین، ۱۶ درصد اغفال، ۱۳ درصد احساس امنیت نکردن در خانواده، ۱۵ درصد وضعیت اقتصادی، ۱۲/۵ درصد طلاق والدین، هفت درصد گرایش به مسایل انحرافی، ۱۲/۵ درصد ازدواج های ناموفق، ۱۲/۵ درصد اعتیاد و ۵/۰ درصد مشکلات روانی عامل فرار دختران بوده است. یک استاد دانشگاه با اشاره به اینکه بررسی های انجام شده نشان می دهد ۹۰ درصد از دختران فراری اعتیاد دارند، افزود: طلاق، فقر و بیکاری والدین و خشونت های خانوادگی نیز از مهمترین علت هایی است که زمینه را برای بروز پدیده فرار از خانه فراهم می کند.

در واقع، محیط نامناسب خانواده، تناسب نداشتن اوضاع فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی والدین و شیوه های تربیتی متفاوت آنها و برخوردهای ضد و نقیضی که ممکن است با فرزندانشان داشته باشند، نوجوانان را دچار تضاد می کند؛ ممکن است در این شرایط، بهترین راه را برای برون رفت و خلاصی از این محیط، فرار از خانه ببینند. البته مسأله فرار دختران از خانه، معضلی نیست که ایران گرفتار آن باشد و این پدیده شوم در بسیاری از کشورهای جهان به عنوان مشکل اجتماعی، خودنمایی می کند ولی آنچه در این میان حایز اهمیت است رشد نگران کننده فرار دختران از خانه است.

مسأله دیگر در این زمینه، پیامدهای وحشتناکی است که بعداز فرار گریبان گیر این دختران می شود. گرفتار شدن در باندهای قاچاق مواد مخدر، سرقت و فحشا، بیماری های مهلک نظیر ایدز، امکان کشته شدن به دلایل مختلف، از دست دادن آینده و بی هویتی از پیامدهای فرار دختران از خانه است. بدون شک، همه دخترانی که از خانه فرار می کنند، فرارشان ابدی نیست و برخی از آنها به خانه بازمی گردند.

نحوه برخورد خانواده ها با دخترانی که به خانه بازمی گردند، از دغدغه های دیگری است که توجه کارشناسان را به خود جلب کرده است. براساس بررسی های انجام شده تنها در ۱۴ درصد موارد و پس از بازگشت فرزندان، خانواده، رفتار مناسبی با دختر فراری داشته است. تلخ ترین جای گزارش ایسنا درباره دختران فراری اما شاید آنجا باشد که آمده است: «بسیاری از این افراد برای اولین بار از سوی نزدیکان خود مورد تعرض قرار می گیرند. طبق آمار ارایه شده ۳۶ درصد دخترانی که برای بار دوم از خانه فرار می کنند از سوی اعضا خانواده مورد سوءاستفاده قرار می گیرند؛ ۳۳ درصد تنبیه، ۶ درصد به گدایی و ۱۳ درصد به خرید و فروش مواد مخدر وارد می شوند.»

در حال حاضر در بسیاری از خانواده ها در واکنش به چنین رفتاری از سوی دختران، شاهد برخوردهای سنتی مانند برخوردهای جبری، انتظامی و محدود کردن هستیم. در حالی که شواهد آماری حکایت از آن دارد که درصد زیادی از دختران تحت این شیوه ها پس از بازگشت دوباره اقدام به فرار می کنند. بر همین اساس، کارشناسان توصیه می کنند که برای حل این مشکل و کاهش درصد فرار دختران از خانه، باید به شیوه های جدیدی تکیه کرد و نهادهای مسئول به ویژه خانواده با تکیه بر آموزش مهارت های زندگی به خانواده ها و نوجوانان، آموزش راه های تربیت نوجوانان و تربیت فرزند که منجر به هویت یابی صحیح این دختران می شود، تلاش کنند شخصیت فردی و اجتماعی دختران نوجوان رشد صحیحی داشته باشد تا از افتادن در چنین بیراهه هایی دور شوند.


منبع: روزنامه هفت صبح