«بادیگارد»؛ قهرمان دوران از دست رفته

حاج حیدر از نسل انقلاب و جنگ است، از نسل خون و دود و آتش، از نسل سرداران دریادل بی‌ادعا، اما دوران او و همسرش راضیه (مریلا زارعی) تمام شده! دوران جدیدی آغاز شده، زمانه‌ای‌ آمده که محافظ نمی‌خواهد «بادیگارد» می‌خواهد. به قول حاج حیدر «بادیگارد» یعنی مزدور، بی‌روح، ماشین! همان‌طور که نوشتم، حاج حیدر نگران است، شک کرده؛ او نگران دخترش مریم است که فرسنگ‌ها با مادرش فاصله دارد، نگران نظام است، نگران زندگی میثم زرین (بابک حمیدیان) فرزند هم‌رزم شهید خود است، نگران مردمی است که توسط ترورهای کور کشته می‌شوند، نگران آینده نظام و انقلاب است، نگران نسل جوانی است که در دود و خماری و نشئگی دست و پا می‌زند، نگران موتورسوارانی است که با تندروی یادگار خیبری‌ها را خدشه‌دار کنند و البته مشکوک، مشکوک به این‌که کاری می‌کند براساس اعتقادات اوست یا تنها یک شغل! او آمده بوده محافظ باشد نه یک «بادیگارد».

آخرین ساخته ابراهیم حاتمی‌کیا می‌توانست یک پلیسی خوش‌ساخت باشد که در برخی لحظات هم هست، اما رفته‌رفته اسیر خرده داستان‌ها و شعارزدگی می‌شود. قصه مریم دختر حاج حیدر و الیاس (نامزدش)، قصه ترور معاون رئیس‌جمهوری، قصه‌های حاج حیدر و همسرش، قصه‌های میثم زرین و نامزدش، قصه حاج حیدر و میثم و... شاید به دلیل همین خرده داستان‌های فرعی است که «بادیگارد» در نیمه راه از نفس می‌افتد و اسیر شعارزدگی می‌شود چون فیلمساز باید به تمام سوال‌های مطرح‌شده در فیلم پاسخ دهد و باید داستانک‌ها را به سرانجام برساند!