چرا باید رای بدهیم؟

فاطمه راکعی در روزنامه ایران نوشت: سخنان روز گذشته رئیس جمهوری در همایش ملی «زنان، اعتدال و توسعه» چند محور مهم را شامل می‌شد. یکی از این محورها، تأکید بر حضور حداکثری مردم پای صندوق‌های رأی بود. موضعی که مدت‌هاست از زبان اصلاح‌طلبان، نزدیکان دولت و این روزها بیش از گذشته از رئیس جمهوری شنیده می‌شود.

شاید برخی دلیل این تأکیدها را چنین تلقی کنند که دولت می‌خواهد به عنوان مجری انتخابات، بیشترین میزان مشارکت انتخاباتی را در کارنامه خود ثبت کند. حتی اگر چنین خوانشی درست هم باشد، جای ایراد ندارد زیرا تلاش برای انتخاباتی با ارقام بالای مشارکت، فراتر از افتخار دولت‌ها، تأمین کننده منافع ملی است اما سوای این نکته باید توجه کرد اکثریت مردم به این جمع‌بندی رسیده‌اند که دولت برای پیشبرد اهداف و برنامه‌های خود، نیازمند مجلسی است که در چارچوب منافع و مصالح کشور، یاور قوه مجریه باشد. برنامه‌های دولت، جز پیمودن راه‌های توسعه در هر زمینه‌ای از اقتصادی گرفته تا روابط بین‌المللی چیز دیگری نیست. ولی در این مسیر، نیازمند همراهی است نه سنگ‌اندازی.

فراموش نکرده‌ایم که در موضوع برجام، چگونه برخی نمایندگان تندرو مجلس کمر همت به تخریب دولت بستند و علیه این رخداد ملی سنگ‌اندازی کردند و با انگیزه‌های جناحی و حتی فردی کوشیدند تا مذاکرات را از ریل موفقیت خارج کنند.

اما در نهایت شد آنچه که باید می‌شد. حال اگر مجلسی بدون حضور پرشمار تندروها شکل بگیرد، لطمات چنین آسیب‌رسانی‌هایی در موارد مشابه، به حداقل خواهد رسید. البته منظور از مجلس حامی دولت، این نیست که نمایندگان از دولتمردان انتقاد منطقی نکنند یا اگر دولت خطایی کرد آن را مخفی کنند.

بلکه منظور مجلسی است که کابینه را در مسیر درست هدایت کند و سنگ‌های پیش روی دولت را بردارد تا جاده حرکت ملی هموار شود. تأکید بر حضور حداکثری و مشارکت در انتخابات بر محور زنان نکته دیگری بود که در پس زمینه سخنان رئیس جمهوری ملموس بود. تلاش زنان طی سال‌های اخیر در حوزه‌های مدیریتی، اجرایی و غیره، امروز ثابت کرده است که آنها نیمی تأثیرگذار از جامعه هستند.

چراکه تنها نیمی از جامعه بودن کافی نیست. مسئولان امروز به این باور رسیده‌اند که زنان می‌توانند تأثیر جدی داشته باشند، این امر مبارکی است که نباید منوط به انتخابات شود. البته حضور زنان در عرصه‌های مختلف در این دولت راحت‌تر از دولت قبل بود چه آنکه زنان استاندار در این دولت و حضور خانم افخم به عنوان اولین سخنگوی زن وزارت خارجه نیز بر این مسأله تأکید دارد.

بنابراین نگاه دولت یازدهم و رئیس جمهوری به زنان یکی از نقاط قوتی است که می‌توان از آن یاد کرد. از سوی دیگر حرکت زنان و ثبت نام گسترده آنها در انتخابات دهم مجلس شورای اسلامی، شور و نشاط مضاعفی به جامعه داد که امروز اگر آنها در این عرصه کنار بکشند، قطعاً حاصلش خمودگی حداقل نیمی از جامعه خواهد بود.

از این رو می‌توان گفت که باور و پذیرفتن قدرت زنان در امر انتخابات، نکته‌ای است که همه به آن اشاره و باور دارند. اما در این میان نباید از این نکته نیز غافل شد که اگرچه زنان با قدرت وارد عرصه شدند اما رد صلاحیت‌های گسترده پاسخ حضور آنها شد. رد صلاحیت‌هایی که شاید در جناح رقیب تعبیر کنار کشیدن فعالان زن از عرصه انتخابات را داشت. اما این موضوع رؤیایی بیش نیست چراکه زنان نه تنها میدان را خالی نمی‌کنند بلکه از نیروهای جوان‌تر خود نیز برای حضور در این عرصه (هرچند حداقلی) دفاع می‌کنند.

بنابراین رؤیای عدم مشارکت اصلاح‌طلبان و زنان در انتخابات پیش رو در جناح رقیب هرگز تعبیر نخواهد شد و حامیان دولت و اصلاح‌طلبان بر این باورند که راه کنار رفتن تندروها و کمک به دولت، تنها حضور پای صندوق‌های رأی است. این همان مطلبی است که رئیس جمهوری نیز به آن اشاره داشتند و در برنامه‌های اصلاح‌طلبان و زنان نیز وجود دارد.