مردی که با سنتور دلربایی می کرد

فرامرز پايور،يكي از بزرگ‌ترين نوازندگان و استادان موسيقي تاريخ موسيقي ما است. هنرمندي كه در تمام طول عمر حرفه‌اي خود زحمت بسيار زيادي براي موسيقي ايراني و زنده نگاه داشتن آن كشيد.

فرهاد فخرالدینی در اعتماد نوشت: فرامرز پايور،يكي از بزرگ‌ترين نوازندگان و استادان موسيقي تاريخ موسيقي ما است. هنرمندي كه در تمام طول عمر حرفه‌اي خود زحمت بسيار زيادي براي موسيقي ايراني و زنده نگاه داشتن آن كشيد.

پايور شاگرد اساتيد بزرگ موسيقي بود و سنتورنوازي كه تلاش كرد تا تصنيف‌هاي قديمي، آهنگ‌هاي اصيل ايراني و همه آنچه در موسيقي سنتي به نسل او رسيده را ياد بگيرد و به مردم ياد دهد.

او براي اعتلاي موسيقي ايران تلاش‌هاي فراواني كرد و نه تنها شاگردان بزرگي تربيت كرد، كه حتي مردم را هم با آنچه براي موسيقي ايراني به ارث رسيده، آشنا كرد.

هر علاقه‌مند به موسيقي اصيل ايراني، با گوش دادن به آثار پايور، موسيقي ايران را مي‌آموزد و در جانش زنده مي‌شود. اما چنين هنرمند بزرگي با چنين كارنامه درخشاني در فهرست هنرمندان بزرگي است كه به اندازه جايگاه و حق خود ديده نمي‌شوند.

هنرمنداني كه ساليان سال، زندگي خود را وقف موسيقي مي‌كنند اما در محدوده خاصي از مخاطبان، تلاش و كوشش آنها ديده مي‌شود و ارزش واقعي جايگاه آنها كمتر درك مي‌شود؛ اتفاقي كه جفاي بزرگي در حق اين هنرمندان است.

اما اين اتفاق رخ داده و سكوت در مقابل ارزش‌هاي حرفه‌اي حضور اين هنرمندان، مهم‌ترين واكنش به آنهاست.

«چرايي» اين سكوت هم از ناآشنايي مردم مي‌آيد و اينكه رسانه‌ها و نهادهايي كه موظف به يادآوري اين هنرمندان و آثار بزرگ‌شان هستند، به وظايف خود عمل نمي‌كنند. اگر راديو آثار هنرمندي مثل فرامرز پايور را پخش كند، اگر صدا وسيما برنامه‌اي داشته باشد براي معرفي اين هنرمند و هنرمنداني نظير او، اگر مطبوعات درباره آنها بنويسد و در نهايت اگر كنسرتي از آثار او برگزار شود، راه شناخت هم براي مردم و حتي همين نسل جواني كه اين روزها خوراك موسيقي خود را از اينترنت تهيه مي‌كند، باز مي‌شود.

راه‌هاي آشنايي با موسيقي در تمام دنيا، همين مسيرهايي است كه به آنها اشاره كردم؛ راديو، تلويزيون، مطبوعات و كنسرت‌ها. وقتي اين راه‌ها بسته مي‌شود يا حداقل يكي از آنها باز مي‌ماند و باقي بنابه هردليلي اين گنجينه‌هاي هنري را فراموش مي‌كنند، ديگر نمي‌توانيم از نسل جوان انتظار داشته باشيم كه فرامرز پايور را بشناسند يا به دنبال آثار او در اينترنت بگردند.

گوش جوانان و مردم بايد به نام پايور و آثار او آشنا باشد تا به دنبال تاريخچه زندگي‌اش، آنچه برجاي گذاشته و تلاشي كه براي موسيقي ايران كرده، ‌برود. وقتي پايور و امثال او فراموش مي‌شوند و نه مديران فرهنگي و نه راديو و تلويزيون تلاشي براي شناساندن به مردم نمي‌كنند، فراموشي هم به جامعه تزريق مي‌شود.

دليل اينكه چرا اين اتفاق مي‌افتد و چرا اين وظيفه مهم فراموش شده را نمي‌دانم؛ شايد تمايلي وجود ندارد يا اصلا مديران و آنهايي كه چنين وظيفه‌اي دارند هم خود اين هنرمندان بزرگ و امثال پايور را نمي‌شناسند.

اما واقعيت اين است كه با چنين روشي و چنين فراموشي اين ما هستيم كه ميراث به جا مانده را از دست مي‌دهيم، از شنيدن موسيقي اصيل محروم مي‌شويم و آنچه حق واقعي همه ما است را از دست مي‌دهيم. اين سكوت و ناآشنايي خوشايند نيست؛ نه براي هنرمند بزرگي مانند فرامرز پايور و نه براي همه ما.