کلک های تازه مافیای اکران!

روزنامه بانی فیلم: لفظ «مافیای اکران» سال هاست از زبان صاحبان فیلم ها در مقام گلایه مندان و خسارت دیدگان نحوه نمایش آثار شنیده می شود، ولی کمتر درباره مصادیق مشخص آن صحبت به میان می آید.

مافیایی که پروسه پخش تا اکران را زیر سیطره خود دارد و فیلم هایی که از دایره آنها خارج هستند، زیر چرخ دنده های مناسبات نادرست بعضاً له می شوند. از کاهش دادن تعداد سالن ها گرفته تا جلسات پشت پرده با برخی از سینماداران برای اکران فیلم هایی خاص، از جمله مواردی هستند که در عملکرد این مافیای نامحسوس در ظاهر و فعال در خفا به چشم می خورند. با این حال، هر بار یکی از دسته گل های تازه این مافیا در مقاطع مختلف اکران رو می شوند.

امیر پورکیان که این روزها دو فیلم سینمایی «گاهی» و «خنده های آتوسا» را در مقام تهیه کننده روی پرده دارد، با افشای آنچه یکی از دسیسه های مافیای اکران می خواند، به شدت از شرایط نمایش عمومی یکی از این آثار دلخور است. این تهیه کننده به بانی فیلم می گوید: «متأسفانه حالا دو فیلم را روی پرده دارم، بیشتر درک می کنم چرا برخی از تهیه کنندگان و پخش کنندگان سال هاست نسبت به دست های پشت پرده در اکران اعتراض و انتقاد دارند. مافیایی که بخش عمده ای از تولید و اکران را در اختیار خود گرفته و نبض این چرخه مهم را به صورت سلیقه ای و شخصی دستکاری می کند. همین برخورد صرفاً منفعت طلبانه و یکسویه موجب متضرر شدن فیلمسازانی می شود که عضو هیچ باندی نیستند». او می گوید: «البته «گاهی» که در گروه هنر و تجربه روند اکران معمول خود را دارد و از آن نسبتاً راضی هستیم، اما در اکران «خنده های آتوسا» مشکلاتی داریم. به تازگی متوجه شده ام با مالکان برخی سینماهایی که «خنده های آتوسا» را اکران می کنند، تماس هایی گرفته و از آنان خواسته شده تا آمار فروش این فیلم را پایین تر از حد معمول اعلام کنند تا بلکه از این طریق کف فروش آن به سرعت پایین بیاید. در نهایت هم با این کار فیلم خودشان را اکران کنند».

او همچنین می گوید: «حتی در کمال تعجب شنیده ام در برخی سینماها به مردمی که برای خرید بلیت مراجعه کرده اند، در حالی که سالن هنوز گنجایش دارد، اعلام می شود بلیت تمام شده است! رفتاری که نه تنها به ضرر فیلم تمام می شود، بلکه به اقتصاد سینما هم لطمه های شدیدی می زند. به ویژه اگر این روش غیراخلاقی تداوم یابد و هیچ مسوولی هم جلوی آن نایستد». او در پایان هم تعبیر جالبی از این قضیه ارائه می دهد: «به نظرم فیلمی که اکران شده، به یک کشتی در دریایی طوفان زده می ماند که از همه جهات توسط مافیای سینما مورد حمله قرار می گیرد و تهیه کننده به عنوان صاحب آن کشتی باید در مواجهه با تمام این مشکلات باشد».

با وجود مشکلی که در کمبود تعداد سالن های سینما در ایران هست و فیلم های متعددی گاهی سال ها در نوبت اکران به سر می برند و حتی لطف و طراوت خود را از دست می دهند، این ترفندهای سودجویانه خواه ناخواه خیلی از فیلمسازان را به حاشیه می راند.