روحانی از کجا ضربه خورد؟

فرارو: یک استاد دانشگاه درباره نحوه واکنش دولت به تخریب‌های صورت گرفته علیه خود گفت: «بازنمایی و بازگویی آن چه در هشت سال ریاست دولت‌های نهم و دهم بر کشور رفت، باید انجام گیرد و به میزانی که این بازگویی میان دولت مردان در سطوح مختلف توزیع شود، حتما کارکرد، سرعت و قدرت تخریب علیه دولت کمتر خواهد شد.»

محمدباقر نوبخت، سخنگوی دولت اخیرا از اتاق فکری خبر داده که شنبه‌ها تشکیل می‌شود و علیه دولت برنامه‌ریزی می‌کند. طیب‌نیا، وزیر اقتصاد نیز از تله اقتصادی مخالفان دولت برای آقای روحانی گفته و این که برخی قصد دارند با طرح مباحث اقتصادی اعتماد مردم به دولت را سلب کرده و جهت انتخابات سال آینده را تغییر دهند.

به نظر می‌رسد پروژه بحران‌سازی علیه دولت از خیلی وقت پیش کلید خورده است. اکنون سوال این است که دولت باید چه واکنشی در برابر این تخریب‌ها نشان دهد؟

عبدالله ناصری، استاد دانشگاه و فعال سیاسی اصلاح‌طلب به فرارو گفت: «در این که یک اتاق فکر سازماندهی شده و حرفه‌ای در راستای فضاسازی علیه دولت از سال ۹۲ تشکیل شده و فعالیت می‌کند، شکی نیست.

با این حال شکست سنگینی که تندروها از دولت خوردند و تقریبا به انزوای آنها منجر شد، از یک سو و این که جریان اصولگرای معتدل همراهی و وفاداری خود نسبت به جریان دولت را اذعان کرده از سوی دیگر، باعث شده جریان تندور و افراطی سازماندهی‌شده‌تر عمل کند. آنها با توجه به شکستی که در انتخابات مجلس خوردند، عزم راسخ دارند که دولت آقای روحانی را یک دوره‌ای کنند و یکی از مهم‌ترین مستمسک‌هایی که در راستای هدف خود در دست دارند، برجام است.»

او افزود: «بخشی از علت موفقیت تندروها در القای ناکارآمدی دولت پس از برجام مربوط به ضعف دولت در اقناع‌سازی افکار عمومی است مبنی بر این که ثمرات برجام پدیده مستقلی از آن چیزی است که مخالفان و تندروها القاء می‌کنند. یعنی دولت باید توضیح می‌داد که چون تحریم‌ها ساختار و سازمان پیچیده‌ای داشت نمی‌توان خیل زود شاهد ثمرات و نتایج اقتصادی برجام بود.»

این استاد دانشگاه اظهار کرد: «دولت در بیان دستاوردهای اقتصادی برجام کوتاهی کرد و نتوانست موازی با روند مذاکرات این موضوع را جا بیندازد که برجام نمی‌تواند دستاوردهای اقتصادی کوتاه‌مدت داشته باشد که علت این کوتاهی نیز مربوط به انفعال تیم رسانه‌ای دولت است.»

او ادامه داد: «این در حالی است که تیم رسانه‌ای رقیب عزم کرده که دولت آقای روحانی را مستاصل کند و فضای جدیدی برای ناامیدی مردم از آقای روحانی شکل دهد. با این حال نمی‌توان منکر شد که دولت آقای روحانی حتی اگر فقط یک کار انجام داده باشد و آن هم ختم بحران هسته‌ای باشد، برای تاریخ معاصر ایران کفایت می‌کند.»

ناصری در پاسخ به این سوال که دولت باید در برابر بحران‌سازی علیه خود چه واکنشی نشان دهد، گفت: «در ابتدای شکل‌گیری دولت تقریبا نظر تمامی دوستداران آقای روحانی این بود که ایشان در اولین گزارش خود به مردم شرایط کشور و آنچه را تحویل گرفته‌‌اند، صریح و شفاف اعلام کنند اما متاسفانه آقای روحانی هیچگاه این کار را انجام نداد.»

او ادامه داد: «بر خلاف دولت‌های گذشته و به خصوص تجربه موفق دولت اصلاحات که تیم رسانه‌ای آن منظم، هفتگی و منسجم کار می‌کرد و دولت یازدهم می‌توانست از این تجربه بهره ببرد اما متاسفانه تیم رسانه‌ای آقای روحانی غیرمنسجم و نامنظم بود و نتوانست از مظلومیت آقای روحانی دفاع کند.»

وی افزود: «امروز به دلیل تاثیر عمده رسانه و قدرت اقناع‌سازی آن در جامعه، سخنگوی دولت باید به عنوان یک عضو فعال ۲۴ساعته و فارغ از هرگونه فعالیت اجرایی دیگر به فعالیت مشغول باشد. این که سخنگوی دولت رئیس یکی از بزرگ‌ترین سازمان‌های برنامه‌ریزی و اقتصادی کشور باشد و در واقع سخنگویی کار دهم ایشان باشد، نمی‌تواند حق مطلب را ادا کند.»

این فعال سیاسی اصلاح‌طلب تصریح کرد: «البته سخنگوی دولت مرد شریف و بزرگواری است اما نه تجربه حرفه‌ای درباره شناخت و تاثیر رسانه دارد و نه فرصت وافی و کافی برای رصد جریان تخریب علیه دولت را دارد. این سوال مطرح است که آقای نوبخت چه میزان فرصت دارد که جریان رسانه‌ای تخریب علیه دولت را رصد کند و برای آن برنامه‌ریزی داشته باشد. لذا دولت حوزه رسانه و اطلاع‌رسانی را خیلی جدی نگرفت و از همین جا آسیب جدی را متحمل شد.»

ناصری در پاسخ به این سوال که چرا دولت درباره گزارش آن چه در سال ۹۲ تحویل گرفت، کوتاهی کرد و به موضوع رسانه خیلی توجهی نشان نمی‌دهد، گفت: «یکی از اشکالات اساسی بخشی از اعضای کابینه آقای روحانی این بود که بر خلاف ایشان که تا حدودی توانست واقعیت‌ها را بیان کند، این آقایان نتوانستند به سهم و اندازه وزارتخانه و مدیریت خود این کار را انجام دهند.»

وی ادامه داد: «در دوره اصلاحات گزارش به مردم درباره وضعیت کشور میان رئیس‌جمهور و وزرا تقسیم شده بود و سخنگوی دولت به خصوص در دولت دوم این برنامه‌ریزی را انجام داده بود که تمام وزرا درگیر تبیین واقعیت‌های حوزه کاری خود باشند اما این اتفاق در دولت آقای روحانی روی نداد و تمام بار بر روی دوش ایشان بود. دلیل این امر محافظه‌کاری و مقداری ترس وزرای آقای روحانی بود. یکی از ظلم‌هایی که از ناحیه کابینه بر آقای روحانی رفت این بود که بار بازنمایی آنچه در سال ۹۲ تحویل گرفتند را بر دوش آقای روحانی گذاشتند. در حالی که تک‌تک وزرا باید واقعیت‌های کشور و آنچه میراث هشت سال دولت‌های نهم و دهم بود را اعلام می‌کردند که البته ممکن است توصیه‌هایی به آقای روحانی و وزرای ایشان شده باشد که به گذشته خیلی نپردازند.»

ناصری تصریح کرد: «اما این یک واقعیت است که به میزانی که رئیس دولت بخواهد تمام بار را بر دوش بگیرد، موتور محرکه تخریب جریان تندروی رقیب نیز قوی‌تر می‌شود. لذا بازنمایی و بازگویی آن چه در هشت سال ریاست دولت‌های نهم و دهم بر کشور رفت باید انجام گیرد و به میزانی که این بازگویی میان دولت مردان در سطوح مختلف توزیع شود، حتما کارکرد، سرعت و قدرت تخریب علیه دولت کمتر خواهد شد.»

او افزود: «البته این واقعیت را نباید انکار کرد که آقای روحانی بر خلاف آقای احمدی‌نژاد که تغییرات اتوبوسی مدیران با تجربه را رقم زد، نسبت به تغییر و ارزیابی مدیران گذشته به خصوص در حوزه استانی نتوانست به خوبی عمل کند و ما اصلاح طلبان این موضوع را از همان ابتدا گوشزد کرده بودیم.»