كانديدای اصلاح‌ طلبان روحانی است

روزنامه آرمان- اميرحسين عظيمي: بعد از عدم انتخاب محمدرضا عارف به عنوان رئيس مجلس، گمانه‌‌زني‌ها در پشت درهاي بسته شروع شد كه تا به امروز به نتيجه‌اي درباره حضور يا عدم حضور او در انتخابات رياست‌جمهوري نرسيده و بيشتر بر اين باور بودند كه بايد مسير انتخابات۹۲ را تكرار كرد.

عبدا... ناصري فعال سياسي اصلاح‌طلب معتقد است با شناختي كه نسبت به دكتر روحاني و دكتر عارف وجود دارد، مي‌توان اذعان داشت اگر دكتر عارف رئيس دولت بود، حتما درباره برخورد با هياهوي فيش‌هاي حقوقي، بسيار جدي‌تر عمل مي‌كرد. او همچنين درباره حواشي حضور دكتر عارف در انتخابات رياست‌جمهوري به موضوعات جالبي اشاره دارد. در ادامه گفت‌وگوي عبدا... ناصري با «آرمان» را مي‌خوانيد.

اين روزها برخي سخن از حضور عارف در انتخابات ۹۶ مي‌زنند. شما چه نظري داريد؟

من هم شنيده‌ام كه مي‌خواهند اين مطلب را سر زبان‌ها بيندازند. به هيچ‌وجه اين شايعه‌ها درست نيست. اصلاح‌طلبان تا اين زمان اعلام كرده‌اند كه نامزد ۹۶ خودشان آقاي روحاني است. طبيعتا اصلاح‌طلبان انتظاراتي دارند و همان افرادي كه در سال ۹۲ آقاي عارف را كنار گذاشتند و بنا بر مصالحي پاي راي آقاي روحاني آمدند، انتظاراتي دارند. اين شايعه خوب نیست و من هم بعيد مي‌دانم كه درباره چنين اتفاقي خود آقاي عارف موافق باشند و به آن دامن بزنند. اما يك واقعيت را بايد درنظرگرفت كه بالاخره انسان‌ها خودشان هستند كه تصميم مي‌گيرند و بر سر كنشگري‌هاي سياسي خود قبل از هرچيزي با خودشان عهد و پيمان مي‌بندند.

همچنان كه سال ۸۴ هم خيلي‌ها به آقاي هاشمي توصيه كردند وارد كارزار انتخاباتي نشود اما ايشان وارد شدند. حتي به كل جامعه اصلاح‌طلبان توصيه شد كه با يك نامزد واحد به ميدان بيايند اما اتفاقي غير از اين شكل گرفت و خروجي آن آقاي احمدي‌نژاد شد. اينها تجربه‌هايي است كه در تاريخ ايران وجود دارد. بنابراين براي خرداد ۹۶ هم ضمن اينكه بايد حتما تلاش كرد تا آقاي روحاني با سازمان راي بهتر، البته با سازمان اجرايي بسيار قوي‌تر و كارآمد‌تر در عرصه حضور پيدا كند و سازمان راي بيشتري را از آن خود بكند اما اصلاح‌طلب‌ها هم بايد از تجارب گذشته كماكان درس بگيرند.

با توضيحاتي كه داديد پس اگر عارف با تصميم شخصي خود به انتخابات ۹۶ ورود پيدا كند سبب خواهد شد آراي او و آراي روحاني دچار ريزش شود؟

در حالت عادي اينچنين است اما اصلاح‌طلبان آقاي روحاني را يك رئيس دولت با گفتمان اصلاح‌طلبي مي‌بينند. اصلاح‌طلبان همچنان به او وفادار هستند و او هم به گفتمان خودش وفادار است. اما من در گذشته هم گفته‌ام بعد از اتفاقي كه در مجلس دهم رخ داد و چرخشي كه در روزهاي آخر دولتي‌ها و حزب منتسب به دولت، برخلاف قول و قرار‌هاي اوليه از خود نشان داد، بخشي از جامعه اصلاح‌طلبي را دچار شك و ترديد كرد. اين شك وترديد را هم اصلاح‌طلبان و هم آقاي روحاني بايد ازبين ببرند.

لازمه از بين بردن اين شك و ترديد هم چيزي است كه بارها گفته شده است. بعد از شكل‌گيري يك زمينه‌سازي هماهنگ و همسو از سوي مديريت‌هاي استاني و حتي مديران ملي و كلانشان و در درون كابينه، دست به تحولات جدي بزنند كه در اين زمينه آقاي روحاني بسيار كند عمل مي‌كند يا در واقع به نظر مي‌رسد كه تا حدود قابل توجهي منفعل است. لذا اگر بخواهد اين روند ادامه پيدا كند ديگر سازمان راي اصلاح‌طلبان منوط خواهد شد به كاريزمايي كه بتواند اين سازمان را سر بزنگاه وارد ميدان رقابت كند و آراي آنها را وارد سبد راي خود بكند.

اين موضوعات و زمزمه‌هايي مبني بر اينكه اصولگرايان سهم بيشتري را در اين دولت و در دولت آينده كسب خواهند كرد، سبب تحريك اصلاح‌طلبان نمي‌شود؟

اصلاح‌طلبان هميشه اعلام كرده‌اند در هيچ دولتي مخصوصا در دولت آقاي روحاني كه مرهون و مديون اصلاح‌طلبان است، سهمي را نمي‌خواهند. در اين تغيير و تحولات اخير هم اگرچه افراد با سوابق و گرايش اصولگرايي حضور دارند، انسان‌هاي شريفي را مي‌بينم كه مي‌توانند كارآمد و كارساز باشند. اما ترديد نكنيد اگر اصلاح‌طلبان اين احساس را بكنند كه آقاي روحاني در انتخابات سال ۹۶ در دوره دوم بخواهد با اصولگرايان در واقع سازمان و نظام راي خودش و نهايتا دولت و كابيه اش را سامان دهد حتما براي ايشان خطر‌سازخواهد بود.

در روز انتخابات من اميدوارم كه اين اتفاق صورت نگيرد. فعلا مساله مهم كارآمدي بعضي از وزرا و مديران و بعضي از استانداران است با اينكه تعدادي از فرمانداران و بخشداران از دولت قبل هستند. تجربه تاريخي هم نشان داده كه دولت‌ها در سال آخر، به ماهيت دروني خودشان برمي‌گردند. اگر چه ممكن است در سه سال اول در واقع چنين همسويي را تا حد زياد با دولت متبوع خودشان حفظ كرده باشند ولي در سال آخر اصولا خيلي از اينها به ماهيت اصلي خودشان برمي‌گردند. در مجموع شرايط آقاي روحاني بسيار حساس شده است، خصوصا بعد از اتفاقاتي كه اخيرا رخ داده است،

مثل افشاي فيش‌هاي حقوقي معناداري كه افكار عمومي را بيش از هر موضوع ديگري به خود مشغول كرد! اگر براي اين نوع كارها و مسائل مختلف معيشتي مردم در يك سال پيش رو كاري صورت نگيرد، هرچند كار بزرگي هم نباشد و فارغ از اينكه آقاي روحاني در خفا چه سياستي را بخواهد در پيش بگيرد، شرايط فرق خواهد كرد و اگر برخلاف سال ۹۲بيشتر چرخش به سمت اصولگرايان باشد يا نباشد به هر صورت آن واقعيت‌ها تاثير خودش را بر سازمان راي آقاي روحاني خواهد گذاشت.

اگر در سال ۹۲ دكتر عارف رئيس‌جمهور مي‌شد و در چنين شرايطي قرار مي‌گرفت، رويكردش چه تفاوتي با آقاي روحاني داشت؟

كسي نبايد از علم غيب سخن بگويد و مدعي چنين چيزي شود. اما بنده به خاطر اينكه نسبت به هر دو بزرگوار شناخت كافي دارم، معتقدم اگر اتفاقي در زمينه فيش‌هاي حقوقي رخ مي‌داد آقاي عارف برخورد خيلي جدي‌تري داشت و فعالانه سعي مي‌كرد اين انفعالي كه امروز آقاي روحاني بدان گرفتار شده است پديدار نشود.

براي چه از انفعال آقاي روحاني سخن مي‌گوييد؟

اين باورهاي آدم هاست و دلايل شخصي دارد. بعضي از انسان‌ها نسبت به بعضي از انسان‌هاي ديگر حساس‌تر هستند. مهم‌ترين دوراني كه داشتيم دوران اصلاحات بود كه حساسيتي كه شخص رئيس دولت داشت و طبيعتا با آن حساسيت نسبت به اين نوع مسائل از قبیل تخلفات مالي، پولي و ضوابط و مقررات برخورد می‌کرد، چون خودشان پيشتاز بودند طبيعتا تمام دولتمردان را هم دنبال خودش مي‌كشيد.

برخي معتقدند آقاي روحاني در رئيس مجلس نشدن آقاي عارف تا حدودي سهيم بود. چه پاسخي به مطرح‌كنندگان اين شايعه داريد؟

اين موضوعات، گمانه زني‌هاي فضاي مجازي است و شان آقاي روحاني اين نيست. اما يك واقعيت را بايد در نظر گرفت و اين گله‌اي بود كه شوراي عالي ائتلاف هم به گوش آقاي روحاني و هم به گوش بعضي از بزرگان رساند كه با وجود توافق‌هاي اوليه كه صورت گرفته بود، به هرصورت در روزهاي آخر بخشي از دولتمردان كابينه و حزب منتسب به آقاي روحاني كه حدود ۳۰ الي ۴۰ راي در مجلس داشت، با وجود توافق‌هاي صورت گرفته، چرخش كردند، برخلاف توافق عمل كردند و در واقع راي خودشان را به آقاي عارف ندادند. اما شخص آقای روحاني به صورت طبيعي در اين زمينه تلاشي به عمل نياورد.