سرابی به نام ترامپ

روزنامه ایران: ترامپ بر این باور است که برای ساختن امریکایی که یک بار دیگر در معادلات جهانی پیروز باشد، باید امریکا را تهی از بیگانگانی کرد که به‌پندار وی این کشور را به ناحق به تسخیر خود درآورده‌اند. او نتیجه گرفت، دل سپردن به ایده‌‌های قدیمی فایده‌ای در ادامه سال ۲۰۱۶ ندارد. زیرا ارزش‌های دیگری به امریکا تحمیل شده است و در نهایت حرف هایی را زد که باز هم از عالم حقیقت و حتی دستیابی در عرصه‌های سیاسی دور است.

در میان نطق‌های ادا شده توسط نامزدهای پیروز انتخابات درون حزبی امریکا در اعصار مدرن، سخنرانی روز پنجشنبه ترامپ یکی از تیره‌ترین‌ها بوده است و با این اوصاف جای تعجب ندارد که چرا تد کروز تنها رقیب نیمه جدی ترامپ در انتخابات درون حزبی و جان کاسیچ که فرماندار ایالات اوهایوی امریکاست، همچنان از حمایت وی در انتخابات پیش رو و در جنگی که ترامپ با هیلاری کلینتون نسبتاً معقول‌تر دارد، خودداری می‌ورزند و به صراحت هم به این مسأله اعتراف می‌کنند. شعار «بر اساس وجدان خود رأی بدهید» که اینک درون تشکیلات متفرق شده حزب جمهوریخواه امریکا رساتر از هر زمانی شنیده می‌شود، به این معنای مستقیم است که به ترامپ رأی ندهید و وقتی خود جمهوریخواهان این را می‌گویند، باید بشدت نگران تمامی آنها و وضعیت به غایت لرزان این حزب شد.

جمهوریخواهان فراخوان ۲۰۱۶ را با هدف موهوم پیدا کردن معجزه‌گری که حزب‌شان را منجی یک امریکای بی هویت شده جلوه بدهد شروع کردند و چون به چنین چیزی دست نیافتند طبعاً به تاجری روی آوردند که ادای سیاستمداران تندخو را در می‌آورد، شاید اکثر آمار تجاری خبر از پیروزی‌های پر شمار ترامپ در عرصه‌های شغلی بدهد اما به اعتقاد ناظران سیاسی سرزمین موعود ترسیم شده توسط او در زمینه‌های سیاسی سرابی بیش نیست و آن هم در زمانه‌ای که یک امریکای بشدت نزول کرده در عرصه‌های سیاسی به یک رهبر عاقل و منصف برای درآمدن از گرداب کنونی نیاز دارد. ترامپ بیش از یک سال است بر طبل جنگ می‌کوبد و اردویی را به پیش می‌راند که به رغم پیروزی یکطرفه‌اش در انتخابات درون حزبی امریکا فاقد هر ایده نوین و با ارزش و سرشار از ایده‌های بیمارگونه بوده است.

به‌نظر ترامپ، امریکا باید بدون نیاز به خارجی‌ها زندگی‌کند و سرزمین خود را سرشار از امریکایی‌ها سازد و غریبه‌ها را ولو به شکل‌های قهری و زوری بیرون براند و مختص خود شود و حتی از همکاری با ناتو احتراز ورزد زیرا اتحادیه‌هایی از این دست بیش از آنکه چیزی به امریکا بدهند، چیزهایی از آن را می‌گیرند. او حتی از شروع کردن مجدد جنگ سرد با روسیه‌ ابا ندارد و می‌گوید صلح‌های لرزان و مصلحتی رایج در جامعه اروپا که با جدا شدن اخیر انگلیس از اتحادیه اروپا پوچ و پوک بودن آن ثابت شد، هیچ بهره‌ای برای امریکا ندارد.

البته ترامپ در سخنرانی پیروزی درون حزبی اش به برخی مشکلات حقیقی امریکا هم اشاره کرد مانند صنعت رو به انحطاط این کشور، یک سیستم آموزش سرشار از خدشه و بدآموزی، نبود امنیت حتی از نوع بدوی آن در سطح امریکا و خرج بالای بیمه و درمان در کشوری که طبقه فقیر آن بیش از آن است که به‌نظر می‌رسد اما اصلاً نگفت راه‌های مقابله با این مسائل چیست و چه باید کرد تا این نقصان‌ها رخت بربندد. ریچارد نیکسون در نطق پیروزی خود در انتخابات جمهوریخواهان در سال ۱۹۶۸ تصویری همین قدر سیاه از امریکا ارائه و حتی ادعا کرد که این کشور در یک آشوب کامل بسر می‌برد و با ایجاد ترس و با ادعای بازگرداندن نظم و امنیت به امریکا انتخابات را برد و رئیس جمهوری امریکا شد.

اکنون هم کاملاً مشخص است فراخوان انتخاباتی ترامپ ۴۸ سال بعد از نیکسون با به روز کردن همان سیاست قصد فتح انتخابات ۲۰۱۶ را دارند.

ترامپ به عنوان برنده بزرگ انتخابات حزب جمهوریخواه در سال ۲۰۱۶ پس از ورود به آوردگاه اصلی اضافه بر تیره‌گویی‌های معمولش به ارائه راه‌حل‌هایی دیپلماتیک نیز برای برون‌رفت از شرایط فعلی نیازمند است اما از این اصل غافل مانده است. بد نیست ترامپ در این راستا به سخنان اخیر پل رایان یکی از رهبران حزب جمهوریخواه و سخنگوی مجلس نمایندگان امریکا دقت کند که در یک نطق امیدبخش به انگیزه پایان انتخابات درون حزبی و برپایی کنوانسیون حزب گفت: خسران‌های برخاسته از ۸ سال سوءمدیریت‌ها و کج‌فهمی‌های باراک اوباما به حدی است که فقط با برخی ایده‌آل گرایی‌های ولو غیرممکن ترامپ می‌توان به آنها غلبه کرد.

ترامپ اگر عاقل باشد می‌تواند روی همین وجه از قضیه کار کند و بگوید برای رهایی از عصر سرشار از بلاتکلیفی اوباما چه باید کرد و چرا کلینتون نمی‌تواند چیزی اضافه بر اوباما به مردم امریکا ارزانی دارد. او باید فراخوان تبلیغاتی خود را از یک واحد صدور و بیان شعار و اطلاعیه خارج و تبدیل به یک ارگان سیاست‌ساز کند و بپذیرد عصر هجوم به باورها امتحان پس داده سایرین برای او پایان یافته و از این پس آرای بعدی او مستلزم ارائه راهکارهای عقلایی اقتصادی و سیاسی در راه طولانی و پر از سنگلاخ رئیس‌جمهوری شدن است.

از این پس دشنام دادن و کوچک کردن رقبا و ترسیم هیلاری کلینتون به عنوان زن کوچک مغز خوش خیال وی را به تنهایی صاحب پیروزی تازه‌ای نخواهد کرد و فقط ارائه تصویری صحیح و دقیق از راه‌های پیشرفت و نشان دادن سیاست‌هایش برای مهندسی یک ساختار جدید سیاسی و اقتصادی او را پیروز خواهد کرد. چیزی که در هیاهوی میتینگ‌های پرسوز ترامپ و در نطق‌های هیجانی او گم شده و وی آشکارا شلوغ کردن را بر برنامه‌مدار بودن ارجح شمرده است.