درجه‌بندی سنی فیلم‌ها در ایران نوعی تبلیغ است

وب‌سایت آی سینما: علیرضا داوودنژاد که در سال‌ ۷۷ فیلم «مصائب شیرین» او با محدودیت سنی در سینماهای کشور به نمایش درآمد، در گفت‌وگو با ما درباره اجرای این طرح در سینماهای ایران می‌گوید به دلیل این‌که نظارت کافی در سالن‌های سینما وجود ندارد، درجه بندی فیلم‌ها تنها باعث تحریک افرادی می‌شود که سن شان به حد نصاب نرسیده و به همین دلیل آنها تمام تلاش خود را برای تماشای این‌گونه فیلم‌ها انجام می‌دهند.


این روزها در تبلیغات فیلم «لانتوری» لوگوی «۱۶-» بسیار خود نمایی می‌کند و به نظر می‌رسد عوامل فیلم روی این موضوع حساب ویژه‌ای باز کردند تا با اعلام گسترده محدودیت سنی برای تماشای آخرین ساخته رضا درمیشیان، بتوانند توجه‌های بسیاری را به «لانتوری» جلب کنند.

با اعلام این خبر که تماشای فیلم «لانتوری» برای افراد زیرشانزده سال توصیه نمی‌شود، حجت الله ایوبی رییس سازمان سینمایی با اشاره به این نکته که رده بندی سنی برای فیلم‌های سینمایی امری ضروری به حساب می‌آید گفت: « فیلم‌های ما پاک و حلال هستند اما همه نوع فیلمی برای همه توصیه نمی‌شود. به عنوان مثال فیلم‌هایی که صحنه‌های خشن دارد برای یک گروه سنی مناسب نیست.»

اما با توجه به جدیت و حمایت رییس سازمان سینمایی از درجه بندی سنی فیلم‌های سینمایی، به نظر می‌رسد ایوبی در آخرین سال دوره اول مدیریتی خود، به دنبال وضع یک قانون جدید در سینماهای کشور است.

پیش از چه فیلم‌های سینمایی در ایران با محدودیت سنی به نمایش در آمدند؟

یکی از مهم‌ترین فیلم‌های اجتماعی سینمای ایران که با رده بندی سنی به نمایش درآمد، «مصائب شیرین» علیرضا داوودنژاد بود. اما در زمان اکران این فیلم،موضوع محدودیت سنی خیلی جدی گرفته نشد و بسیاری از افراد زیر ۱۸ سال به سالن‌های سینما رفتند و به راحتی «مصائب شیرین» را تماشا کردند.

یکی دیگر از فیلم‌هایی که به تازگی با محدودیت سنی به نمایش درآمد، فیلم «استراحت مطلق» عبدالرضا کاهانی بود که تماشای آن برای افراد زیر ۱۶سال توصیه نمی‌شد. این فیلم در نهایت توانست با فروش دو میلیاردی به اکران خود خاتمه دهد.

با توجه به این موضوع به سراغ علیرضا داوود نژاد رفتیم. داوودنژاد که خود تجربه نمایش فیلم «مصائب شیرین» با درجه بندی سنی را دارد، در این باره به ما می‌گوید: «به نظر من درجه بندی سنی برای فیلم‌ها و اعلام گسترده آن باعث تحریک نوجوانانی می‌شود که با توجه به سن‌شان قرار نیست آن فیلم را ببینند. آنها وقتی لوگوی «۱۶-» یا «۱۵-» را می‌بینند، تمام عزم خود را جزم می‌کنند که هر طور شده به تماشای فیلم بنشینند که اتفاقا اغلبا هم موفق می‌شوند. چون در ایران هیچ نوع کنترل جامع دولتی در فضاهای نمایشی و سینماها وجود ندارد و جوانان به راحتی می‌توانند به تماشای فیلم‌هایی که به آنها توصیه نمی‌شود بپردازند.»

داوودنژاد در پاسخ به این پرسش که آیا محدودیت‌های سنی برای فیلم‌ها امروز برای برخی از فیلمسازان جنبه تبلیغاتی پیدا کرده است یا خیر، می‌گوید: «بله، احتمالا این قضیه می‌تواند در سینمای ایران جنبه تبلیغاتی هم پیدا کند. همان‌طور که نمایش‌های غیر قانونی و بازار سیاه فیلم‌های سینمایی آنقدر وسیع و گسترده شده که هیچ امکان کنترلی بر آنها وجود ندارد و به همین دلیل جوانان به راحت می‌تواند فیلم‌های دارای محدودیت سنی را تماشا کنند»

اما در حالی «لانتوری» با درجه بندی سنی و تبلیغات گسترده بر روی این موضوع به روی پرده رفته که در پوستر فیلم «من» سهیل بیرقی هم درج شده که تماشای این فیلم برای افراد زیر ۱۵ سال توصیه نمی‌شود و به نظر می‌رسد بار دیگر محدودیت سنی فیلم‌های سینمایی به عاملی برای تبلیغ فیلم‌ها تبدیل شده است.