آرزوی باهنر بعد از بازنشستگی در مجلس

هر از چندگاهی برخی سیاسیون از تمایل‌شان برای تشکیل حزبی فراگیر خبر می‌‌دهند تا هم‌جناحی‌هایشان را زیر چتری واحد متحد کنند. یکی از آن سیاست‌ورزان که بارها نشان داده چنین سودایی در سر دارد، محمدرضا باهنر است.

باشگاه خبرنگاران جوان: هر از چندگاهی برخی سیاسیون از تمایل‌شان برای تشکیل حزبی فراگیر خبر می‌‌دهند تا هم‌جناحی‌هایشان را زیر چتری واحد متحد کنند. یکی از آن سیاست‌ورزان که بارها نشان داده چنین سودایی در سر دارد، محمدرضا باهنر است.

کسی که بعد از ۲۸ سال رخت نمایندگی از تن درآورد و علامت سوال‌هایی را در ذهن‌ها ایجاد کرد از جمله اینکه "لابی من" با خداحافظی از مجلس چه در سر دارد و حالا می گوید: "آرزویم تشکیل یک حزب قدرتمند و فراگیر اصولگرا است." آری، رئیس جبهه پیروان بارها و بارها به خلأ احزاب قدرتمند در کشورمان گریزی صریح یا تلویحی زده است.

رسانه‌ای شدن آرزوی باهنر کافی بود تا شائبه‌هایی معنوی پیش آید و برخی بگویند باهنر بعد از درگذشت آیت‌الله مهدوی‌کنی که به نوعی پدر اصولگرایان به حساب می‌آمد و فوت حبیب‌الله عسگراولادی که ریاست جبهه پیروان خط امام و رهبری و نقش ریش سفید اصولگرایان را به عهده داشت، می‌تواند پیشتازی در جناح راست را به عهده بگیرد.

اما باهنر ادعای سردمداری حزب فراگیر اصولگرایان را رد می‌کند و می‌گوید: یکی از آرزوهای من این است که جریان اصولگرایی زیر چتر واحدی قرار گیرد. اما اگر من این حرف را بزنم ممکن است این تصور ایجاد شود که می‌خواهم خودم این مسئولیت را به عهده بگیرم و به محض این صحبت، تیرها پرتاب و مواضع از طرف خودی‌ها و غیرخودی‌ها شروع می‌شود.

وی در ادامه می‌گوید: مثلا تصور کنید ما ۲۰ حزب اصولگرا داریم. به محض اینکه یکی از این احزاب بگوید ما می‌خواهیم یک حزب جامع و فراگیر داشته باشیم، بقیه هم می‌گویند ما هم می‌خواهیم همین کار را بکنیم و دوباره این موضوع شکل نمی‌گیرد. من اصلا ادعای پیشتازی حزب ندارم اما آرزو دارم که حزب فراگیر راه بیفتد و یک شورای مرکزی وجود داشته باشد ولو اینکه باهنر در این شورا نباشد.

سلطان لابی به آرزویش می‌رسد؟

البته ناگفته نماند که به نظر نمی‌رسد این فکر بعد از خداحافظی باهنر از مجلس به ذهنش خطور کرده باشد و شاید بتوان گفت: سال‌هاست دبیرکل جامعه اسلامی‌ مهندسین چنین آرزویی را در سر می‌پروراند. هفتم تیر ماه سال ۸۷ در هشتمین کنگره جامعه اسلامی ‌مهندسین، اکثریت قاطع اعضا به تشکیل حزب فراگیر رأی دادند و در این راستا کارگروهی از اعضای ارشد جامعه اسلامی ‌مهندسین و تعدادی از چهره‌های فراحزبی تشکیل شد.

باهنر ساختار حزب فراگیر خود را در قالب دو لایه ۳۰ نفره و ۳۰۰ نفره تعریف کرد و قرار بود لایه ۳۰ نفره این حزب متشکل از شخصیت‌ها و چهره‌های شاخص نظام و لایه ۳۰۰ نفره بر اساس توزیع منطقه‌ای و به لحاظ سهمیه‌‌بندی صنفی و جنسیتی از اقشار و اصناف و تخصص‌های مختلف باشد. باهنر وعده داده بود که حزبش پس از انتخابات سال ۸۸ تشکیل می‌شود، اما در مرداد ماه سال ۸۸ دبیرکل جامعه اسلامی مهندسین تاسیس حزب رسمی‌ مستقل فراگیر از جانب خود را به آینده موکول کرد، آینده‌ای که هنوز فرا نرسیده است.

افرادی نظیر امیر محبیان و مرتضی نبوی هم جز چهره های اصولگرایی هستند که به مدلی مانند آنچه باهنر روی آن تاکید دارد، هم نظر هستند. امیر محبیان جز اولین نفراتی بود که پیشنهاد مجلس اعلای اصولگرایی را داد. در مدل محبیان که بعدها توسط نبوی هم بازتولید شد، روی شورای اصولگرایان متشکل همه احزاب و تشکل های اصولگرا تأکید شده است. در صورت محقق شدن چنین طرحی، دیگر لزومی ندارد اصولگرایان برای انتخابات هزینه وحدت را پرداخت کنند و هرجا نیاز به همگرایی باشد، به این شورا مراجعه خواهد شد.