نگراني از پايگاه اجتماعي روحاني

فاضل ‌موسوی در روزنامه آرمان نوشت: دغدغه حاميان دولت، درباره نگراني از باب كاهش و تنزل پايگاه اجتماعي رئيس دولت يازدهم، كاملا صحيح و درست است. اما در مباحث سياسي و اجتماعي، بايد موضوع هزينه و فايده را نيز مد نظر قرار داد.

درست است كه جمع بسيار منسجمي، بدون هيچ گونه درخواستي و تنها بنا به ضرورت و مصالح كشور، كمك كردند كه آقاي روحاني دولت يازدهم را تشكيل دهند اما اين مجموعه، به واسطه تلاش‌هايي خاص و در فرصت بسيار كوتاهي، مردم را توجيه كردند. از سوي ديگر، رهبران اصلاح‌طلب به ميدان آمدند و هرچه در چنته داشتند به عرصه آوردند تا كشور را كه در آن شرايط، به مرحله خاصی رسيده بود، نجات دهند.

حاميان دولت يازدهم، گرچه توقعاتي از رئيس دولت تدبير و اميد دارند اما واقعيت‌هايي وجود دارد كه بايد به آنها توجه شود. اولا، در بسياري از موارد، دست دولت بسته است. ثانيا، معضلاتي كه دولت قبل براي آقاي روحاني به يادگار گذاشته، آن چنان زياد است كه بايد باور كنيم كه اگر دولت هرآنچه در توان داشت را به عرصه مي‌آورد، ممكن نبود به راحتي از بحران‌هاي پيش ساخته، خلاص شود.

اما بنا به داشته‌هايي كه آقاي روحاني و اطرافيان ايشان داشتند، اصلاح‌طلبان تمام تلاش خود را به كار بستند تا يكسري از ضعف‌ها را مهار كنند. با اين وجود، مشكل در اينجاست كه همه چيز در كف اختيار دولت نيست و حجم نارسايي‌ها و بحران‌هايي كه به اين دولت به ارث رسيده، آن چنان زياد است كه كمرشكن است. كافي است براي درك بحران‌هاي كشور در دولت قبل، به چند آمار مراجعه كنيم. به عنوان نمونه، ما در دولت قبل، كمتر از يك ماه ذخيره آذوقه براي كشور داشتيم. اما امروز بيش از يك سال، آذوقه ذخيره داريم.

كنترل تورم نمونه ديگري است. اما در سياست داخلي، حاميان دولت توقعات بجايي دارند. دولت مي‌توانست (يا شايد بتوان گفت كه امروز هم مي‌تواند) اقدامات شايسته‌اي در حوزه‌هاي مديريتي هم سو با خود داشته باشد. اما دولت در اين قسمت، به حداقل‌ها بسنده كرده است. اين مسائل است كه حاميان اصلي دولت را آزار مي‌دهد. از اين رو است كه آن كساني كه مردم را توجيه مي‌كنند و آنها را مجاب مي‌كنند تا پايگاه راي و پايگاه اجتماعي دولت را بالا ببرند، دچار رنجشي از شخص آقاي روحاني شده‌اند.

از طرف ديگر، درصد قابل توجهي از مردم كه از بعد اقتصادي، جزو طبقه فرودستان محسوب مي‌شوند، دست به گريبان ركود و بيكاري هستند. ترديدي نيست كه اقدام دولت در كنترل تورم قابل ستايش است اما نمي‌توان ركود و بيكاري را ناديده گرفت. مضاف بر اينكه امروز، كساني در بدنه دولت هستند كه تيشه در كف دارند و ريشه دولت را هدف گرفته‌اند. اما دولت نسبت به آنها بي توجه است. ما به عنوان حاميان دولت و دلسوزان كشور و نظام، معتقديم كه دود همه اين اقدامات و اتفاقات، به چشم كشور و نظام مي‌رود. آقاي روحاني بايد مديراني را روي كار مي‌آورد كه به او و اهداف دولتش معتقد هستند.

اين در حالي است كه بسياري از اين مديران، نه تنها معتقد به آرمان‌هاي دولت تدبير و اميد نيستند، بلكه هم سو با دولت نيز نيستند. اين دغدغه‌هاست كه حاميان دولت را بر آن مي‌دارد كه احساس كنند پايگاه مردمي دولت آنگونه كه بايد باشد، نيست. واقعيت اين است كه دولت قبل، تمام دارايي و ثروت اين مملكت را براي نگاه داشتن مردم در عرصه هزينه كرد. از اين رو است كه مديراني در دولت يازدهم نفوذ كرده‌اند و براي اهدافي، جز اهداف دولت تدبير و اميد كار مي‌كنند و مي‌كوشند كه اين دولت را از چشم مردم بيندازند.

ترديدي نيست كه اين كار ظلم است اما اين ظلم و بستر آن را اطرافيان آقاي روحاني ايجاد كرده‌اند. آن كساني كه مي‌توانستند مديران هم سو و توانا و دلسوز را سركار بگذارند، اين كار را انجام نداند وكساني را روي كار آوردند كه هنوز در فراق دولت دهم مي‌سوزند! اين مسائل است كه حاميان دولت يازدهم را نگران مي‌كند. با همه اين موارد، از آنجايي كه حاميان دولت، در پي پويايي كشور هستند، تمام تلاش خود را براي پيروزي مجدد آقاي روحاني در انتخابات سال ۹۶ به كار خواهند بست.

اما اين درست نيست كه برخي بر كرسي‌ها بنشينند و خون دل دولت را حاميان آن بخورند و از قضا تحقير هم بشوند! مديران دولت يازدهم و اطرافيان آقاي روحاني با كساني كه عليه دولت سخن مي‌گويند، نشست و برخاست مي‌كنند اما اكراه دارند كه با حاميان دولت چنين كنند. وقتي دولتمردان روي گشاده‌اي به حاميان دولت نشان نمي‌دهند، هيچ بعيد نيست كه به مردم هم روي گشاده نشان ندهند! از همين روست كه حاميان دلسوز و صادق دولت و كشور، نگران هستند. صداقت آقاي روحاني بر همگان اثبات شده است اما اگر در مدت باقيمانده، دولت نيز صداقت خود را به مردم و حاميانش ثابت نكند، با مشكلاتي جدي مواجه خواهيم شد.