چشم امید سوری‌ها به ایران است

حسن هانی زاده تحلیلگر مسائل خاورمیانه در فرهیختگان نوشت: سفرهای متقابل مقامات ایرانی و سوری در چارچوب همکاری‌های سیاسی مشترک بین دمشق و تهران قابل ارزیابی است. سفر هیات سوری که در راس آنها هدیه خلف عباس، رئیس مجلس نمایندگان قرار دارد به تهران، نشان می‌دهد که سوریه نسبت به پایان بحران این کشور خوشبین است.

خوشبینی مقامات سوری در جریان سفر اخیر حسین جابری‌انصاری، معاون عربی و آفریقای وزارت خارجه ایران به دمشق و دیدار او با بشار اسد، رئیس‌جمهوری سوریه کاملا آشکار بود. مقامات سوریه اعتقاد دارند که بحران این کشور تا پایان سال جاری میلادی به پایان خواهد رسید و اکنون فصلی جدید برای تعریف ساختار سیاسی، امنیتی و اقتصادی سوریه آغاز شده و این سفر در حقیقت مقدمه‌ای برای همکاری ایران و سوریه در راستای بازسازی ویرانی‌های برجامانده است به همین دلیل نیز مقامات سوری انتظار دارند که ایران در بازسازی شهرهای تخریب شده این کشور، تجارب میدانی خود را در اختیار قرار دهد.

با توجه به پیشروی اخیر ارتش سوریه در شمال حلب این احتمال وجود دارد که این شهر در هفته‌های آینده تماما پاکسازی و آزاد شود؛ به نظر می‌رسد دولت سوریه تلاش می‌کند از طریق سرکوب گروهک‌های تروریستی بحران سوریه را به دور از دخالت آمریکا و غرب یا عربستان و قطر به پایان برساند.

ترکیه، قطر و عربستان سعودی نیز از سویی نقشی تخریبی در این بحران ایفا کرده‌اند؛ هرکدام از این کشورها به نیابت از آمریکا نقش مهمی را عهده‌دار بوده‌اند؛ عربستان نقش یک صندوق و عابربانک را ایفا کرد به این مفهوم که به دستور ایالات متحده آمریکا در طول ۶۶ ماهی که از بحران سوریه می‌گذرد ۳۶ میلیارد دلار در اختیار گروهک‌های تروریستی قرار داده است. ترکیه نیز کمک‌های اطلاعاتی و لجستیکی در اختیار آنها قرار داد. باید بدانیم که قطر عهده‌دار مسائل سیاسی و تسلیحاتی بوده است.

ضمن اینکه ترکیه نگران حضور حزب دموکراتیک سوریه در شمال حلب مخصوصا در منطقه جرابلس است بنابراین تحولات سوریه این کشور را به‌شدت مضطرب می‌کند و ترک‌ها تلاش می‌کنند با پیش‌دستی مانع تغییرات در سوریه شوند تا کردهای سوری نتوانند جایگاه مستحکمی در این کشور بیابند؛ ترکیه نگران حضور کردها بر مرزهای خود است. به همین دلیل تنها جمهوری اسلامی ایران بدون چشمداشت به سوریه و ملت آن کمک می‌کند و مقامات سوری نیز تنها به ایران تکیه کرده‌اند چراکه هیچ گونه سابقه خوبی از دیگر کشورهای منطقه‌ای ندارند. روسیه و آمریکا نیز دارای منافع مشترکی در این میان هستند که گاهی همسو است و گاهی دارای شکاف.

ترکیه نیز پس از کودتای نافرجام تلاش داشت تا از طریق تهران به دمشق نزدیک شود اما بشار اسد روی خوشی نشان نداد و به همین علت تلاش رجب طیب اردوغان برای بازسازی روابط با سوریه با شکست مواجه شد. اکنون تنها ایران و حزب‌الله و سوریه هستند که می‌توانند از طریق همکاری‌های میدانی و سرکوب گروهک‌های تروریستی بحران را براساس داده‌های میدانی و نتایج میدانی تعریف کنند. آنچه مسلم است سوریه هیچ راه‌حل سیاسی ندارد و تنها راه‌حل موجود سرکوب گروهک‌های افراطی توسط دولت این کشور به کمک جمهوری اسلامی ایران است؛ چراکه روس‌ها به دنبال منافع خود هستند که اگر این منافع با آمریکا گره بخورد، قطعا سوریه را رها خواهند کرد.