تز انتخاباتی باهنر برای ریاست‌ جمهوری

مهندسی معكوس

یكی از مشكلات اصولگرایان تعدد زعیم است و برای همین در آستانه انتخابات هیچ‌كدام حاضر به كناررفتن به نفع دیگری نمی‌شوند، نمونه آن ائتلاف ١+٢ سال ٩٢ بود كه در لحظه آخر نه ولایتی حاضر شد كنار برود و نه قالیباف. برای همین محمدرضا باهنر از ایده‌ای برعكس ایده ائتلاف پرده‌برداری می‌كند؛ یعنی به‌جای آمدن همه و قول‌وقرار بر سر كناررفتن در لحظه آخر كه تجربه نشان داده نشدنی است، از حالا به سراغ بزرگانشان بروند و از آمدن منصرفشان كنند تا خیال «خود رئیس‌جمهور پنداشتن بالقوه»، هم از سر خودشان بیفتد و هم مردم؛ و نامشان بر سر زبان‌ها نیفتد. برای همین باهنر گفته است: «یکی از روش‌های خوب این است که از همین الان باید سراغ عده‌ای برویم و بگوییم که در انتخابات شرکت نکنند نه اینکه برویم و بگوییم که شرکت کنید و باید همین افرادی را که در مظان کاندیداتوری هستند بگوییم که در انتخابات شرکت نکنند چراکه اگر فردی وارد میدان شود و تا یک ماه مانده به انتخابات در این میدان باقی بماند آن وقت کنارگذاشتن آن فرد سخت می‌شود».

او در ادامه نقبی هم به ساختار نظام انتخاباتی غیرحزبی زده و به‌نوعی آن را به همین مشكل پیوند زده و گفته است: «در سال ٩٢ ما این مشکل را داشتیم و چهار نفر از کاندیداها منتسب به جریان اصولگرایی بودند که اگر بنا داشتیم به آنها بگوییم کاندیدا نشوید، می‌گفتند که ما به ‌صورت مستقل شرکت کرده‌ایم و ربطی به جریانات نداریم؛ این مشکل اصولا در فعالیت‌های سیاسی در کشور ما وجود دارد».

باهنر در ادامه توصیه‌هایی دارد كه مصادیقش اظهر من‌الشمس است. ولایتی، جلیلی، قالیباف، رضایی، لاریجانی، حتی توكلی و خیلی‌های دیگر شامل توصیه او یعنی عدم ورود به انتخابات می‌شوند. او گفته است: «ممکن است امروز فردی در حوزه انتخابیه‌اش دوم شود، ولی در دوره بعد مردم به وی رأی دهند ولی اگر شش بار در انتخابات شرکت کرد و دوم شد، دفعه بعد دیگر مردم به آن فرد رأی نمی‌دهند ازاین‌رو حس می‌کنم خیلی از کاندیداهایی که تا الان مطرح بوده‌‌اند، نباید در انتخابات شرکت کنند، ضمن اینکه برای آنها احترام هم قائل هستم و بعضی از آنها را واقعا برای ریاست‌جمهوری لایق می‌دانم».