بلاتکلیفی اصولگرایان برای انتخابات سال آینده

روزنامه وقایع اتفاقیه - الهه محمدی: گعده‌های انتخاباتی اصول‌گرایان، درحالی برای انتخابات سال آینده، همچنان دست به‌کار هستند که هنوز تکلیفشان برای معرفی گزینه‌ نهایی ریاست‌جمهوری معلوم نیست.

اردوگاه راست‌ها برخلاف تصمیم قطعی اصلاح‌طلبان در فاصله چندماه مانده به انتخابات ۹۶، همچنان به هیچ گزینه واحدی نرسیده‌اند و هر چند روز یک‌بار، فقط اعلام می‌کنند حالا که احمدی‌نژاد از حضور در انتخابات منع شده، دست آنها خالی نیست و از همه بیشتر، مؤتلفه‌ای‌ها و جبهه پیروانی‌ها، این روزها دستی بر آتش دارند.

علاوه بر محمدرضا باهنر، دبیرکل جبهه پیروان که هر از چندگاهی از اقدامات جدی اصول‌گرایان برای حضور جدی در انتخابات آینده خبر می‌دهد، حالا کسانی مانند حمیدرضا ترقی، عضو شورای مرکزی حزب مؤتلفه اسلامی و اسدالله بادامچیان در کسوت نایب‌رئیس شورای مرکزی این حزب، از اقدامات جدی حزبشان برای معرفی کاندیدا خبر می‌دهند؛ به‌طوری‌که ترقی، دو روز پیش با تأکید بر اینکه هشت نامزد ریاست‌جمهوری از سوی مؤتلفه تا این لحظه مشخص شده‌اند، گفت که قرار است در فرایندی در داخل حزب، افراد بررسی شوند و از این هشت نفر به یک نفر برسند. علاوه بر او، اسدالله بادامچیان هم دیروز بر ادامه فعالیت‌های انتخاباتی مؤتلفه تأکید کرد اما مانند قبل، باز هم بیان کرد که حزب مؤتلفه اسلامی در مسیر وحدت اصول‌گرایان خواهد بود و البته اگر در انتخابات، ده گروه تصمیم گرفتند کاندیدای خود را معرفی کنند، مؤتلفه اسلامی هم نامزد خود را مطرح خواهد کرد.

بادامچیان درحالی بر ضرورت وحدت اصول‌گرایان برای رسیدن به یک نامزد ریاست‌جمهوری، تأکید می‌کند که پیش از این، هم او و هم کسانی مانند محمدرضا باهنر، مبنای انتخاب یک کاندیدا را از میان چند نامزد انتخاباتی اصول‌گرایان، سهم‌خواهی و زدوبندهای سیاسی ندانسته و تحقق اصل ائتلاف اصول‌گرایان و رسیدن آنها به یک نامزد ریاست‌جمهوری را یک ضرورت قطعی اعلام کرده بودند. این تأکیدها بر ضرورت ائتلاف بین اصول‌گرایان در صورتی ادامه دارد که اصول‌گرایان، چندان دل خوشی هم از ائتلاف ندارند.

از انتخابات ریاست‌جمهوری سال ۸۴ بگیرید تا انتخابات ریاست‌جمهوری سال ۹۲ و بعد از آن هم تیر خلاص به اردوگاه آنها در انتخابات مجلس دهم اسفند سال گذشته. آنها شاید در انتخابات پر سروصدای سال ۸۸ به دور محمود احمدی‌نژاد خیمه زدند اما همگی به این موضوع آگاه بودند که این همراهی، بیشتر از روی اجبار بوده است.

شروع این تشتت آرا را می‌توان از همان سال ۸۳ دانست؛ اصول‌گرایان در آن سال مانند سال بعدش، دور یکدیگر جمع شدند تا به یک گزینه واحد برسند. ناطق‌نوری به مثابه نیرویی وحدت‌ساز وارد میدان شد تا زمینه‌های وحدت راست‌ها را فراهم کند اما از دلِ تلاش‌های او و مهدوی‌کنی، نه‌تنها ائتلافی درنیامد بلکه هریک از طیف‌های مختلف اصول‌گرایان، خواهان معرفی نامزد موردنظر خود به‌عنوان کاندیدای نهایی ائتلاف اصول‌گرایان شدند و آخر سر هم، کسی رأی آورد که جایی میان ائتلاف‌های ابتدایی آنها نداشت.

این سازوکار در انتخابات سال ۹۲ و اسفند ۹۴ هم پیگیری شد و نتیجه، چیزی نبود جز باخت آنها. حالا درحالی جلسات انتخاباتی این اردوگاه برای انتخابات سال آینده ادامه دارد که به نظر بعد از ارتحال آیت‌الله مهدوی‌کنی به‌عنوان پدر معنوی اردوگاه اصول‌گرایان- که البته او هم در سال‌های آخر زندگی‌اش دلِ خوشی از اصول‌گرایان نداشت- کسانی مانند محمد یزدی، مصباح‌یزدی و موحدی‌کرمانی هم هنوز نتوانسته جای خالی او را پر کنند و در دو انتخابات سال گذشته با اختلاف‌نظر رو به شکست رفتند و جامعه روحانیت مبارز که وجهه سیاسی بیشتری نسبت به جامعه مدرسین داشت.

دچار نوعی انفعال و رخوت شد؛ این انفعال و رخوت، تا جایی ادامه داشت که چند وقت پیش، اصول‌گرایان با توجه به شکست‌های چند سال اخیر برای انتخابات سال آینده، حتی رو به گزینه اعتدالی‌ای مانند حسن روحانی هم آوردند و البته خیلی زود، چهره‌ای مانند محمدرضا باهنر، این احتمال را رد کرد و گفت: حتی اگر اصول‌گرایان، کاندیدایی معرفی نکنند، محال است دور روحانی جمع شوند. این فراز و نشیب‌ها در اردوگاه راست‌ها درحالی ادامه دارد که نقش جبهه پایداری و پدر معنوی‌ آنها یعنی مصباح‌یزدی را نمی‌توان در تشتت آرای اصول‌گرایان نادیده گرفت.

جبهه‌ای که به‌نظر می‌رسد برای انتخابات سال آینده با چراغی خاموش، در حال حرکت است و کاری هم به دوستان هم‌طیفی اصول‌گرای خود ندارد. طیفی از اصول‌گرایان که با حمایت از محمود احمدی‌نژاد، پا به عرصه فعالیت‌های حزبی گذاشت و توانست بین نمایندگان مجلس نهم، جایگاهی برای خود باز کند. هرچند حالا پس از آنکه احمدی‌نژاد با نهی رهبری برای ورود به انتخابات روبه‌رو شده و آن‌طور که اخیرا اعلام کرده در انتخابات آینده ریاست‌جمهوری از هیچ‌یک از نامزدهای اصول‌گرا حتی وزیران کابینه‌اش یا کسی مانند غلامحسین الهام، به‌دلیل همین نهی، حمایت نخواهد کرد که به‌نظر می‌رسد اصول‌گرایان برای سال آینده نه‌تنها باید فکری به حال پایداری‌ها و اقدامات انتخاباتی‌ آنها کنند که اگر می‌خواهند گام در جهتِ همان راه و روش قدیمی و تکراری خود، یعنی رسیدن به سازوکار ائتلاف روی گزینه‌ای واحد بگذارند، باید به رقیب جدی خود یعنی حسن روحانی، بیشتر فکر کنند تا بتوانند شاید این‌بار از کمند شکست‌های چندین‌ساله‌شان رهایی پیدا کرده و باخت‌های چند سال اخیر را جبران کنند.