رازهای «بهنام طریقت» در «تاریکی شب روشنایی روز»

جام جم نوشت: فرهاد قائمیان بازیگر کم حرف و آرامی است. می‌توان در یک جمله گفت او از آن دست افرادی است که هرگز به دنبال هیاهوی مطبوعاتی نبوده و به همین دلیل همیشه بدون حاشیه کارش را انجام می‌دهد.

او در طول این سال‌ها خیلی سخت و گزیده نقش‌هایش را انتخاب کرده، به همین دلیل وقتی کارنامه تلویزیونی او را بررسی می‌کنیم، تعداد کارهایش به انگشتان دو دست نمی‌رسد؛ در این باره می‌توان به سریال‌های وفا، شوق پرواز، سرزمین کهن، تعبیر وارونه یک رویا، نردبام آسمان، یادآوری و زمانی برای عاشقی اشاره کرد. همین ویژگی باعث شده تا نقش‌هایش در هر یک از سریال‌ها متفاوت باشد و مخاطبان رسانه ملی همیشه با دیدن او در یک نقش تازه کاملا غافلگیر شوند.

به عنوان مثال در یک سریال نقش جاسوسی به نام خرچنگ را بازی کرد و در یک مجموعه تاریخی نقش ترخان را به عهده داشت و در اثر دیگری نقش پلیسی را ایفا می‌کرد که با این‌که خودش به دنبال قاتلان است، اما خواهرش کشته می‌شود. او این روزها در سریال تلویزیونی «تاریکی شب، روشنایی روز» به کارگردانی حجت قاسم‌زاده‌اصل مشغول بازی است. او نقش بهنام طریقت، قهرمان اصلی قصه را به عهده دارد. همین بهانه‌ای شد تا با او گپ و گفت صمیمانه‌ای داشته باشیم. گفت‌وگویی که البته براحتی میسر نشد و ممارست و سماجت زیادی را طلب می‌کرد. فرهاد قائمیان اصولا اهل مصاحبه نیست و بسختی تن به گفت‌وگو می‌دهد.

آقای قائمیان همیشه با انتخاب نقش‌هایتان مخاطبان را غافلگیر می‌کنید و هر بار شما را در لباس یک شخصیت تازه می‌بینند. در این سریال چه نقشی را بازی می‌کنید؟

بازی در سریال تاریکی شب روشنایی روز، سومین همکاری من با حجت قاسم‌زاده‌اصل است و افتخار دارم دوباره در کنار این کارگردان، نقش خوبی را ایفا کنم. فیلمنامه، مهم‌ترین مساله‌ای است که همیشه قبل از بازی به آن توجه می‌کنم. خوشبختانه فیلمنامه این سریال بسیار خوب نوشته شده و به زعم من یک نقطه عطف در تلویزیون محسوب می‌شود.

متن، بستر عاشقانه و سیاسی دارد و در مقطعی از تاریخ ایران می‌گذرد. این برای من خیلی دوست‌داشتنی است و می‌دانستم با بازی در این سریال تجربه خوبی برایم رقم می‌خورد. ضمن این‌که سال‌هاست با قاسم‌زاده رفاقت دارم و خوشحالم بار دیگر با هم همکاری می‌کنیم. در این مجموعه هم نقش بهنام طریقت را بازی می‌کنم که شخصیت اصلی قصه سریال تاریکی شب روشنایی روز است.

ایفای نقش بهنام طریقت برایتان چه ویژگی‌ای دارد؟ شنیده‌ایم طریقت مردی است که سال‌ها درگیر عشقی بوده و همچنان وفادار به عشقش مانده. ایفای این نقش به لحاظ حسی چقدر شما را درگیر کرده است؟

این ویژگی مثبت شخصیت بهنام طریقت است. او مراحل مختلفی را در زندگی پشت سر گذاشته و از سوی دیگر، گذشته همچنان با او در حرکت است. مسلما یکی از جذابیت‌های نقش بهنام طریقت همین خصوصیات اوست. ضمن این‌که در قالب زندگی بهنام، مقاطع مختلف تاریخی و حضور آدم‌ها و روابطشان دیده و مرور می‌شود. در مجموع چالش این شخصیت برایم جالب است. امیدوارم با هدایت آقای قاسم‌زاده بتوانم این نقش را خیلی خوب و درست بازی کنم.

تعاملتان با کارگردان چطور است و آیا این اعتماد دو طرفه وجود دارد تا با فکر آزاد نقش را بازی کنید؟

گرچه بازی در این سریال سومین همکاری من و آقای قاسم‌زاده است و سال‌ها با هم رفیق هستیم، اما همه این موارد باعث نمی‌شود که کار را راحت و بدون دردسر در نظر بگیریم. اتفاقاً هر دو در کار سختگیر هستیم. ضمن این‌که قاسم‌زاده می‌داند از بازیگر چه می‌خواهد و به شخصیتش احترام می‌گذارد. این ویژگی بسیار مثبت این کارگردان است که با اشراف به متن کارش را انجام می‌دهد. از سوی دیگر این مساله برای همه بازیگران اهمیت دارد که با آسودگی خاطر کارشان را انجام بدهند و بتوانند به هم اعتماد کنند.

نمی‌گویم متفاوت هستم، اما ترجیح می‌دهم سالی یک کار انجام بدهم اما با یک فیلمنامه خوب و قابل دفاع. دلم می‌خواهد کارهایم قابل دفاع باشد

به اعتقادم نگه داشتن مخاطب تلویزیون نسبت به مدیوم‌های دیگر خیلی سخت‌تر است، چون هم زمان سریال طولانی‌تر است و هم این‌که بازی‌ها باید درست در آورده شود

در مجموع نگاه و لبخند مردم، حتی زمان‌هایی که نامم را به یاد نمی‌آورند هم برایم جذاب است. واقعیت این است که مردم، ما را به اینجا رسانده‌اند

البته جمله‌ای می‌خواهم بگویم که به هیچ وجه تعارف نیست، اما نوع نگاهی که قاسم‌زاده به کار دارد، باعث شده آرامش در کار وجود داشته باشد. انتخاب عوامل هم بدرستی انجام شده و من با بیشتر دوستان که پشت و جلوی دوربین همکاری می‌کنند، فعالیت داشته‌ام و این باعث خوشحالی است.

شما در طول این سال‌ها با وسواس و گزیده نقش‌هایتان را انتخاب کردید. آیا فیلمنامه‌های خوبی پیشنهاد نمی‌شود یا این طور ترجیح می‌دهید؟

مسلما فیلمنامه‌های خوب داریم، شاید من سعادت این را نداشتم که در خدمت دوستان باشم. هر بازیگری برای کارش معیارهایی دارد و من مستثنا از این مساله نیستم. به همین دلیل سعی می‌کنم نقشی را انتخاب کنم که حرفی برای گفتن داشته باشد و دوستش داشته باشم.

البته نمی‌گویم متفاوت هستم، اما ترجیح می‌دهم سالی یک کار انجام بدهم، اما با یک فیلمنامه خوب و قابل دفاع. دلم می‌خواهد کارهایم قابل دفاع باشد و خدا را شاکرم در این سال‌ها فیلمنامه‌هایی را کار کرده‌ام که دوستشان داشتم و با خوشحالی به همه کارهایم فکر می‌کنم و همه نقش‌هایم را تا به امروز دوست داشته‌ام.

وقتی نقشی به شما پیشنهاد می‌شود، مدیوم آن که تئاتر باشد یا سینما و تلویزیون برایتان تفاوت دارد؟

نه، اصلا تفاوت ندارد، چون برای یک بازیگر فرقی نمی‌کند که تئاتر می‌خواهد بازی کند یا در سینما و تلویزیون حضور داشته باشد. هر مدیوم چارچوب‌های خودش را دارد و بر آن اساس هم بازیگر نقشش را اجرا می‌کند. اصل مهم، خوب بودن متن و کاراکتری است که پیشنهاد می‌شود و این‌که چه میزان سختی همراه دارد و با بقیه نقش‌هایی که قبلا بازی کرده‌ام، چه تفاوت‌هایی دارد. این برای من عاملی تعیین‌کننده است. هر چقدر نقش سخت‌تر و تازه‌تر باشد اشتیاق من برای ایفای آن بیشتر می‌شود.

به اعتقادم نگه داشتن مخاطب تلویزیون نسبت به مدیوم‌های دیگر خیلی سخت‌تر است، چون هم زمان سریال طولانی‌تر است و هم این‌که بازی‌ها باید درست در آورده شود. مسلماً حفظ تماشاگر برای تماشای یک اثر 720 دقیقه‌ای کار راحتی نیست. ضمن این‌که سلایق مخاطبان انبوه تلویزیون متفاوت است و هر کس دیدگاه خودش را دارد. به همین دلیل حفظ مخاطب به سهولت انجام نمی‌شود.

فکر می‌کنید خودتان تا چه میزان توانسته‌اید مخاطبان را نسبت به بازی‌تان راضی نگه دارید؟

در این باره من نباید اظهار نظر کنم، اما بازخوردهایی که از جامعه می‌گیرم، نشان می‌دهد در کارم موفق بوده‌ام. البته منظورم موفقیت مطلق نیست، ولی در مجموع نگاه و لبخند مردم، حتی زمان‌هایی که نامم را به یاد نمی‌آورند هم برایم جذاب است. واقعیت این است که مردم ما را به اینجا رسانده‌اند و داوران نهایی مردم هستند که می‌توانیم خودمان را در ترازوی قضاوت آنها قرار بدهیم. مردم تکیه‌گاه ما هستند و من برایشان خیلی احترام قائلم.