نسخه پایداری برای انتخابات ۹۶

خبیرآنلاین: فضای انتخاباتی در جریان اصولگرا آنقدر مبهم و پیچیده شده است که از یک سو حدادعادل و از سوی دیگر باهنر به میدان بیایند و صریحا هشدار بدهند آن جمع کثیری که سودای پاستور در سر دارند منصرف شوند و بگذارند فضا برای رسیدن به یک کاندیدا فراهم شود.

«از دوستانی که احساس می کنند باید کنار زمین خودشان را گرم کنند؛ خواهش می کنیم منصرف شوند» این تازه ترین اظهارات محمد رضا باهنر است که این روزها از همیشه صریح تر سخن می گوید. سیاستمدار با تجربه اصولگرا که مانند دیگر عقلای این جناح در مذمت چند نامزدی سخن به میان آورده است.

طرح مساله این نوشتار این است؛ «تک نامزدی یا رقابت با حضور همه آنهایی که بنای حضور دارند؟ » این سوال مهم را هر کدام از اصولگرایان به شکلی متفاوت پاسخ داده اند. این تنوع آرا البته فقط به دلیل شرایط موجود در این جناح نیست. درست همین جاست که پای یک سوال مهم دیگر هم به میان آمده است:«اوضاع چگونه شده است که حالا خیلی از اصولگرایان تمایل به حضور پیدا کرده اند؟» بهتر است تحلیل را از همین سوال دوم شروع کنیم و آنگاه به این نتیجه برسیم که پاسخ درست برای سوال اول چیست.

یک تصور این است که حسن روحانی با شرایط منحصر به فردی نسبت به سه سال گذشته رو به رو شده است . کسانی که اینگونه فکر می کنند فکت هایی از اقتصاد ، سیاست خارجی و سیاست داخلی را به میان می آورند. از همه مهمتر اینکه برخی اینگونه فکر می کنند که با آمدن ترامپ کار روحانی تمام شده و حالا سطح دعوا باید در اینجا باشد که رقیب و جانشین نهایی او چه کسی باید باشد. به بیان دیگر آنچه رخ داده این است که برخی از اصولگرایان با کنار هم قرار دادن برخی نشانه ها زمانه را برای رقابت با حسن روحانی مناسب دیده اند.

حالا این وسط یک نکته و چالش بزرگ به وجود آمده است. این طیف ها اگر چه هدف مشترکی پیدا کرده اند با مضمون یک دوره ای کردن رییس جمهور مستقر اما در روش رسیدن به این هدف دچار گسستگی آرا هستند . باید به این بپردازیم حالا زمان جواب دادن به سوال نخست این تحلیل است : «تک نامزدی یا رقابت با حضور همه آنهایی که بنای حضور دارند؟ ».

اجازه بدهید بحث را به روزتر دنبال کنیم. جدال های رسانه ای گویا از این اظهارنظری شبیه به آنچه حسین طلا گفته آغاز شده است :«اگر مبنا را بر این بگیریم که آقای روحانی رئیس‌جمهور مستقر و یک طرف معادله است، فکر می‌کنم طرف مقابل می‌تواند وحدت را در عین کثرت ایجاد کند و آن «نه به روحانی» است بنابراین هر نامزد اصولگرایی که می‌آید رقیب اصلی‌اش باید آقای روحانی باشد، یعنی آقای روحانی را نقد کند و موجب ریزش آرای آقای روحانی شود چون جامعه آمادگی پذیرش دارد. نهایتا با وحدتی که در عین کثرت اتفاق می‌افتد، هر که به مرحله دوم رسید، همه با او وحدت خواهند کرد، حالا قدیمی باشد یا جدید.»

او که می‌گوید براساس شنیده‌ها تعداد نامزدهای اصولگرا بیش از انگشتان یک دست است، این را هم تاکید می‌کند باید نظرات روی یک نفر متمرکز شود تا تشخیص برای هواداران سخت نشود. سلیمی‌نمین تاکید می‌کند: «اجرای مدل وحدت در عین کثرت برای انتخابات سال آینده، بدون‌تردید به اصولگرایان ضربه می‌زند چراکه این تنوع سلایق بیشتر نامزدهای اصولگرا را با هم درگیر خواهد ساخت.»

این مباحثه نظری اما چند روزی است که وجه رسانه‌ای تری به خود گرفته است. غلامعلی حدادعادل در اظهار نظر مهمی گفته : « آخرین تجربه ما در انتخابات ریاست‌جمهوری سال ۹۲ به خوبی روشن کرد که تعدد نامزدها و تفرقه چه نتیجه‌ای خواهد داشت.»

سخنانی که پایداری ها ، یعنی کسانی که طرح «هر کسی در جناح کار خود را بکند» را تئوریزه می کنند آن را تاب نیاورده اند و لب به اعتراض رسانه ای نسبت به آن گشوده اند . چنانکه یکی از چهره های رسانه ای این طیف سیاسی در یادداشتی نوشته است :« اگر تمام فهم ما از شکست یا پیروزی در یک انتخابات مبتنی بر مساله «وحدت» باشد، پس چرا در انتخابات مجلس دهم در تهران، لیست واحد اصولگرایان که اتفاقا برای به وحدت رسیدن درباره آن ماه ها جلسات متعدد نیز برگزار شده بود، ۳۰ بر ۰ به لیست گمنام اصلاح طلبان باخت ؟ راز ۴ ساله کردن روحانی؛ وحدت گفتمانی برای «نه به روحانی» است؛ حتی با مصادیق متعدد!» در این نوشته که حاوی حملاتی به چهره های شاخص اصولگرا نیز هست به وضوح دنبال کردن همان ایده اصلی پایداری ها یعنی «ناب سازی و جداسازی در جناح» قابل مشاهده است.

حالا که چند ماه بیشتر به انتخابات نمانده نکته اصلی این است که آیا نوپدیدهای اصولگرا حاضر می شوند به نسخه ای که عقلای جناح تجویز کرده اند تن دهند ؟ فعلا که هشدارها به مذاقشان خوش نیامده ؛ آنها به اردیبهشت جور دیگری نگاه می کنند .