«رستاخیز» به زخم ملی تبدیل شده

روزنامه شرق: ‌احمدرضا درویش درباره آخرین وضعیت اکران فیلم «رستاخیز» با بیان اینکه همواره امید دارد، گفت: «این اثر به یک زخم ملی تبدیل شده و حتی اگر مشکل آن حل شود، تبعات اجتماعی و زخمی که بر ارواح اجتماعی و هنری وارد شده، برطرف نمی‌شود».

کارگردان فیلم «رستاخیز» همچنین بیان کرد: «منتظرم ببینم دولتِ‌ «تدبیر و امید» برای این فیلم چه تدبیری می‌کند، اما خیلی متأسفم که کار یک مسئله هنری به محاکم حقوقی رسید و آن محکمه برای حل غائله اقدام کرد، اما بااین‌حال ما همه با امید زندگی می‌کنیم و من هم امیدوارم با تدبیر مدیران و کسانی که مسئولیت دارند و جایگاهشان ایجاب می‌کند، تدبیر لازم برای این مسئله را ببینم و منتظر خدمت‌رسانی آنها هستم».

درویش که در آخرین روز سی‌وسومین جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران در نشستی با حضور جمعی از علاقه‌مندان به فیلم‌سازی حضور داشت و پاسخ‌گوی سؤالات جوانان بود، درباره تجربه توقیف در فیلم‌سازی و اینکه خودش کارگردانی باطمأنینه است که هر چندسال یک‌بار فیلم می‌سازد، گفت: «ما دیوان‌های شعر زیادی داریم که پس از سروده‌شدن مخفی شدند، اما بعد به آثاری ماندگار تبدیل شدند و در دنیای جدید ارتباطات و با وجود اطلاعاتی که به‌راحتی در دسترس همه است، نمی‌توان جلو جریان فکری را گرفت.

من فیلم‌سازم و «رستاخیز» ساخته شده است. پس مسئولیتم را بابت این فیلم انجام داده و خدا را شکر می‌کنم، اما مهم این است که این فیلم مثل یک موجود زنده حق دارد در خیابان‌ها برود، تنفس کند، بر دیگران اثر بگذارد و از آنها اثر بگیرد». او گفت: «به‌ویژه این مسئله درباره فیلم «رستاخیز» صادق است، چون با اعتقاد درونی فیلم‌ساز و عده‌ای دیگر که با ظرفیت و انگیزه خاص آن را ساخته‌اند شکل گرفته است. بنابراین تأکید می‌کنم من در حال فیلم‌ساختن هستم، اما شما نمی‌بینید، ولی با وجود اینکه در سینما تنفس می‌کنم، قطعا تا وقتی «رستاخیز» اکران نشود، نمی‌توانم فیلمی نشان دهم».

احمدرضا درویش در بخش دیگری از این نشست درباره انجمن سینمای جوان و اینکه چرا برخی فیلم‌سازان حرفه‌ای و صاحب‌نام فیلم کوتاه نمی‌سازند گفت: «ممکن است بسیاری از آنها هیچ‌گاه کار خود را با ساخت فیلم کوتاه شروع نکرده باشند، اما خود من دو فیلم نیم‌ساعته ساختم که نمی‌توانم اسم آنها را بیاورم؛ ولی همه ملت ایران دیده‌اند، بااین‌حال فکر می‌کنم وقتی همکارانم وارد چرخه حرفه‌ای سینما می‌شوند، دچار مسائل مالی با ساختار پیچیده سینما می‌شوند که شاید آنها را از کارهای دیگر بازدارد». او ادامه داد: «سینمای جوان جزء نهادهایی است که به شدت اين ظرفیت را دارد كه مدیریت به تشکیلات آن فکر کند تا به یک بخش غیرمردمی تبدیل شود. ‌ای‌کاش خانه سینمایی داشتیم که طبق تعریف اساسنامه خود بود و سینمای جوان هم در چتر سینمای ایران اداره می‌شد، آن‌وقت می‌توانست بسیار موفق باشد؛ چراکه دولت از خانه سینما حمایت مالی و دست خود را کوتاه می‌کرد».

درویش گفت: «بااین‌حال امیدوارم خانه سینما آن‌قدر بالنده شود که به این سمت حرکت کند و دولت هم به جایی برسد که تصدی‌گری را در بخش‌های مختلف مثل مدرسه ملی سینما کنار بگذارد و واگذار کند». کارگردان فیلم «دوئل» همچنین درباره نگاه خود به سینمای جوان گفت: « به نظرم این سینما چند کارکرد دارد که اولین بخش آن آموزش است. درواقع کارکرد اول سینمای جوان ارتقای ذائقه سمعی و بصری و زیبایی‌شناختی جامعه از طریق جوان‌های مستعدی است که قطعا به دلیل میل به سینما، نخبه هستند؛ چراکه آنها در پروسه یادگیری فیلم‌سازی خود جزئیاتی را از سینما یاد می‌گیرند که در زندگی فردی و اجتماعی کاربرد دارد و این تأثیر خود را بر جامعه خواهد گذاشت».

وی افزود: «البته به این سینمای جوان نقد هم دارم، چراکه اگر یک جایی باشد که کمی عدالت در آن رعایت شده، همین سینمای جوان است؛ اما این عدالت در جشنواره آن رخ نداده و نمی‌دانم چرا جشنواره فیلم کوتاه در وسط تهران برگزار می‌شود. چرا مدام شهرستانی‌ها باید به تهران بیایند؟». احمدرضا درویش ضمن ابراز خرسندی برای حضور در این جمع، درباره شیوه فیلم‌سازی خود اظهار کرد: «نگارش و کارگردانی از نظر من دو مقوله جدا نیستند که شاید این موضوع دو دلیل داشته باشد؛ نخست اینکه به نظرم فیلم‌سازی یک فرایند است که از یک لحظه شروع می‌شود. آن یک لحظه می‌تواند دیدن یک عکس، یک اتفاق یا یک کنش باشد و بعد همان تبدیل به نقطه حرکت برای فیلم‌شدن شود، اما نکته اینجاست که برای تکامل باید مسیری طی شود که این مسیر همواره با تحول همراه است چون قاعدتا تغییراتی در فیلم‌ساز رخ می‌دهد».

کارگردان فیلم «سرزمین خورشید» در بخش دیگری از این نشست با تأکید بر اینکه فیلم‌نامه یک آدرس است، اما آیه قرآن نیست که مطلق باشد، خاطرنشان کرد: «مهم‌ترین کار فیلم‌ساز برای رسیدن به آنچه خیال کرده، انتخاب درست است. این انتخاب درست باید در همه اجزا اتفاق بیفتد و فرقی هم نمی‌کند فیلم کوتاه، مستند یا بلند باشد؛ چون تمام اینها ٩٠ درصد کار را دربر می‌گیرد و بعد فقط ١٠ درصد باقی می‌ماند که نظارت است تا براساس آنچه انتخاب و مسئولیت خود را تفویض کرده، کار را به سرانجام برساند».