حس آهنگران بعد از تماشای فیلم ده نمکی

تماشا: محمد صادق آهنگران گویی ارادت ویژه ای به مسعود ده نمکی و فیلم هایش خصوصا «رسوایی» دارد. او هنگام فیلمبرداری این فیلم هم برای گفتن «خسته نباشید» به پشت صحنه سر زده بود و ده نمکی هم در وبلاگش از این دیدار نوشته بود اما حالا آهنگران نامه ای را خطاب به ده نمکی نوشته در ادامه بخش هایی از آن را می خوانید:

- خاطرم هست شبی که در جوار سیدالشهدا علیه السلام برای ساخت این فیلم متوسل شدی و اولین برگه های فیلمنامه را در آنجا نوشتی، بر همین اساس و در خلال تولید و تصویربرداری هم بنا به دعوتی که کرده بودی شبی را در کنارت و سایر عوامل فیلم به صبح رساندیم و من شاهد تلاش خستگی ناپذیر و مخلصانه تو و همکارانت برای خلق اثر ماندگار و ارزشمند بودم. امشب که به حمد و سپاس الهی ثمر و نتیجه آن زحمات را دیدم لازم دانستم تا نکاتی چند پیرامون فیلم رسوایی این اثر زیبا و دوست داشتنی مسعود ده نمکی مرقوم کنم.


- روزی که ضرورت ایجاب کرد، سلاح برداشتیم و به مصاف دشمن متجاوز رفتیم و امروز ضرورت است که قلم و دوربین برداریم و به مصاف دشمنانی برویم که از دشمن بعثی دیروز در دشمنی خود با انقلاب و این ملت به مراتب مهیاتر و پیچیده تر و کینه جوترند. زبان سینما و تئاتر زبان گویا و روشن و موثری است که می توان مضامین توحیدی و اخلاقی و عرفانی را از این طریق به مخاطب منتقل کرد و تو در این فیلم مبلغ ارزشهای نهفته در باورهای دینی ملت ایران شدی.

- صرف نظر از رأی محترم منتقدان جشنواره به گمان من آنچه حائز اهمیت است بیان ساده و صادقانه فیلم و ارتباط صریح و صمیمی با مخاطب عام است. امروز هنگام تماشای فیلم رسوایی به این می اندیشیدم که چقدر زبان و بیان به کار گرفته شده در این فیلم به زبان ساده انقلاب و امام و دفاع مقدس نزدیک و پیام ارزشمند این فیلم و روش بیان آن چقدر خواستنی و دوست داشتنی است و با ادبیات و هنر انقلاب اسلامی مأنوس است.

- وقتی که از سینما بیرون می آمدم حس عجیبی داشتم. فیلم رسوایی من را به فکر وادار کرده بود. به فکر محاسبه نفس خویش افتاده بودم و پیش از آنکه به حسابم رسیدگی کنند، در این اندیشه بودم که آیا به کسی ظلم کرده ام؟ آیا آبروی کسی را به خطر انداخته ام؟ آیا پشت کسی حرف زده ام؟ آیا مرتکب گناه زشتی شده ام؟ آیا به کسی تهمت زده ام؟