نکاتی درباره سخنان جنجالی نخست‌ وزیر انگلیس

شاید حمایت لندن از متحدان محافظه‌کار عرب خلیج فارس به خودی خود موضوع تازه و تعجب‌برانگیزی نباشد. اما زمانی که منطقه به مثابه بشکه باروتی آماده انفجار شده همراه بردن چند گالن بنزین به منطقه چندان منطقی به نظر نمی‌رسد. البته خانم نخست وزیر ممکن است استدلال کند چنین موضعگیری‌های نامعمولی در مقابل تهران صرفاً با هدف جلب رضایت اعراب و اطمینان بخشیدن به حمایت از آنهاست؛ اما متقابلا در مقابل این استدلال که چگونه می‌خواهد با اظهارات تحریک‌آمیز علیه تهران به اهداف خود دست یابد، سکوت کرده است.

خانم «می» که تحت تاثیر نتایج ویرانگر برگزیت ظاهراً درنگرانی آشکار جداشدن بریتانیا از اتحادیه اروپا در دو سال آینده به سر می‌برد، برخلاف منطق تامین منافع از مسیر آرامش و پرکردن فاصله‌ها که بالقوه زمینه آن وجود دارد با رویکردی امنیتی به دنبال قانع کردن متحدان عرب برای عقد قراردادهای اقتصادی - تجاری و نظامی برای جبران ضررهای ناشی از برگزیت است. اینکه چرا او این‌گونه پرتنش وارد منطقه شده، بی‌شک اگر با هدف قانع کردن اعراب محافظه‌کار برای عقد قراردادهای پرسود باشد بی‌شک به هدف خود خواهد رسید. اما از جنبه اخلاقی دیگر حق ندارد لندن را به عنوان یک شریک مطمئن صلح و تجارت و نیز مدافع حقوق بشر به جامعه بین‌المللی معرفی کند.

خیلی مضحک است، بوریس جانسون وزیر خارجه در توجیه اقدامات و تصمیمات خانم می ‌گفت: «اگر ما سلاح نفروشیم دیگران این کار را خواهند کرد!». استدلالی خنده‌دار و غیراخلاقی! بسیار خب؛ اشکالی ندارد. اما با این منطق دولت بریتانیا دیگرحق ندارد با جامعه بین‌المللی از موضع رعایت اخلاق سیاسی ودیپلماتیکی برخورد کند. از سوی دیگر اگر خانم «می» ‌مدعی است مثلا در موضوع رعایت حقوق بشر با گفت‌وگو و تعامل می‌توان طرف‌های مقابل را به رعایت آن ترغیب کرد اولاً چرا از این قاعده شکننده در ارتباط با دیگر کشورها استفاده نمی‌کند. ثانیا چه نسبتی میان کشته شدن هزاران شهروند عادی یمنی که حدود ۶ هزار کودک درمیان آنهاست با قانع کردن ائتلاف همراه ریاض به خاتمه جنگ یا حداقل آتش‌بسی انساندوستانه در یمن وجود دارد!