مصیبت یک جنایت برای جامعه

حسین ‌احمدی‌نیاز در روزنامه آرمان نوشت: تصورش بسیار سخت است. فردی از زندان بیرون آمده و درکمال خونسردی اقدام به کشتار دو خانواده که قبلا علیه او شهادت داده یا طرح دعوی کرده‌اند، نموده است. این جنایت درکمال خونسردی جانی اتفاق افتاده، شوربختانه از این نوع خشونت منتج به جنایت درکشور ما کم نیست، قبلا هم جانیان دیگری به خود اجازه قتل شهروندان را داده‌اند.

از سربازی که در یاسوج اقدام به کشتن هم قطاران خود نمود تا... اما چند نکته و پرسش در ارتکاب این جنایت قابل طرح است؛۱- جانی چگونه به خود اجازه ارتکاب جنایت داده است؟ و اساسا جرات ارتکاب جرم چنین جنایتکاری ناشی از چه کمبود یا خلأ قانونی است؟ ۲- جانی چرا به راحتی به اسلحه‌ جنگی دسترسی پیداکرده است؟ آیا مجازات قانونی نگهداری اسلحه، فاقد بازدارندگی لازم بوده است؟

۳- چرا افرادی که به عنوان شاهد به دادگاه می آیند، نباید تحت حمایت قانونی قرار گیرند؟ اگرچه قانونگذار تهدید شاهد را جرم انگاری نموده است، اما موارد مشابه نشان از فقدان بازدارندگی موضوع یا عدم توجه سیستم قضائی ما به این مساله است.۴- این جنایت باید تحت بررسی کامل قرارگیرد، جامعه شناسان، روان شناسان، جرم شناسان و حقوقدانان درمورد علل چنین رخداد بزهکارانه‌ای باید تحلیل‌های مختلفی داشته باشند، علل، دلایل، ناکارآمدی‌ها، قصور وکوتاهی ها،کمبودها، نقایص، ضعف‌ها و... از طرف دولت، حکومت، جامعه و مردم، حتی مدرسه، رسانه‌ها و... در وقوع چنین رخدادی مورد بررسی قرار داده ونتایج آن را به مردم و شهروندان اطلاع دهند. ۵-جانی یک جوان ۲۶ ساله است. خطرناک وگستاخ. او تمام معیارهای انسانی و قانونی را زیر پا گذاشته،خشم خود را به یک پرخاشگری خشن تبدیل کرده وخیلی راحت اقدام به کشتن افراد بی‌گناه نموده است. اکنون پرسش این است که چرا درجامعه ما، به راحتی خشم تولید می‌شود؟ و چرا خشم به پرخاشگری بدل می‌شود؟ و چرا پرخاشگری این چنین درحال گسترش است؟

آیا فقر وگرانی در تولید آن نقش دارد؟ آسیب‌های اجتماعی، بیکاری و ضعیف‌شدن سرمایه‌های اجتماعی در بروز چنین خشمی موثرند؟و پرسش‌های دیگری در این راستا: ۶- نقش رسانه‌های همگانی و مدرسه در کاهش یا افزایش چنین پرخاشگری جنایت کارانه ای چیست؟ آیا رسانه‌ها یا مدارس ما نتوانسته‌اند به مردم بردباری و مدارا آموزش دهند؟مگر این جانی مراحل آموزشی را در ۱۲سال تحصیلی طی نکرده است؟پس نتایج آن همه تحصیل و آموزش کجاست؟ آیا محتوای آموزشی کتب درسی و مدارس ما ناکارآمد است؟ آیا مدارس ما بر روی انسان بار آوردن دانش آموزان قصور داشته‌اند یا محتوای کتب و یا روش‌های تحصیلی ما نادرست و اشتباه بوده است؟ ۷- این همه موعظه و پند و اندرز یا سخنرانی اخلاقی و مذهبی در کشور داریم،تمام کانال‌های تلویزیون دراختیار این افراد است. انواع تریبون‌ها را هم در اختیار دارند و اتفاقا نهادهای فرهنگی سالیانه هزاران میلیارد تومان بودجه هم دریافت می‌کنند.

اما ماحصل آن این چنین رخدادهای تلخی است؟ واقعا باید به حال اینها گریه‌ کرد؟ آیا باید محصول ۱۲سال تعلیم و تربیت، آموزش و میلیاردها تومان هزینه فرهنگی وسخنرانی و... چنین حادثه دهشتناکی باشد؟ واقعیت مساله این است که اکثر مسئولان و شهروندان فقط به خبر گوش داده و راحت ازکنار آن رد شده‌اند، اما فی الواقع این یک مصیبت برای کل جامعه بوده است زیرا زنگ خطری برای همگان می‌تواند باشد. این حادثه خطرناک تر ازحادثه تصادف قطار بود؟ زیرا درحادثه قطار سوء مدیریت یا قصور مطرح است اما در این رخداد، نیت عمدی جنایتکارانه علیه جامعه مطرح است. هنوز مسئولان در خواب غفلت هستند اما فردا روز شاید دیر باشد و این زنگ برای آنان زده شود؟ در صورت عدم توجه و رسیدگی به این حادثه جامعه به‌شدت از آن ضربه خواهد خورد و مصیبت آن دامنگیر همه می‌شود.