طرح خروج آمریکا از سازمان‌ ملل به کنگره ارائه شد

خبرگزاری صدا و سیما: شماری از نمایندگان کنگره آمریکا در نخستین جلسه از یکصد و پانزدهمین دوره ی مجلس نمایندگان این کشور (به تاریخ سوم ژانویه دوهزار و هفده) با ارائه طرحی، پایان دادن به عضویت آمریکا در سازمان ملل متحد را خواستار شدند.

این طرح پیشنهادی با شماره H.R.۱۹۳۱ و با هدف پایان دادن به عضویت آمریکا در سازمان ملل متحد ارائه شده است.

تاریخ ارائه این طرح به مجلس نمایندگان آمریکا، سوم ژانویه ی سال دو هزار و هفده میلادی است.

نماینده ارائه کننده این طرح راجرز از ایالت آلاباما است. وی به همراه جونز، بیگز، اسمیت از ایالت میسوری و مسی این طرح را ارائه کردند.

این طرح پس از ارائه شدن، به کمیته روابط خارجی مجلس نمایندگان آمریکا ارجاع شد.
طرح پیشنهادی این نمایندگان سیزده بخش دارد.

این طرح با هدف پایان دادن به عضویت آمریکا در سازمان ملل متحد، ارائه شده است تا در مجلس نمایندگان و مجلس سنای آمریکا به تصویب برسد.

مفاد این طرح به شرح ذیل است:

عنوان نام این قانون پیشنهادی:« قانون اعاده حاکمیت آمریکا، سال 2017» می باشد.

ابطال و فسخ قانون مشارکت(آمریکا) در سازمان ملل متحد مربوط به سال 1945

ج: تعطیل شدن دفتر نمایندگی آمریکا در سازمان ملل متحد: دفتر نمایندگی آمریکا در سازمان ملل متحد بسته می شود. این دفتر دیگر نباید هیچ فعالیتی در سازمان ملل متحد داشته باشد.

ب: آمریکا از توافقنامه بین این کشور و سازمان ملل متحد راجع به مقر سازمان ملل متحد خارج می شود (امضا شده در لیک سکسس در نیویورک به تاریخ بیست و ششم ژوئن سال ۱۹۷۴ و اجرا شده به وسیله قانون توافقنامه مقر سازمان ملل متحد)

آمریکا کمک های مالی تعیین شده و داوطلبانه به سازمان ملل متحد را تعطیل می کند.

با خاتمه یافتن عضویت آمریکا در سازمان ملل متحد، از محل بودجه اختصاص یافته مربوط به قبل از پایان عضویت و هربودجه دیگر، هیچ پرداختی نباید به سازمان ملل متحد، نهادها و آژانس های تخصصی و کمیسیون ها و هر نهاد وابسته دیگر به سازمان ملل متحد صورت گیرد.

ب: خاتمه یافتن مشارکت آمریکا در عملیات صلح بانی سازمان ملل متحد:
هیچ بودجه ای نباید در این مورد اختصاص یابد. هیچ عضوی از نیروهای مسلح آمریکا نباید تحت فرماندهی سازمان ملل متحد خدمت کنند.

خروج سازمان ملل متحد از تاسیسات دولت آمریکا و فسخ و ابطال مصونیت دیپلماتیک

هیچ مامور یا کارمند سازمان ملل متحد (از جمله نهادها، آژانس های تخصصی ، کمیسیون ها و نهادهای رسمی وابسته به آن ) یا هر نماینده ای از سازمان ملل یا کارمند هر یک از دفاتر نمایندگی هر دولت خارجی، نباید از امتیازات و مصونیت های قید شده در کنوانسیون وین در خصوص روابط دیپلماتیک؛ مصوب هجدهم آوریل سال 1961؛ برخوردار شود و همچنین هیچ یک از این مزایا و مصونیت ها نباید برای هیچ یک از این افراد تمدید شود.

امتیازات، معافیت ها و مصونیت های ارائه شده در قانون مصونیت های سازمان های بین المللی مصوب دسامبر سال 1945( 22 29, Stat. 669; 22 U.S.C. 288) یا هر توافقنامه و پیمانی که آمریکا عضو آن است شامل « توافقنامه سازمان ملل و آمریکا درباره مقر سازمان ملل» امضا شده در بیست و ششم ژوئن 1947 (22 U.S.C. 287 note)، کنوانسیون امتیازات و مصونیت های سازمان ملل که در بیست و نهم آوریل 1970 در آمریکا اجرایی شد (21 UST 1418; TIAS 6900; UNTS 16) نباید مشمول سازمان ملل یا هر نهاد، آژانس تخصصی، کمیسیون ها و نهادهای رسمی وابسته به آن یا ماموران و کارکنان آن، اموال و خانوادههای چنین کارکنانی شود.

بخش هفتم

قطعنامه مشترک با عنوان قطعنامه مشترک مربوط به عضویت و مشارکت آمریکا در سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی ملل متحد(یونسکو) و مجوز اختصاص بودجه به آن؛ مصوب سی ام ژوئیه ۱۹۴۶ ( قانون عمومی ۷۹ الی ۵۶۵ - ۲۲ U.S.C. ۲۸۷m) باید فسخ شود.

بخش هشتم
فسخ قانون مشارکت در برنامه زیست محیطی سازمان ملل متحد مصوب سال 1973
قانون مشارکت در برنامه زیست محیطی سازمان ملل متحد مصوب سال ۱۹۷۳ فسخ می شود (۲۲ U.S.C. ۲۸۷ note)

قطعنامه مشترک با عنوان « قطعنامه مشترک مربوط به عضویت و مشارکت آمریکا در سازمان جهانی بهداشت و صدور مجوز مربوط به اختصاص بودجه به آن » مصوب چهاردهم ژوئن ۱۹۴۸ فسخ می شود.

بر اساس این قانون (پیشنهادی)، از روز تصویب، آمریکا هرگونه مشارکت در معاهدات و توافقنامه های سازمان ملل متحد، نهادها، آژانس های تخصصی، کمیسیون ها و نهادهای رسمی وابسته به آن را خاتمه خواهد داد. هرگونه کارکردهای مربوط به این معاهدات و توافقنامه ها نباید انجام شود.

استخدام مجدد در دولت آمریکا پس ازخدمت در سازمان بین المللی:
در این قانون هیچ چیزی نباید به گونه ای تفسیر شود که روی حقوق کارکنان، بند چهارم از فصل هفتم قانون آمریکا، مربوط به استخدام مجدد افراد در دولت آمریکا پس از خدمت در سازمان های بین المللی، تاثیر بگذارد.

وزیر امور خارجه آمریکا در روز تصویب این قانون، باید مفاد آن را به اطلاع سازمان ملل متحد، نهادها، کمیسیونها و آژانس های تخصصی و نهاد مرتبط با آن، برساند.

این قانون و اصلاحیه های قید شده در آن باید به مدت دو سال پس از تصویب قانون به اجرا درآید.