زن متهم به قتل: زندگی‌ام سراسر اشتباه بود
غرق در افکارش بود، فکر نمی‌کرد روزی به اتهام قتل دستگیر شود. اعتیاد زندگی‌اش را به باتلاقی عمیق تبدیل کرده بود، هر قدر دست و پا می‌زد بیشتر در آن فرو می‌رفت. دستانش را به هم می‌فشرد، بی‌قرار بود. از رفتارش می‌شد حدس زد که نگران چیزی است و از آن عذاب می‌کشد. علت نگرانی‌اش دخترش است، این را در پاسخ به اولین سوالم که چرا نگران و مضطرب هستی می‌گوید.
خبرگزاری میزان: غرق در افکارش بود، فکر نمی‌کرد روزی به اتهام قتل دستگیر شود. اعتیاد زندگی‌اش را به باتلاقی عمیق تبدیل کرده بود، هر قدر دست و پا می‌زد بیشتر در آن فرو می‌رفت. دستانش را به هم می‌فشرد، بی‌قرار بود. از رفتارش می‌شد حدس زد که نگران چیزی است و از آن عذاب می‌کشد. علت نگرانی‌اش دخترش است، این را در پاسخ به اولین سوالم که چرا نگران و مضطرب هستی می‌گوید.
با گذشت دو سال از جنایت فرصتی پیش آمد تا گفت‌وگویی با او داشته باشم.
نه، فقط یک بار ماموران کلانتری به اتهام فروش مواد مخدر مرا دستگیر کردند، اما به خاطر این‌که موادی همراهم نبود مجبور شدند آزادم کنند.
چند سال پیش ازدواج کردم، اما زندگی‌ام به طلاق ختم شد و با دخترم زندگی می‌کنم. من از همه فراری هستم و حتی با خانواده‌ام نیز رابطه ندارم.
به خاطر اعتیاد و وضع زندگی‌ام خجالت می‌کشم خانه‌شان بروم. اوایل چند باری پدر و برادرانم سراغم آمدند و سعی کردند با نصیحت مرا از باتلاقی که در آن گرفتار شده‌ام نجات دهند اما نرود میخ آهنین در سنگ. آنها هم که دیدند بی‌فایده است مرا به حال خودم رها کردند. از زمانی که مادرم از دنیا رفت، دور آنها را خط کشیدم و از خانه پدری برای همیشه خداحافظی کردم. البته گاهی دخترم به خانه‌شان می‌رود، اما من با این سر و وضع روی رفتن به خانه‌شان را ندارم.
۱۷سال پیش با مردی به نام مصطفی که نمایشگاه‌دار بود آشنا شدم و برخلاف نظر خانواده‌ام که راضی به ازدواج نبودند با او ازدواج کردم. چند ماه اول زندگی‌ام خوب بود، اما از شانس بد من همسرم معتاد شد. بعد از این‌که پول‌هایش ته کشید به جان اسباب و اثاثیه خانه افتاد و آنها را فروخت. برای آن‌که من مخالفتی در این رابطه نداشته باشم و به او گیر ندهم که چرا ترک نمی‌کنی، مرا هم معتاد کرد. منجلاب اعتیاد باعث شد تا سکوت کنم و با همسرم همراه شوم. بعد از مدتی مصطفی رفت و دیگر خبری از او نشد. من ماندم و دختر یک ساله و یک دنیا خماری که فقط خدا می‌داند چطور گذراندم تا به اینجا رسیدم.
اوایل در خانه‌های مردم به عنوان خدمتکار کار می‌کردم، ولی یک سالی می‌شود با خرید و فروش موادمخدر زندگی‌ام را می‌گذراندم.
احسان، مقتول را می‌گویم، موادفروش بود. ما با هم کار می‌کردیم، ولی نامردی کرد و پولم را بالا کشید. هرچه التماسش کردم که پولم را بدهد جواب سربالا می‌داد. دو ماهی از این ماجرا گذشت و من با جوانی به نام حسین آشنا شدم و ماجرا را برایش تعریف کردم. او که عاشق من شده بود، قبول کرد برای گرفتن طلبم از احسان همراهم بیاید. آن شب به خانه احسان رفتیم و با هم شیشه کشیدیم.
نیمه‌های شب بود که طلب ده میلیونی را دوباره پیش کشیدم و او مثل همیشه منکر پول شد. رفتارهایش عصبی‌ام کرده بود، از کوره در رفتم و به سمتش حمله کردم. حسین نیز با شیشه نوشابه به سرش کوبید و او بیهوش شد. در حال خودم نبودم و نمی‌دانستم چه کار می‌کنم. فرصت را مناسب دیدم و با طناب خفه‌اش کردم. بعد از قتل پول‌ها و مواد مخدری که در خانه جاسازی کرده بود، برداشتیم و پا به فرار گذاشتیم، اما خیلی زود دستگیر شدیم.
عاطفه بازهم سرش را پایین می‌اندازد. هر وقت از دخترش حرف می‌زنم، شرمنده می‌شود، آرام با صدایی که بسختی شنیده می‌شود می‌گوید: بله.
قصاص می‌شوم. خانواده احسان را بخوبی می‌شناسم، اهل رضایت نیستند؛ البته آنان اولیای دم هستند و قصاص قاتل فرزندشان حق قانونی و شرعی‌شان است.
نه، کسی را ندارم حتی وکیل هم ندارم. من برای خانواده‌ام مرده‌ام! تمام زندگی‌ام اشتباه بود؛ ازدواج با مصطفی، اعتیاد، خرید و فروش مواد و دوستی با حسین. همه کار‌هایم اشتباه بود الان هم عذاب وجدان یک لحظه راحتم نمی‌گذارد. از مرگ نمی‌ترسم. دوست دارم پرونده‌ام سریع رسیدگی شود و قصاص شوم تا از این زندگی لعنتی راحت شوم. زندگی‌ام سراسر اشتباه و بدبختی بود و آینده دخترم را به تباهی کشاندم.
نظر کاربران
به نظر شما.ادم چی میتونه بگه.ای مشکل بیشتر جامعه ماست.مسعولین باید جواب بدن.لعنت بر بیکاری
خدا بیامرزتت
ازاین جور ادمای بدبخت کم نیستن تو جامعه که حتی مرگ بهترین اتفاق زندگیشون میشه
مسولیین یه کم به خودتون بیایین جوونای مردم دارن بدبخت میشن اگه شماجلوی فروش موادبگیریددیگه هیچ معتادی نیست دلتون نمیسوزه چون بچه های شمانیستن که بدبخت بشن .....
اینجاست که میگن باید به حرف بزرگترها گوش دادو حرفاشون رو با آب طلا نوشت,
اما کو گوش شنوا!!
فکر میکنیم چون پیر شدن ما رو نمیفهمن و روز گار عوض شده واونا قدیمین,
آه پدرومادردامن گیرمسولین بشه که به فکرجامعه نیستن جوونامون دارن بیچاره میسن
امثال این تو جامعه متاسفانه زیاده.مسعولین باید یک فکر اساسی بکنن
دیگه دیر شده
بابامسولین وچه به رسیدگی به اوضاع ودردمردم وجامعه.تاقتلی چیزی اتفاق نیفته که وارد عمل نمیشن.... چیزیکه زیاده فارغ التحصیلین شیمی دارن مملکت رو خوب ساپورت میکنن امروزوفرداست به برترین صادرکننده موادهم شناخته شیم.حیف نمیشه یه واقعیتی رو بیان کنم راجع به این موادفروشا....
چیه تق به توقی میخوره پای مسولین میکشین وسط.بابا طرف خودش بی عقلی کرده،بی لیاقتی خودتون پای دیگران نزاری شماها خسته نشدین انقدر دیگران مقصر کاراتون میدونید ،نه پولدارم نه خیلی خوشبخت مثل همه شماهام زندگیم پره سختی و بدهی .ولی امید دارم به خدای بالا سرم
متا سفمم اگر حرفهای خانواده را گوش می کرد به این بدبختی دچار نمی شد
متاسفانه بعضیها حرف بزرگترها را گوش نمیدن که عمری تجربه کردن، این خانم هم شانس نیاورده و از طرفی به فکر زندگی خوب و کیرومیر شایسته بوده که متاسفانه گفتم کم شانسی یکی از دلایل اصلی شکست است چی بگم!!!