ویزای یک طرفه برای پناهندگی!

در ادامه می خوانیم: آنچه مسلم است نخبگان نیازی به گذشتن از هفت خوان رستم و رسیدن به ویزا ندارند. برای نخبگان ویزا می‌فرستند و آنها دعوت می‌شوند. بعضی‌هایشان جلای وطن می‌کنند و بعضی‌هایشان می‌مانند و با تخصص‌شان از مرزهای پرگهر ایران زمین پاسداری می‌کنند.

در مقابل نخبگان همان‌هایی هستند که به هر قیمتی برای رسیدن به کشورهای دیگر دست و پا می‌زنند. حتی اگر در منجلاب فرو روند. آنهایی که ویزا درست می‌کنند هم گاه فقط فکر جیب خودشان هستند و با وعده‌های شیرین آن سوی آبها را زیباتر نشان می‌دهند.

بعضی از این افراد در قالب شرکت فعالیت خود را پیش می‌گیرند و فقط یک کشور را تحت سیطره خود دارند. با یکی از این شرکت‌ها تماس می‌گیرم. خانمی تلفن را برمی‌دارد و بعد از کمی خوش و بش تماس را به کارشناسان خود وصل می‌کند. کارشناس می‌گوید فقط در حوزه اخذ ویزای کشور استرالیا فعالیت می‌کند.

وقتی از شرایط رفتن و مدارکم می‌پرسم، می‌گوید: «اقامت دائم استرالیا بر پایه ویزای اسکیل ورکر است یعنی بر پایه مهارت و ویزای تجاری است. شما با توجه به مدرک تحصیلی، سابقه کاری مرتبط سن و زبان‌تان (تافل) واجد شرایط ما هستید. بر پایه دارایی، بیزینس و عدد فروش بیزینس‌تان واجد شرایط می‌شوید برای اخذ ویزای تجاری یا مهارت استرالیا.»

اگر کسی فوق لیسانس حسابداری داشته باشد و در این رشته فعالیت کرده فقط با تعداد کمی از شرکت‌ها می‌توانند به نتیجه برسند. بیشتر شرکت‌ها به دنبال فوق لیسانسه‌های حسابداری هستند که در حیطه حسابرسی کار کرده باشند. خانم کارشناس در این مورد می‌گوید: «به جز ویزای سرمایه‌گذاری، مهارت و بیزینس راهی برای ماندن نیست و باید ویزای تفریحی بگیرید.»

او در پاسخ به این سوال که اگر شرایط مهیا باشد رفتن به استرالیا چقدر هزینه خواهد داشت، می‌گوید: «هر ویزایی متفاوت است. متقاضیان حسابداری بر پایه حسابرسی داخلی برای اقدام اخذ ویزای تخصص و مهارت (با محاسبه هزینه‌های دولتی و حق‌الوکاله‌های دفتر) حدوداً ۹ تا ۱۰ هزار دلار استرالیا هزینه خواهد داشت. یعنی اقامت دائم استرالیا چیزی حدود ۲۷ تا ۳۰ میلیون تومان هزینه خواهد داشت.»

با یکی دیگر از کسانی که ویزا جور می‌کنند، قرار می‌گذارم در یک کافه نزدیک خیابان مطهری. می‌آید دختر لاغری است که بعید می‌دانم بیشتر از ۲۵- ۲۶ سال داشته باشد.

شماره‌اش را از نزدیکانم گرفته‌ام. به قول خودش در قید و بند خرید دفتر و هزینه‌های آن قرار نمی‌گیرد. می‌گویم: «برای رفتن به کانادا گفته بودید ویزای ۵ ساله می‌گیرید. درست است؟» دخترک دفترش را درمی آورد. صورت استخوانی‌اش درهم می‌رود. چند صفحه ورق می‌زند. خودکار مشکی‌اش را درمی‌آورد و می‌گوید: «شما چند سال دارید؟ متاهلی یا مجرد؟» جواب می دهم: «۲۷ ساله‌ام و می‌خواهم با نامزدم بروم.» چون قبلا شنیده بودم هر شرکتی شرایط خود را دارد.

می‌گوید: «خب، شرایط ویزای کانادا این طوری است که حتما باید یک ویزای شینگن در پاسپورت‌تان داشته باشید. اگر نداشته باشید باز هم خودمان انجام می‌دهیم و ویزا را برایتان می‌گیریم. ۳.۵ تا ۴ ماه طول می‌کشد تا جواب ویزایتان از سفارتخانه بیاید. البته ما می‌گوییم ۴ ماه که بدقول نشویم. این شرایط ویزای مانتیپل ۵ ساله است.»

می‌گوید: «شما نیازی نیست کاری کنید. اگر ویزای شینگن نداشته باشید من برایت می‌گیرم. اگر مدارک‌تان کامل باشد چیزی حدود ۲.۵ تا ۳ میلیون تومان هزینه دارد. چک ضمانت می‌گذارید پیش ما، ۲۰ روز می‌روید اروپا و برمی‌گردید ولی ما دو کار را با هم شروع می‌کنیم. در حقیقت شما که اروپا هستید ما برای ویزای کانادا اقدام می‌کنیم. بعد شما را می‌فرستیم آنکارا که هزینه‌اش با خود ماست. آنجا یک نفر از دوستان ما شما را می برد سفارت کانادا یک مصاحبه فرمالیته دارید و برمی‌گردید ایران تا ویزایتان آماده شود و به ایران بیاید.»

می‌گوید: «به خاطر همین است که شما را با یکی از دوستانمان می‌فرستیم.»

می‌خندد و جواب می‌دهد: «آن طرف را به ما بسپارید. ولی من در اروپا فقط در کشورهای فرانسه، ایتالیا و هلند کار می‌کنم. اگر مقصد شما آلمان یا کشورهای دیگر است برای پناهنده شدن از همین کشورها هم می‌توانی به آنجا بروی.»

وقتی اصرارم را برای پناهنده نشدن می‌بیند، می‌گوید: «راهی نداری برای ماندن در اروپا. فقط باید پناهنده شوی.» لحنش عوض می‌شود آرام و مهربان‌تر می‌شود و از جدیت آن می‌کاهد و می‌گوید: «الان دیگر پناهنده بودن در اروپا سختی گذشته را ندارد. قبلا کمپ بود الان خانه است. اگر زن و شوهر باشید خانه به شما می‌دهند و اگر به صورت مجردی می‌روی، یک همخانه همجنس و هم سال خودت همخانه‌ات می‌شود. آلمان اصلا کمپ ندارد. کمپی که در ذهن ما از گذشته مانده دیگر وجود ندارد. تا ۳-۴ سال پیش این کمپ‌ها وجود داشت اما حالا که مسافرانم رفته‌اند آلمان می‌گویند دیگر نیسند.»

او هزینه‌ها را تشریح می‌کند و می‌گوید: «من برای کانادا ۵۰ تا ۵۵ میلیون تومان می‌گیرم اما چون شما آشنا هستید و دوستان شما را معرفی کردند ۴۵ تا ۴۸ میلیون تومان می‌گیرم. برای اروپا هم از غریبه‌ها ۳۵ تا ۳۸ میلیون می‌گیرم، برای شما ۳۲ می‌گیرم. این مبلغ برای ویزای یک طرفه پناهندگی است. برای ویزای یکساله پروسه متفاوتی دارد.»

و در مقابل این سوالم که می‌گویم چه تفاوتی دارد، می‌گوید: «قوانین خیلی تغییر کرده اول باید یک ویزای ۲۰ روزه بگیرم بعد برای ویزای ۶ ماهه و بعد از آن برای ویزای یکساله اقدام کنم. فرانسه ویزای یکساله خود را برداشته است.

این قوانین جدید مدت کوتاهی است که اجرا می‌شود و من که برای یکی از مسافرانم ویزای یکساله می‌خواستم رابطم گفت نمی‌توانم آن را برایت بگیرم. ویزای یکساله اروپا حول و حوش ۱۵-۱۶ میلیون تومان می‌شود و اگر ۶ ماهه بخواهید تقریبا ۱۲ تا ۱۳ میلیون تومان برایت درمی‌آید.»

جواب می‌دهد: «چون این ویزای یکساله است. برای پناهنده شدن ما از مدارک خودمان استفاده می‌کنیم و می‌روی سفارت بعد از نیم ساعت می آیی و ویزایت درست می‌شود. مدارکی مثل سند مالکیت، سند شغلی، جواز کسب (برای آقایان)، لیست بیمه و پرینت حساب بانکی با مانده ۸۰-۹۰ میلیون تومان را خودم برایت جور می‌کنم ولی اگر ویزای یکساله را بخواهی تمام مدارک را باید بیاوری. شما قصدتان رفتن و ماندن است. ویزای پناهندگی برایتان خوب است.»

می‌گوید: « خراب نمی‌شود که. شما بعد از ۲ سال می‌توانید اقامت بگیرید و با پاسپورت خارجی خودتان به ایران بیایید. پس فکر کردید این همه آدم‌ که پناهنده شدند نمی‌توانند به ایران برگردند؟ مسافر من یکساله جواب گرفت و آمد ایران. اما دروغ نمی‌گویم مسافری داشتم که ۲.۵ سال تا ۳ سال کارش طول کشید. وقتی می‌خواهید پناهندگی بگیرید دولت آن کشور یک وکیل به شما می‌دهد. البته می‌توانید خودتان وکیل بگیرید. من هم می‌توانم کمکت کنم و یک وکیل معرفی کنم که با ۷-۶ میلیون تومان کارت را برای ماندن تضمینی درست کند ولی در این چند سال مسافری نداشتم که برود و دیپورت شود.»

همه‌شان حرفشان این است که ویزایشان طوری است که دیپورت نمی‌شوی. اما برعکس اینکه کمپ وجود ندارد را در خبرها می‌بینیم و می‌شنویم. وضعیت مهاجران غیرقانونی در اروپا خوب نیست.

این تیتر اول بسیاری از رسانه‌هاست نه در ایران که در تمام دنیا از حضور مهاجران و شرایط بدی که در اروپا دارند گزارش و خبر تهیه می‌کنند. از خودکشی‌ها و اعتراضات مهاجران به شرایط اسفبارشان.