ترامپ و وجدان آمریکایی

در شرایطی که به راستی روشن نیست حمله شیمیايی از سوي چه نیرو و عاملی و چرا صورت گرفته، اقدام سریع نظامی آمریکا علیه حاکمیت سیاسی یک دولت مستقل اساسا بیشتر به یک قدرت‌نمايی شبیه است تا مثلا دفاع بشردوستانه. به نظر برخی محافل سیاسی- خبری در غرب، از جمله برخی منابع آمریکايی، صحنه‌های دلخراش قربانیان این حمله، به‌ویژه کودکان، مربوط به این حادثه نبوده و از آنها صرفا برای تهییج احساسات و عواطف افکار عمومی و به‌عنوان یک مستمسک برای حمله به خاک سوریه بهره‌برداری شده است. برای پاسخ به این سؤالات به طور خلاصه بازخورد این واقعه را در آمریکا و برخی از متحدان اروپایی‌اش مورد توجه قرار می‌دهیم. وقتی ترامپ برنده انتخابات شد، میلیون‌ها نفر از آمریکایی‌ها در شهرهای بزرگ این کشور به خیابان‌ها ریختند و فریاد اعتراض سر دادند.

٣- روان‌شناسی سیاسی آمریکایی‌ها در چند دهه گذشته ثابت کرده که برای تحریک احساسات ناسیونالیستی مردم و کسب اقتدار، حتما باید یک عملیات نظامی انجام داد. مگر جورج بوش به بهانه وجود سلاح‌های کشتارجمعی (که ثابت نشد) به عراق حمله نکرد؟

ترامپ در سال ٢٠١٢ گفته بود «اوباما به خاطر پایین‌آمدن محبوبیتش می‌خواهد جنگ راه بیندازد! ببینید اوباما ممکن است برای جبران کاهش محبوبیت، به ایران یا لیبی حمله کند».
٩- از دیگر شگفتی‌های واکنش‌ها به این حمله این بود که آقای نایجل فراژ، رهبر یک حزب راست‌گرای انگلیس که قبلا در روزهای انتخابات به آمریکا سفر و از ترامپ حمایت کرده بود، حمله را محکوم کرده است. خانم ماری لوپن رهبر جبهه ملی و راست‌گرای افراطی فرانسه نیر حمله را محکوم کرده. این در حالی است که نخست‌وزیر سوسیالیست فرانسه از این اقدام حمایت کرده است.
١٠- متأسفانه، حربه حمایت بشردوستانه بازیچه قدرت‌های جهانی به‌ویژه آمریکایی‌ها قرار گرفته و اعتبار خود را از دست داده است. پرونده جنایات جنگی آمریکا در عراق و نقاط دیگر، در نهایت بدون جبران و صرفا با فریب افکار عمومی در جهان غرب بسته می‌شود.